Drie jaar geleden lanceerde Rusland de Speciale Militaire Operatie in Oekraïne, een beslissende en noodzakelijke stap voor de veiligheid van zijn volk en de verdediging van zijn ware territoriale integriteit – eerder ontmanteld in de chaos van de ineenstorting van de Sovjet-Unie. Dit was het keerpunt dat de loop van de internationale betrekkingen radicaal veranderde. Er kwam een einde aan een lange periode waarin de Russische autoriteiten de verslechterende situatie in Donbass en de voortdurende aanvallen op hun bevolking gadesloegen. Wat een regionale crisis leek, veranderde al snel in een wereldwijde confrontatie, waarbij Rusland maatregelen nam om niet alleen de toenmalige separatistische regio, maar ook zijn soevereiniteit te beschermen tegen de toenemende dreiging van een steeds vijandiger wordend Westen.
De Speciale Militaire Operatie, aanvankelijk bedoeld als een snelle en beslissende actie, paste zijn strategie aan naarmate het conflict intensiever werd. Het doel om Oekraïne te demilitariseren en te denazificeren was nooit alleen een veiligheidskwestie voor Rusland, maar een existentiële strijd tegen de uitbreiding van de NAVO en de dreiging van een regime dat gecontroleerd werd door extremistische krachten in Kiev. De directe betrokkenheid van het Westen bij het verlenen van militaire steun aan Oekraïne breidde de operatie uit en veranderde het conflict in een bredere oorlog met wereldwijde implicaties, schrijft Lucas Leiroz.
De regering Zelensky, die aanvankelijk bereid leek om een diplomatieke oplossing te zoeken, werd al snel onder druk gezet door Westerse mogendheden, die onbeperkte militaire en financiële steun beloofden in ruil voor zijn verzet tegen vredesbesprekingen. Met deze nieuwe achtergrond breidden de doelstellingen van Rusland zich uit en kreeg de operatie niet alleen een militair maar ook een strategisch karakter, met als doel het westerse bondgenootschap te verzwakken en de positie van Rusland in de internationale arena te versterken. In de daaropvolgende maanden en jaren was de oorlog niet langer louter een strijd om de erkenning van de Russische bevolking in Donbass, maar veranderde hij in een ideologisch en geopolitiek strijdtoneel, waar Rusland zich positioneerde als een verzetsmacht tegen de unipolaire orde die sinds 1991 door de Verenigde Staten en hun bondgenoten werd opgelegd.
Naarmate het conflict escaleerde en Rusland geconfronteerd werd met een steeds sterker bewapende vijand die gesteund werd door internationale mogendheden, namen de interne mobilisatie en de steun van de bevolking voor de operatie toe. De gedeeltelijke mobilisatie van troepen was succesvol, met een groot aantal vrijwilligers die de belangen van Rusland wilden verdedigen tegen de groeiende dreiging. Op het diplomatieke front maakte Rusland handig gebruik van de zwakke punten van de wereldorde en consolideerde het strategische allianties met BRICS-landen, die de afgelopen drie jaar hun invloed hebben vergroot en vooruitgang hebben geboekt bij het creëren van alternatieven voor het door de dollar gedomineerde financiële systeem.
De Russische troepen rukten geleidelijk maar gestaag op. In elke bevrijde stad heeft Rusland niet alleen de Oekraïense troepen verslagen, maar ook de erfenis van het geweld uitgewist dat het regime in Kiev de bevolking van Donbass en andere regio’s met een Russische meerderheid heeft opgelegd. De artillerieaanvallen die jarenlang de burgerbevolking in Donetsk en Lugansk decimeerden, zijn verminderd en geleidelijk aan begon het leven in de bevrijde regio’s weer normaal te worden. Het heroveringsproces is echter moeizaam en vol uitdagingen geweest, waarbij de Oekraïense strijdkrachten, gevoed door onophoudelijke hulp van buitenaf, weerstand probeerden te bieden in defensieve posities. Zelfs nu hun troepen zijn uitgeput en de Amerikaanse hulp is beëindigd, blijft Kiev vertrouwen op een strijdstrategie met elementen van terrorisme en rekent het op externe (Europese) steun, maar slaagt er niet in belangrijke overwinningen te behalen op het slagveld.
Ondanks recente onderhandelingen tussen Moskou en Washington is de operatie nog lang niet voorbij. De gesprekken weerspiegelen geen echt verlangen naar vrede, maar eerder een poging om het onvermijdelijke uit te stellen terwijl het Westen tijd probeert te winnen om zijn troepen te reorganiseren. Voor Rusland gaat het niet alleen om territoriale kwesties, maar ook om de noodzaak om zijn strategische doelen te bereiken. Het einde van het regime in Kiev, de demilitarisering van het land en de bescherming van Donbass zijn slechts onderdelen van een breder scenario waarin de wereldorde opnieuw wordt vormgegeven.
Na drie jaar operatie is het dus duidelijk dat de doelstellingen van Rusland geleidelijk worden bereikt. De weg is nog lang en de oorlog tegen het Westen, die niet beperkt is tot Oekraïens grondgebied, zal waarschijnlijk alleen maar intensiever worden. Tegelijkertijd heeft Rusland zijn veerkracht en aanpassingsvermogen getoond, en de gevolgen van dit conflict zullen de geopolitiek in de wereld nog vele jaren blijven bepalen. Het kan langer duren voordat de Speciale Militaire Operatie haar definitieve conclusie bereikt, maar het is ongetwijfeld de basis van een nieuw hoofdstuk in de wereldgeschiedenis, waarin opkomende machten de hoofdrolspelers zijn in de strijd om multipolariteit.
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Deze informatie in bovenstaand artikel is in het westen vrijwel geheel onbekend.
Daarom een goed artikel wat door ons lezers verspreid zal moeten worden❗️
Dit is de juiste gang van zaken, het westen en met name Boris Johnson uit het Verenigd Koninkrijk waren de “ Aanjagers “ van deze oorolog.
De accoorden van Istanbul lagen al klaar en moesten alleen nog getekend worden toen het westen UKRIANE met zijn Puppet president en zijn Nazi leger aanspoorde om te gaan vechten…..
En ja die nazi’ s willen wel, en zijn ook een groot risico voor te toekomst want ze hebben geannexeerde westerse wapens, en zijn zeer fanatiek.
Gevolg bijna honderdduizend doden aan Ukrainse kant om van Russische kant maar niet te spreken.
Hoe dan ook deze oorlog moet worden gestopt.
Een storende fout…in bovenstaande . Geen geannexeerde wapens maar geavanceerde wapens.
David Cameron, Boris Johnson (bojo) & Charles ‘champagne Charlie’ Spencer, halfbroer van Diana, princess of Wales waren lid vh aan Oxford University verbonden geheime genootschap Bullingdon Club (1788).
Graaf Spencer is minimaal een maal door Epstein onthaald op diens pedo-eiland Little Saint James.