De oorlog in Oekraïne zou nucleair kunnen worden

Nu alle ogen gericht zijn op de Amerikaanse militaire opbouw rond Iran, is de oorlog tussen Rusland en Oekraïne tijdelijk naar de achtergrond verdwenen. Dat zal echter niet lang duren. De recente trilaterale besprekingen in Genève tussen de Russische Federatie, Oekraïne en de Verenigde Staten hebben geen oplossing gebracht voor een belangrijk meningsverschil: de weigering van de Oekraïense president Volodymyr Zelenskyy om enig grondgebied af te staan en het standpunt van Rusland dat de Donbas-regio – met name de vier oostelijke gebieden die al een referendum hebben gehouden om zich aan te sluiten bij de Russische Federatie – moet worden erkend als soeverein Russisch grondgebied.

Nu de oorlog zijn vijfde jaar ingaat, neemt het gevaar voor Europa toe. Hoewel president Trump een einde wil maken aan het bloedvergieten voordat het gewelddadige conflict uitmondt in iets nog catastrofaals, lijken te veel partijen vastbesloten om het aantal slachtoffers nog een tijdje te laten oplopen. Helaas zijn er tal van redenen om de oorlog te verlengen die niets te maken hebben met het beschermen van burgers of het veiligstellen van Oekraïens grondgebied, schrijft J.B. Shurk.

Er is de politieke realiteit dat een groeiend verduisteringsschandaal hooggeplaatste Oekraïense functionarissen met nauwe banden met Zelensky ten val brengt, en het vooruitzicht dat algemene vrede niet alleen een einde zou betekenen aan de macht van de zittende president, maar ook aan zijn wettelijke immuniteit. Er is de vastberadenheid van de Europese Commissie en bepaalde Europese landen – met name het Verenigd Koninkrijk en zijn door Oekraïne geobsedeerde MI6 – om de strijd zo lang mogelijk te rekken als onderdeel van een grotere inspanning om de controle van president Vladimir Poetin over de Russische Federatie te verzwakken. Er is de langetermijndoelstelling van de Europese Unie om Oekraïne op te nemen in de continentale federatie en het uiteindelijk toe te laten tot de NAVO – of op zijn minst de huidige oorlog te gebruiken als excuus om Europese troepen dicht genoeg bij de huidige frontlinies van Oekraïne te positioneren om een militaire reactie van de VS uit te lokken zodra het leven van NAVO-soldaten wordt bedreigd. Er is de dringende financiële noodzaak voor de Europese Centrale Bank en afzonderlijke nationale schatkisten om de oorlog te gebruiken als een voor het publiek aanvaardbaar excuus om nieuwe oorlogsobligaties te creëren, welzijnsprogramma’s te schrappen, de afzonderlijke nationale economieën van Europa verder te integreren, de Europese defensie-industrie te subsidiëren en enorme sommen geld te drukken. Er is het niet-aflatende streven van Ursula von der Leyen, voorzitter van de Europese Commissie (geselecteerd door de elite van de Europese Raad en niet gekozen door het Europese volk, maar door het Europees Parlement), om de oorlog in Oekraïne te gebruiken als rechtvaardiging voor meer bevoegdheden voor haar ambt en de vorming van een Europees leger onder haar vermeende gezag.

Om vele redenen die niets te maken hebben met het redden van levens of het weerstaan van een invasie, lijkt Europa vastbesloten om de oorlog te verlengen en vrede te verhinderen.

Tegelijkertijd groeit onder Russen het gevoel dat een grotere oorlog in Europa onvermijdelijk is geworden. Terwijl Europese politieke leiders al meer dan tien jaar lang (1) de annexatie van de Krim door Rusland, (2) de militaire steun aan Russische separatistische groeperingen in de Donbas-regio en (3) de “speciale militaire operatie” in Oekraïne publiekelijk afschilderen als volstrekt ongeproviceerde gevallen van “Russische agressie”, beschouwen de meeste Russische burgers deze als legitieme reacties op (1) de door de VS en de EU geleide staatsgreep tegen de Oekraïense president Viktor Janoekovitsj in 2014 (een gebeurtenis die het Westen eufemistisch de “Maidan-revolutie” of “Revolutie van de Waardigheid” noemt), (2) de aanvallen van het Oekraïense leger op etnische Russen, en (3) de decennialange opmars van de NAVO tot aan de grenzen van de Russische Federatie.

Als Europese en Amerikaanse leiders van plan waren om de binnenlandse steun voor president Poetin zo ernstig te verzwakken dat hij zou worden afgezet, verraden of vermoord, dan zijn die pogingen mislukt. In plaats daarvan heeft een ‘moeder Rusland’ patriottisme de grootste natiestaat ter wereld overspoeld. Toen Europese sportcompetities Russische atleten verboden om onder hun eigen vlag te strijden, nam de woede in Rusland toe. Toen Russen in het buitenland ontdekten dat hun bankrekeningen waren bevroren vanwege het optreden van hun regering, nam de woede in Rusland toe. Toen westerse nieuwsbedrijven politiek ongemakkelijke verhalen steeds vaker afdeden als “Russische desinformatie”, nam de woede in Rusland toe. Waar voorheen de integratie van Rusland met continentaal Europa waarschijnlijk leek, kijkt Rusland nu naar het oosten en naar een toekomst met andere Aziatische mogendheden.

Een vooruitzicht dat nog verontrustender is dan de huidige oorlog in Oekraïne krijgt nu vorm: de versnelde opmars naar een nucleaire confrontatie. Wat de leiders van de VS en de voormalige Sovjet-Unie een halve eeuw lang hebben geprobeerd te vermijden, wordt nu te openlijk besproken om nog comfortabel te zijn. Amerikaanse senatoren, zoals Lindsey Graham, hebben af en toe gesuggereerd dat effectieve nucleaire afschrikking vereist dat de VS bereid is om de kernwapens in zijn arsenaal te gebruiken. De Franse president Emmanuel Macron en de Duitse bondskanselier Fiedrich Merz hebben niet zo geheime gesprekken gevoerd over het creëren van een door Europa beheerd “continentaal nucleair schild”. De Turkse president Recep Erdogan wil zelf kernwapens. De Poolse president Karol Nawrocki zegt dat zijn land kernwapens nodig heeft om zich te verdedigen tegen de “Russische dreiging”. Ondertussen is een van de meest invloedrijke intellectuelen in de Russische Federatie van mening dat president Poetin bereid moet zijn om “beperkte maar beslissende nucleaire aanvallen met operationeel-strategische wapens” uit te voeren als de Europese Unie weigert zich terug te trekken.

De Russische politicoloog Sergej Karaganov zegt dat de EU met nucleair vuur speelt en een lesje moet worden geleerd. Karaganov is geen gewone academicus. Hij heeft in Rusland een reputatie die vergelijkbaar is met die van Henry Kissinger in de Verenigde Staten. Karaganov is een van de oprichters van de prestigieuze Valdai Discussion Club in Moskou, erevoorzitter van de Russische Raad voor Buitenlands en Defensiebeleid, supervisor aan de School voor Internationale Economie en Buitenlandse Zaken van de Hogere School voor Economie in Moskou, en een persoonlijke vertrouweling van zowel minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov als president Poetin. Wanneer professor Karaganov suggereert dat het moment nadert waarop zijn land moet overwegen om kernwapens in te zetten tegen strategisch belangrijke gebieden in Europa, moeten mensen luisteren.

In een lang en polemisch essay voor het tijdschrift over buitenlands beleid Russia in Global Affairs betoogt Karaganov dat de politieke “elites” van Europa het continent naar een nucleaire confrontatie duwen. Hij zegt dat de oorlog in Oekraïne “langer dan nodig heeft geduurd” vanwege een “gebrek aan vastberadenheid om actieve nucleaire afschrikking toe te passen”. Hij stelt dat kernwapens het “enige mechanisme zijn dat in staat is om het ‘Europese probleem’ op te lossen”, een probleem dat hij omschrijft als “een existentiële bedreiging voor ons land”. Bovendien “moeten de doelwitten plaatsen zijn waar elites samenkomen, ook in kernwapenstaten. Regeringen moeten persoonlijk risico voelen.”

Professor Karaganov neemt het Russische volk vervolgens mee in een sympathieke geschiedenisles. Hij beweert in 2013 een gesprek te hebben gehad met een groep Europese leiders, waarin hij waarschuwde dat “het binnenhalen van Oekraïne in de EU en de NAVO zou leiden tot oorlog en massale slachtoffers”. Hij zegt dat ze “naar hun schoenen keken” en mompelden over “democratie”, ‘mensenrechten’ en ‘het in bedwang houden van Rusland’”. Karaganov stelt dat jarenlange Russische “verzoening” ten koste is gegaan van tienduizenden “moedige soldaten” die “het leven hebben gelaten” in Oekraïne. Hij beschrijft de gevallen Russische soldaten als helden wier opoffering niet mag worden vergeten en dringt erop aan dat Rusland niet dezelfde fouten maakt als in de afgelopen twee decennia.

Het aanvallen van Oekraïense doelen is volgens Karaganov geen “strategische oplossing”, omdat de “EU-elites” de echte bedreiging vormen. “Het conflict zal voortduren totdat de ware oorzaak ervan wordt aangepakt: de intellectueel, moreel en materieel uitgeputte, gedegenereerde heersende klassen van West-Europa, die zich aan de macht vastklampen door oorlog aan te wakkeren.” Hij benadrukt dat Rusland de ‘wil’ van Europa om te blijven vechten moet “breken”. Hij stelt dat effectieve nucleaire afschrikking de enige manier is om een grotere oorlog tussen de VS en Rusland te voorkomen. Bovendien is hij van mening dat Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk hun kernwapens moeten inleveren omdat “zij het morele recht om deze te bezitten hebben verspeeld. Elke stap van West-Europa in de richting van nucleaire proliferatie moet worden beschouwd als een reden voor preventieve actie.”

Te veel invloedrijke stemmen denken na over hoe een nucleaire oorlog te “winnen”. Bid voor vrede.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Wat gebeurt er als een gebeurtenis zoals een nucleaire oorlog, EMP of pest onze samenleving terugbrengt naar vóór het begin van de 20e eeuw?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: