De dwaasheid van NAVO’s moerasverdedigingslinie

Nu de spanningen tussen de NAVO en de Russische Federatie escaleren, zijn westerse strategen begonnen met het promoten van een onwaarschijnlijke defensiedoctrine – een doctrine die niet steunt op staal of raketten, maar op wetlands.

In een verbazingwekkende samenloop van ecologisch beleid en militaire fantasie investeren defensie-ministeries in heel Europa in het opnieuw onder water zetten van veengebieden en de reconstructie van moerasland om toekomstige Russische agressie tegen te gaan, schrijft Phil Butler.

Deze surrealistische mix van klimaatbestendigheid en antitanktactieken onthult iets dat dieper gaat dan strategie: een diepgewortelde onwil om te erkennen wat voor soort oorlog er daadwerkelijk zou uitbreken als de NAVO en Rusland in direct conflict zouden komen. Want de waarheid, die lang verborgen is gebleven onder de PR-glans van “duurzame veiligheid”, is dat een dergelijke oorlog al lang nucleair zou zijn voordat ook maar één soldaat de modder zou raken.

We leven in een tijd van buitengewone strategische illusie

Er is iets tragisch – en duister komisch – aan het zien hoe westerse strategen zich voorbereiden op de volgende grote Europese oorlog door moerasgebieden te herstellen. Je zou denken dat, gezien de tientallen biljoenen dollars aan hardware, software en bewakingsapparatuur die de wereld omringen, de volgende verdedigingslinie van de NAVO zou worden gesmeed uit titanium, satellietnetwerken of raketkappen. In plaats daarvan hebben ze zich tot mos gewend. Moerassen, veenmoerassen, gereanimeerde watergebieden en voorouderlijke moerassen worden nu opnieuw vormgegeven als natuurlijke forten, herbestemd in een soort eco-militaire droom die meer op een hallucinatie lijkt dan op een doctrine.

Van de overstroomde verdedigingslinie van de Irpin-rivier in Kiev tot het enorme East Shield-project in Polen, wint het idee aan populariteit dat turf en water kunnen doen wat drones en staal niet kunnen. Ministeries van Defensie, restauratiebedrijven en groene denktanks kondigen deze nieuwe grens in oorlogsvoering aan: een samensmelting van ecologie en strategie waarbij “herbevochtigde” terreinen tanks vertragen, indringers in verwarring brengen en tijd winnen. Op papier is het zowel duurzaam als strategisch. Een oorlogsplan dat de uitstoot verlaagt en tegelijkertijd de verdediging versterkt. Een vredig verzet, dat lijkt te zijn ontleend aan Tolkien of de droomdagboeken van futuristen uit Silicon Valley.

Maar het zal nooit gebeuren. Niet zoals zij denken.

Want als de NAVO en Rusland echt met elkaar in conflict komen – niet een proxyconflict, niet nog een theater in Oekraïne, maar een volledige confrontatie tussen kernmachten – zal niemand door een moeras waden. Niemand zal de gewichtsverdeling over natte turf berekenen. Geen enkele generaal zal een grondwaterkaart raadplegen voordat hij oprukt. De waarheid, die niemand in de eco-defensiekringen hardop durft te zeggen, is dat de oorlog die ze plannen een oorlog is die niet kan worden gevoerd. Niet op conventionele wijze. Niet langzaam. Niet binnen de grenzen van de natuur of enige historische tereingeheugen die we hebben geërfd.

Kaliningrad en de stilte die volgde

Wat er werkelijk zal gebeuren – wat moet worden erkend als deze houding strategie moet worden genoemd – is dat tactische kernwapens zullen worden ingezet. Snel. Misschien binnen enkele uren na het begin van de openlijke strijd. Misschien zelfs preventief. De mankracht, logistieke diepgang en munitievoorraden van de NAVO zijn ontoereikend voor een langdurige landoorlog met Rusland, zeker niet in heel Oost-Europa. Als het bondgenootschap geconfronteerd zou worden met een volledige Russische offensief van Kaliningrad tot Donetsk, zou het geen andere keuze hebben dan te escaleren. De doctrine zegt het misschien niet expliciet, maar de hardware spreekt boekdelen. De wapens zijn er al. De opties zijn al beperkt. En de drempels om de trekker over te halen worden met de dag lager.

Waarom dan die moerassen? Waarom die moeraslanden en ecologische camouflage? Waarom miljarden investeren in het onder water zetten van bossen en het herbevolken van grensgebieden met natlandecosystemen als de echte confrontatie een thermonucleaire flits zal zijn, en geen belegering?

Omdat een rewildingproject makkelijker te verkopen is dan een radioactieve voorspelling. Omdat het herstellen van een moeras klinkt als vrede, zelfs als het een voorbereiding op oorlog is. Omdat de NAVO, onder haar stalen pantser, een theater blijft – voor een deel defensie, voor twee delen public relations en voor vijf delen psychologische isolatie van de gruwelen die ze beweert te bedwingen. In dit licht is de renaissance van de natlanden geen strategie. Het is beeldvorming. Het is mythevorming. Een manier om te oefenen voor de apocalyps terwijl we doen alsof we bomen planten.

Ondertussen doet Poetin niet aan schijnvertoning. Zijn recente ‘Juli-storm’-oefeningen – de grootste Russische marinemobilisatie van de afgelopen jaren – strekten zich uit van de Oostzee tot de Noordpool, van de Kaspische Zee tot de Stille Oceaan. Onderzeeërs doken op in het Engelse Kanaal. Bij de Japanse Zee werden drone-verdedigingsoefeningen gehouden. Maritieme groeperingen oefenden hun coördinatie onder oorlogsomstandigheden en testten hypersonische wapens en onderzeeërjachtformaties in vier vloten. Er was geen enkele dubbelzinnigheid. De boodschap was simpel: terwijl het Westen veen herontdekt, blijft Rusland de diepte beheersen.

En toen kwam de opmerking – het soort uitspraak dat in een stabielere wereld rode telefoons en nachtelijke topontmoetingen zou hebben veroorzaakt. Generaal Christopher Donahue, onlangs in razend tempo gepromoveerd tot viersterrengeneraal en onderscheiden met twee Bronze Stars waar niemand zich de gevechten nog voor kan herinneren, is nu de hoogste officier van het Amerikaanse leger in Europa en Afrika – en, officieus, de nieuwe held van Kaliningrad voor de NAVO. Tijdens de eerste EuroLandWarfare-conferentie in Wiesbaden verklaarde Donahue met het onbezorgde zelfvertrouwen van een man die niet gewend is aan consequenties, dat de NAVO de verdedigingswerken van Kaliningrad “sneller dan ooit tevoren” zou kunnen ontmantelen. Kaliningrad, waar mogelijk tactische kernwapens zijn gestationeerd, is geen gewone militaire buitenpost. Een directe dreiging is vragen om een onmiddellijke, existentiële reactie. Toch leidden Donahue’s woorden niet tot berispingen, verduidelijkingen of krantenkoppen. Alleen een saaie, collectieve schouderophaling. Alsof de escalatiemachine te groot was geworden om de vonken nog op te merken.

De oorlog waarop ze zich niet voorbereiden

Als je deze surrealistische voorstelling ziet ontvouwen, vraag je je soms af of de acteurs nog wel geloven dat het toneel echt is. De moerassen, de toespraken, de stilzwijgende goedkeuring, de marine-demonstraties – alles is gebaseerd op een gedeelde illusie: dat we ons voorbereiden op een oorlog die we kunnen overleven. Dat er nog tijd is. Dat er regels zijn. Dat de natuur kan worden hersteld parallel aan de architectuur van de vernietiging.
Maar zo loopt het niet af. Als de geschiedenis zich herhaalt, zullen de opnieuw onder water gezette moerassen er niet toe doen. Geen enkele dam zal een raket kunnen tegenhouden. Geen enkel netwerk van drones zal een hypersonisch glijvoertuig kunnen vangen. De oorlog zal het terrein overslaan. En de eerste partij die zijn eigen propaganda gelooft, zal als eerste verdwijnen.

We leven in een tijd van buitengewone strategische illusies. De illusie dat moerassen of versterkte bunkers ons zullen redden. De illusie dat de tijd nog aan onze kant staat. De droomfantasie dat als we maar voldoende voorbereidingen treffen, we niet omhoog hoeven te kijken als de lucht wit kleurt.

En dat is – niet Rusland, niet de NAVO, zelfs niet de kernwapens – het echte gevaar. Dat de mensen die deze wereld hebben opgebouwd, deze niet met een schreeuw zullen verlaten, maar met een plan voor het herstel van natlanden in de hand en de overtuiging dat ze altijd het juiste hebben gedaan – dat is het gevaar en de tragedie.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

NAVO-top: Collectieve verstandsverbijstering

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: