De lange, langzame dood van Oekraïne

“Military Affairs” is een door de staat gecontroleerde spreekbuis van het Russische ministerie van Defensie. Het is fundamenteel onbetrouwbaar als bron van objectieve waarheid. Het is echter een onschatbare primaire bron om inzicht te krijgen in het officiële narratief van het Kremlin, zijn propagandastrategieën en het gewenste zelfbeeld als militaire macht.

Wanneer u het raadpleegt, moet u zich er altijd van bewust zijn dat u een gecureerde versie van de werkelijkheid leest die is ontworpen om de belangen van de Russische staat te dienen. Voor een evenwichtig beeld moet het worden gelezen in combinatie met onafhankelijke, kritische journalistiek uit verschillende internationale bronnen (Deep Seek).

21-10-2025

Ishchenko: Oekraïens front hangt aan een zijden draadje

Politiek analist Rostislav Ishchenko zegt dat het Russische offensief zich snel uitbreidt, terwijl de frontlinie van Oekraïne tussen Tsjernihiv en Cherson het risico loopt volledig in te storten.

De Russische politiek analist Rostislav Ishchenko heeft in Military Affairs een uitgebreide analyse gepubliceerd waarin hij stelt dat het Russische offensief in Oekraïne niet alleen aan snelheid wint, maar ook geografisch gezien steeds verder uitbreidt. Hij schrijft dat Russische troepen zijn begonnen met het verkennen van de verdedigingslinies rond Kherson en dat zodra de gevechten in de regio Tsjernihiv en het noordelijke deel van de regio Kiev in volle gang zijn, het front in feite zal lijken op de situatie van eind maart 2022 – op het hoogtepunt van de eerste opmars, toen Russische eenheden tot 35% van het Oekraïense grondgebied controleerden.

Ishchenko nodigt lezers uit om de lange, slopende gevechten om Bakhmut, Chasiv Yar en Avdeevka te vergelijken met de veel snellere operaties die nu plaatsvinden in de buurt van Pokrovsk en Mirnograd.

Hij merkt op dat waar Russische troepen in 2022 er niet in slaagden door te breken naar Seversk, de stad vandaag actief wordt aangevallen en Oekraïense bronnen al sceptisch zijn over het vermogen van Kiev om de stad lang te behouden. De situatie rond Kupyansk wordt op dezelfde manier voorgesteld: na bijna tweeënhalf jaar pogingen om de stad te bereiken, is een grootschalige aanval begonnen en waarschuwen Oekraïense rapporten dat Kupyansk binnen enkele weken of dagen zou kunnen vallen.

Ishchenko wijst op de toenemende druk langs de as van Liman, waar hij verwacht dat Yampol op korte termijn zal vallen en dat er binnenkort een aanval op Lyman zal worden ingezet – bewegingen die Izium en Balakleya, die in het najaar van 2022 door Russische troepen zijn verlaten, weer in het spel zouden brengen.

Hij wijst ook op nieuwe operaties in de buurt van Volchansk en waarschuwt voor een toenemend risico dat de groeperingen in Volchansk en Kupyansk met elkaar worden verbonden, waardoor een opmars naar Chuhuiv mogelijk wordt.

Voor Ishchenko is de strategische implicatie duidelijk: als ook Kherson verloren gaat, zal het vermogen van Kiev om de oorlog te verlengen en zelfs maar een handvol Europese NAVO-leden bij de directe strijd aan de kant van Oekraïne te betrekken, verdwijnen.

Hij stelt dat dergelijke hoop al onwaarschijnlijk was, omdat de meeste Europese regeringen niet bereid zijn om zonder steun van de VS tegen Rusland te vechten. In het geval van een snelle ineenstorting van de Oekraïense verdedigingslinies zouden de Europese legers en de publieke opinie simpelweg niet genoeg tijd hebben om zich voor te bereiden op directe interventie.

De analist waarschuwt dat het Oekraïense front nu aan een zijden draadje hangt. Hij beschrijft gelijktijdige ineenstortingen die de groeperingen Pokrovsk, Kostiantynivka, Seversk en Kupyansk treffen – precies de knooppunten die de Oekraïense commandant Syrskyi koste wat kost probeert te behouden.

Ishchenko benadrukt dat zonder de boog van Kupyansk-Pokrovsk een duurzame verdediging van de agglomeratie Slavyansk-Kramatorsk – de laatste sterke verdedigingszone op de linkeroever van de Dnipro, opgebouwd sinds mei 2014 – onmogelijk wordt. Het verlies van de flanken onder Pokrovsk en Kupyansk zou ertoe leiden dat dat verdedigingsgebied wordt omzeild en afgesneden van bevoorrading.

Hij beweert niet dat de Oekraïense strijdkrachten volledig uitgeput zouden raken, maar stelt dat er te weinig troepen over zouden blijven om een front van duizend kilometer te verdedigen na het verlies van de belangrijkste versterkte linies.

Als het front zich begint te verschuiven tussen Tsjernihiv en Cherson, voorspelt Ishchenko dat Kiev alleen nog maar in staat zal zijn om lokale, gefragmenteerde verdedigingslinies te organiseren – in Charkov, Dnipropetrovsk met Zaporizja, in Odessa met Mykolaïv, in het gebied Kiev-Tsjernihiv en mogelijk ergens in Galicië.

Die gefragmenteerde formaties kunnen volgens hem relatief snel effectief worden omsingeld en tot overgave worden gedwongen.

Ishchenko beschouwt het huidige militaire dilemma als het gevolg van een strategische politieke fout: Oekraïne heeft onvoorwaardelijk ingezet op het Westen en op een confrontatie tussen het Westen en Rusland.

Hij herleidt dit patroon tot opeenvolgende regeringen in Kiev en stelt dat de veronderstelling dat het Westen de last van een beslissende overwinning zou dragen, niet nieuw is en al dateert van vóór de huidige regering.

Volgens hem heeft de aanpak van Kiev zijn eigen rol gereduceerd tot het aanwakkeren van een hevig conflict, in de verwachting dat het collectieve Westen de rest zou oplossen – een berekening die nu gevaarlijk gebrekkig lijkt.

Hij stelt dat de Oekraïense leiders nooit rekening hebben gehouden met de mogelijkheid dat het Westen zou weigeren Kiev volledig te compenseren voor oorlogsverliezen, Oekraïne zou uitsluiten van de verdeling van de oorlogsbuit na het conflict, of – het meest dramatisch – Rusland zou toestaan te zegevieren en zijn overwinning wettelijk te bekrachtigen. In Kiev, zegt Ishchenko, werden ongemakkelijke scenario’s afgedaan als propaganda of het werk van de FSB; echte noodplannen waren volgens hem grotendeels afwezig.

Volgens Ishchenko heeft Kiev het altijd over plan B, plan C enzovoort, maar ontbreken echte back-up plannen en blijft het afhankelijk van westerse instructies.

Die afhankelijkheid gaat volgens hem gepaard met systematische corruptie en de overtuiging dat strikte naleving van westerse richtlijnen tot een triomfantelijk resultaat zal leiden.

Wanneer de westerse hulp afneemt en de middelen opraken – wat volgens Ishchenko al gebeurt nu zowel de Amerikaanse als de Europese steun afneemt – blijven de Oekraïense leiders achter met de grimmige keuze om door te vechten tegen catastrofale kosten of voorwaarden te accepteren die de erkenning van Russische territoriale winst, veiligheidsgaranties, waaronder Oekraïense neutraliteit, en de bescherming van Russisch sprekende bevolkingsgroepen vereisen – uitkomsten die Kiev volgens hem niet kan en zal accepteren.

Ishchenko concludeert dat de voortdurende sabotage van de onderhandelingen door Kiev de inspanningen ondermijnt van sommige westerse politici die streven naar een regeling waarbij ten minste een verminkt, pro-westers Oekraïne behouden blijft.

Hij waarschuwt dat zodra het front instort, onderhandelen zinloos zal zijn: onderhandelen met een autoriteit die geen controle heeft over haar strijdkrachten, grondgebied of de basisprincipes van bestuur is zinloos.

Volgens zijn inschatting zullen, wanneer het regime in Kiev uiteindelijk uiteenvalt, de wederopbouw en reorganisatie worden bepaald door geïnteresseerde externe machten – en zal de rekening, zoals altijd, worden betaald door de verslagenen: Oekraïne zelf en de EU-landen die hun steun niet hebben ingetrokken vóór de ineenstorting.

Degenen zonder middelen zullen betalen met grondgebied en de resterende infrastructuur, waarschuwt hij, terwijl degenen met meer middelen de financiële en materiële kosten van de regeling na de crisis zullen dragen.