De ‘kitschificatie’ van Amerika

Twee dagen geleden plaatste Trump dit schilderij op zijn officiële ‘Truth Social’-account:

Deze ene post deed me iets beseffen: dat wat president Trump in wezen werkelijk belichaamt, is de kitschificatie van Amerika, schrijft Simplicius.

Voor wie niet bekend is met de term: kitsch staat voor een soort goedkope, oppervlakkige esthetiek die vaak bestaat uit een mengelmoes van popcultuurresten die lui bij elkaar zijn geschraapt en in de jaren ’50 en ’60 populair werden gemaakt als consumptiegerichte memorabilia in de vorm van prullaria en goedkope snuisterijen uit souvenirwinkels.

Niet om al te pedant of pretentieus schoolmeesterachtig te doen, maar kitsch is in zekere zin de belichaming van een cultuur van overdaad; een cultuur die haar hoogtepunt, haar grootste bloeifase, heeft bereikt en vervolgens begint te verwelken, waarbij zij haar invasieve sporen lukraak verspreidt over de ooit ongerepte tuin. Het is de verheffing van ‘gememificeerde’ culturele symbolen tot het punt waarop ze een parodie op zichzelf worden – een ontwikkeling die al lang vóór de uitvinding van internetmemes was begonnen. Kitsch vestigt bewust de aandacht op zichzelf en wordt zo een vorm van zelfspot, op dezelfde manier waarop ‘ironie’ tijdens de – gelukkig kortstondige – hipsterperiode van de jaren 2000 een levenshouding werd. Dat klinkt zelfs door in de gekozen namen: Golden Dome, Golden Age, Make America Great Again – een merkwaardige vorm van geestelijk levenloze omgekeerde alchemie, waarbij wat ooit echt goud was wordt omgevormd tot klatergoud en andere verloederde bijproducten.

Als je deze feiten in ogenschouw neemt, word je gedwongen te begrijpen hoe Trumps esthetische visie voor Amerika de natie herinterpreteert als een soort Potemkin-dorp van kitsch-memetica, dat al lang losstaat van de culturele kernwaarden die deze ideeën ooit daadwerkelijk tot leven hadden gewekt.

Het is al lang een geliefde esthetiek onder bekrompen oligarchen en onbeschaafde elites – de goedkoop opzichtige decoraties met bladgoud en de smakeloze nabootsingen van vervlogen tijdperken, of het nu Victoriaans, Romeins of wat dan ook is waar de met een zilveren lepel in de mond geboren magnaat zich aan wil overgeven.

Trumps obsessie met de ‘gouden tijdperken’ uit het verleden heeft hem op een zoektocht naar holle ijdelheidsprojecten geleid, met als kroon op het werk een nagebouwde Parijse Arc de Triomphe, die onlangs in voorvertoning te zien was op de staatsbeurs ter gelegenheid van het 250-jarig jubileum in Washington D.C. Zoals gewoonlijk resulteerde Trumps visie op een monument voor de Amerikaanse ‘grootsheid’ in een kitscherige karikatuur die, zoals te verwachten was, met wijdverbreide spot werd ontvangen:

Trump profileert zichzelf als een moderne Crassus en Midas in één. Will Schryver verwoordde het treffend toen hij schreef dat Trump in plaats daarvan is veranderd in een omgekeerde koning Midas:

Koning Sadim klinkt best goed, vooral omdat het homofoon is met Sodom.

Onze moderne omgekeerde Midas hoopt dat zijn hagiografie ooit de grote ‘inspanning’ zal beschrijven waarmee hij de natie door een historisch kruispunt loodst, een overgang tussen tijdperken. Daarom baseert hij zijn beeldtaal op kitscherige parallellen met de Gilded Age, de Belle Époque, het fin de siècle, enzovoort; en hij heeft niet helemaal ongelijk in zijn intuïtie over het fundamentele ethos van onze tijd, een overgangsperiode van losbandige decadentie die voorafgaat aan iets vreselijks – een tijd van rampzalige revoluties en wereldoorlogen.

Maar het verschil zit hem in het feit dat Trump gelooft dat hij door de voorzienigheid is aangesteld om het land te behoeden voor de valkuilen die gepaard gaan met dergelijke ‘eindtijdperken’ en het naar een gouden tijdperk van overvloed te leiden. Helaas lijkt hij blind voor de komende realiteit: het gaat alleen maar slechter; juist de logies en de goedkope vernislaag van de kunstgrepen die volgens hem de ‘grootsheid’ aan de horizon zullen inluiden, verraden juist de desintegratie die overal om ons heen plaatsvindt.

En als klap op de vuurpijl schuilt er weinig van betekenis onder het bladgoud en het goedkope pleisterwerk. In een ongekende uiting van ‘wil tot macht’ probeert Trump zijn ‘Gouden Eeuw’ te manifesteren door het simpelweg van de daken te schreeuwen. In plaats van daadwerkelijk beleid te voeren op het gebied van wederopbouw en transformatie, het aanpakken van de werkgelegenheid, de inflatie en alle daadwerkelijke pijlers van een gezonde staat, kiest hij ervoor om preventieve monumenten op te richten voor hoop, wensen en vermeende prestaties.

Maar dit begon als een beschouwing over de kitschificatie van Amerika in het algemeen, waarvoor Trump slechts een laatste apostel is. Een cultuur raakt verkitcht wanneer ze haar oorspronkelijke levenskracht heeft verloren, de creatieve vonk die haar ooit vooruit dreef, en is veranderd in een recursieve parodie op zichzelf. Dat is het Amerika van vandaag, ontdaan van zijn oorspronkelijke kracht en innovatie, nu gevangen in een eindeloze recursieve lus, alsof een cassette met oldies duizenden keren degeneratief wordt teruggespoeld tot er alleen nog nauwelijks verstaanbare kraakgeluiden overblijven. Het is een natie waarvan het ethos is uitgeput en die zich erbij heeft neergelegd om uit het verleden te lenen – de Monroe-doctrines, de Gilded Age, tot in recentere tijden: het steeds opnieuw afspelen van de neocon GWOT-breekplaat totdat het Amerikaanse leger tot kaf is vermalen op de molensteen van de geschiedenis.

Het land is inderdaad sterk gaan lijken op dat schilderij: een pastiche van betere tijden en misplaatste hoop, een plek waar George Washington naast een Tesla-robot onder de St. Louis-boog kan zitten terwijl hij omhoog staart naar een Amerikaanse zeearend die majestueus boven het Vrijheidsbeeld zweeft.

Om op een lovende noot te eindigen, moet gezegd worden dat een land niet tot zo’n definitieve zelfparodie kan komen zonder eerst de stadia van grootsheid en prestaties te hebben doorlopen die als grondstof zouden dienen voor zulke afstotelijk eerbiedige iconografie. Alleen in Amerika kon kitsch dus een bepalend ethos van deze tijd worden. Alleen in Amerika kon grootsheid zo hoog oplopen dat het zichzelf ondermijnde.

Landen over de hele wereld benijden het recht om zo groot te worden dat ze uiteindelijk een parodie op zichzelf worden.

Dus: op de Amerikaanse grootsheid!

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Trump vs. Trump: de president die lawaai verwart met macht

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: