De prijs van zonde

Ongeveer een eeuw geleden was er een geniale Duits-Joodse jongen in de Verenigde Staten, Nathan Leopold genaamd. Hij had wat je zou kunnen beschouwen als een aristocratische persoonlijkheid. Hij sprak op zijn 19e vloeiend vijf talen en had nationale erkenning gekregen als ornitholoog. Zijn beste vriend was Richard Loeb, zoon van een Joodse vader en een katholieke moeder. Hij was ook erg intelligent en de twee waren zo close met elkaar dat de relatie voor sommigen homoseksueel leek.

De twee waren fervente lezers van Nietzsche en raakten overtuigd van zijn idee dat inherent superieure mensen niet gebonden zijn aan de moraal van de samenleving. Ze begonnen wetten en sociale normen te overtreden door zich bezig te houden met kleine diefstallen en vandalisme, maar dit trok niet de aandacht waar ze naar verlangden, dus uiteindelijk kozen ze voor een moord. Ze kozen Bobby Franks, de neef van Loeb en de 14-jarige zoon van een Joodse horlogemaker, als hun slachtoffer, schrijft Radagast.

Ze waren er zeker van dat dit hen de aandacht zou opleveren waar ze naar verlangden en ze hadden gelijk. Nadat hun alibi in duigen viel, werd de rechtszaak de “rechtszaak van de eeuw” genoemd. Ik heb deze zaak altijd interessant gevonden, om een aantal redenen. Het is een geval van nerds die overtuigd raken door filosofie, van gedrag dat gewoon niet natuurlijk voor hen is. Je zou het kunnen zien als een voorbeeld van “aardige joodse jongens” die in opstand komen tegen hun aardigheid.

Je moet een echt goed geordende samenleving hebben, willen slimme nerdy jongens kunnen accepteren dat ze slim en nerdy zijn, omdat ze om zich heen kunnen kijken en zich realiseren dat crimineel gedrag nu gewoon algemeen wordt beloond. We geven enorme fortuinen uit om buurten te bewaken en terroristische bewegingen te verslaan, te midden van tribale samenlevingen die in vorige tijdperken gereduceerd zouden zijn tot een voetnoot in de geschiedenis.

Wat ik er ook interessant aan vind, is de vreemde domheid van de daad van twee intelligente individuen. Als je gewoon wilt zien of je weg kunt komen met moord, in plaats van gedreven te worden tot moord door een grief tegen een bepaald individu, waarom kies je dan een man uit je eigen buurt? Waarom niet eerst het water een beetje testen?

Mijn favoriete true crime zaak is natuurlijk de zaak Dahmer. Het is wreed tegenover de familieleden van de slachtoffers, hoe hun dood is gereduceerd tot een spektakel voor de massa. Maar het is heel moeilijk om niet geïntrigeerd te raken door de motivatie en levensgeschiedenis van Dahmer. Wreedheid was niet natuurlijk voor Dahmer. Hij leed eerder aan eenzaamheid en een behoefte om steeds meer transgressieve en morbide interesses na te streven.

Seksueel sadisme is het belangrijkste motief van seriemoordenaars en gemakkelijk te begrijpen, maar bij Dahmer heb je voortdurend het gevoel dat je nieuwe invalshoeken ontdekt die je je eerder niet realiseerde. Er was een hele eigenzinnige occult-spirituele dimensie aan zijn daden die enigszins onderbelicht is gebleven. Eerlijk gezegd zou ik willen dat het niet zo makkelijk was om zoveel over Dahmer te weten te komen.

Wat ik het meest interessant vind aan de Leopold-Loeb zaak, is wat Leopold vond na het voltooien van de moord: Hij voelde zich hetzelfde als altijd. Er was geen transcendente ervaring, alleen een enorm niets. Dit is belangrijk om te begrijpen. Het is een soort geheim over hoe onze wereld functioneert. Emoties, gewaarwordingen, ruwe qualia, worden gevoeld door de deugdzamen in onze wereld. De wereld beloont je niet voor goed gedrag door je gelukkig te maken. Ze beloont je door je iets te laten voelen.

Als je in de hoofden zou kijken van de slechte en wrede mensen die je in je leven hebt ontmoet, zou je alleen een verrassend gebrek aan iets vinden. Er is daar een soort diepe banaliteit, een verarming. Er zijn geen diepgaande gedachten, geen sterke emoties, zelfs geen pijn. Ze worden niet diep verliefd, ze worden niet suïcidaal, muziek doet hen niet veel, de schattigheid van een dier betekent niets voor hen, hun orgasmes zijn als een kleine spasme, ze merken niet op hoe de kleuren in het landschap veranderen van zonsopgang tot zonsondergang.

Deugdzaamheid resulteert na verloop van tijd in de hele hemel en hel die in je mentale universum worden geïncarneerd. Maar voor slechte mensen verandert het leven na verloop van tijd in een diepe banaliteit.

Copyright © 2024 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Samuel Little: De dodelijkste seriemoordenaar uit de Amerikaanse geschiedenis

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: