De weg van de denarius

Door de geschiedenis heen is er een opmerkelijke neiging geweest bij regeringen (en culturen) om vergelijkbare wegen te bewandelen. Zelfs in tijdperken die duizenden jaren uit elkaar liggen, zien we dat mensen zich steeds weer op vrijwel dezelfde manier gedragen. Dit geldt met name voor ‘verkeerde beslissingen’. Keer op keer maken mensen en hun regeringen dezelfde fouten, alsof ze nooit leren van fouten uit het verleden.

Waarom is dat zo? Hoe is dat eigenlijk mogelijk? Als een regering in de 21^e eeuw ernstig verkeerde beslissingen zou nemen, is het toch onwaarschijnlijk dat dit dezelfde verkeerde beslissingen zijn als die welke bijvoorbeeld in Rome in de 4^e eeuw werden genomen, schrijft Jeff Thomas.

De reden hiervoor is, in twee eenvoudige woorden, ‘de menselijke aard’. De menselijke natuur blijft door de tijd heen hetzelfde. Tweeduizend jaar geleden bestonden regeringen doorgaans uit egoïstische, egocentrische dictatoriale types, die veel meer bezig waren met hun eigen macht dan met het algemeen welzijn van hun volk. Ook vandaag de dag blijft de politiek een magneet voor zulke mensen. Zij zullen daarom terugvallen op hun oude gedrag wanneer zij met dezelfde problemen worden geconfronteerd.

Moeten we bezuinigen om de belastingbetalers tegemoet te komen? Nee, we moeten de belastingen verhogen en onszelf meer geven.

Als we meer uitgeven dan we aan belastingen ontvangen, moeten we dan bezuinigen of schulden maken? We maken schulden en leggen die op de schouders van de belastingbetalers.

Als de schuld zo groot wordt dat hij nooit meer kan worden terugbetaald, moeten we dan bezuinigen of de economie laten instorten? Het spijt ons dat de economie instort, maar in plaats van onszelf te ontzeggen, halen we de viool tevoorschijn en laten we Rome in brand staan.

De denarius was de munt van het rijk gedurende de eeuwen dat Rome een republiek was. Hoewel de gouden solidus werd gebruikt als opslag van rijkdom, was de zilveren denarius gelijk in waarde aan een dagloon voor een gewone arbeider en was hij als zodanig nuttiger als primaire ruileenheid. In die tijd was het een stabiele munteenheid. Toen Rome echter een imperium werd, werden alle veroveringen in vreemde landen buitengewoon kostbaar en werd besloten dat een manier om deze kosten te compenseren was om de denarius te devalueren. Elke opeenvolgende keizer voegde iets meer onedel metaal toe dan de vorige en tegen de tijd van Diocletianus zat er helemaal geen zilver meer in de munt, alleen brons.

In dezelfde periode maakte Rome een dramatische inflatie door – een voorspelbaar gevolg wanneer de munt van het rijk in waarde daalt. Ook de bevolking nam af.

Als dit bekend klinkt, is dat niet zo vreemd. Moderne regeringen hebben de neiging om precies dezelfde fouten te maken met betrekking tot valuta’s. Eerst put het opbouwen van een imperium de schatkist zo uit dat het niet langer mogelijk is om een gezonde economie in stand te houden, waarna opeenvolgende ‘keizers’ besluiten de munt te devalueren in een poging het feest nog wat langer te laten duren.

Natuurlijk werkt ‘het probleem weginflateren’ nooit echt. Net zoals Rome in een onomkeerbare neergang terechtkwam, zo is ook het imperium van vandaag bezig zichzelf te vernietigen, deels als gevolg van monetaire devaluatie.

Is de huidige situatie dan identiek aan die van het Rome van de vierde eeuw? Nou, niet helemaal. We kunnen waarschijnlijk wel stellen dat als Diocletianus had bedacht dat de munt van het rijk volledig kon worden afgeschaft, dat wil zeggen, als hij zich had gerealiseerd dat hij deze kon vervangen door papieren biljetten met zijn afbeelding erop, hij dat waarschijnlijk ook had gedaan. Het is zeker dat moderne “keizers” eerst inwisselbare zilvercertificaten hebben gecreëerd en die certificaten vervolgens hebben vervangen door bankbiljetten die door niets werden gedekt. (Diocletianus gaf tenminste nog bronzen munten uit, die weliswaar weinig waard waren, maar tenminste echt waren.)

Maar de moderne monetaire tovenaar heeft nog één konijn in zijn hoed.

Degenen die geloven dat de dollar (evenals de euro en andere fiatvaluta’s) op zijn laatste benen loopt, zijn geneigd te zeggen: “Na de ineenstorting van de dollar zal er ten minste geen andere keuze zijn dan terug te keren naar een goudstandaard. Dat zal een einde maken aan elke inflatie en de wereld weer op een solide monetaire basis brengen.” Maar dit is misschien wensdenken.

De Amerikaanse Federal Reserve blijft onvermurwbaar in haar standpunt dat edelmetalen een barbaars overblijfsel zijn. Vanuit hun standpunt is dat zeker waar. Het is immers moeilijk om te knoeien met de waarde van goud, omdat het zijn intrinsieke waarde behoudt. Tweeduizend jaar geleden was de koopkracht van een ounce goud ongeveer gelijk aan die van vandaag. En hoewel de gemiddelde persoon misschien de voorkeur geeft aan de stabiliteit van edelmetalen, hebben regeringen een sterke afkeer van de beperkingen die dit hen oplegt. Regeringen geven er de voorkeur aan om voor hun eigen doeleinden met de waarde van de munt te kunnen knoeien, net zoals de keizers van weleer dat deden.

Wat volgens mij het meest waarschijnlijk zal gebeuren als de dollar instort, is dat de Federal Reserve “te hulp zal schieten” met een nieuwe munt.

Geen papieren valuta, want die heeft duidelijke problemen, maar een valuta die ‘alle problemen van papieren geld oplost’. De nieuwe valuta zal waarschijnlijk meer een creditcard zijn, die voor letterlijk alle geldtransacties kan worden gebruikt. En de elektronische valuta zal een extra functie hebben (althans vanuit het oogpunt van de overheid). Omdat het elektronisch is, wordt elke aankoop van de gebruiker, zelfs als het maar een chocoladereep is, geregistreerd in het datacentrum van de overheid.

Er kunnen geen monetaire transacties worden uitgevoerd, behalve met behulp van de kaart. (Deze laatste eis zal ongetwijfeld worden gerechtvaardigd als noodzakelijk om terrorisme te bestrijden.)

En de elektronische dollar is misschien wel de eerste in zijn soort. Het zou geen verrassing zijn als andere regeringen het voordeel van een elektronische valuta als enige vorm van valuta inzien en hun eigen elektronische valuta creëren.

Betekent dit dan dat edelmetalen echt een barbaars overblijfsel kunnen worden, zoals regeringen ons vertellen? Niet noodzakelijkerwijs. Veel landen hebben immers een pijnlijke klap gekregen als gevolg van het feit dat de dollar de standaardvaluta van de wereld is. Wanneer de dollar instort, zullen ze nog een klap krijgen. Ze zullen dat probleem niet opnieuw willen creëren door de VS toe te staan gewoon te beginnen met een nieuwe “ultra-fiat”-valuta.

Veel regeringen over de hele wereld slaan als nooit tevoren goud op. Het valt nog te bezien of ook zij hun eigen elektronische valuta zullen creëren, of ze zullen overschakelen op door goud gedekte valuta, of dat ze een combinatie van beide zullen proberen.

Als elektronische valuta inderdaad de norm wordt, kunnen we één ding zeker weten: de keizers zullen deze naar behoefte devalueren. Uiteindelijk zal deze mislukken en, misschien eerder, misschien later, zal de wereld terugkeren naar het barbaarse relikwie, zoals zij dat de afgelopen 5000 jaar al talloze keren heeft gedaan. De enige onzekerheid is wanneer.

Noot van de redactie: Het verhaal van de denarius is uiteindelijk een waarschuwing voor wat er gebeurt als de “oplossing” van een regering voor overmatige uitgaven erin bestaat het geld zelf stilletjes uit te hollen – totdat het vertrouwen verdwijnt, de koopkracht verdampt en het publiek met de gebakken peren blijft zitten.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Het monetaire systeem is kapot en goud weet waarom

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: