De agressieve politiek van de EU en de redenen daarvoor

Ik vertaal regelmatig artikelen van Denis Dubrowin, de Brusselse correspondent van het Russische persbureau TASS, omdat ik zijn analyses zeer treffend vind en omdat hij zich intensief verdiept in de verordeningen en plannen die de EU publiceert. Daardoor zijn de meeste van zijn voorspellingen later uitgekomen. Zo voorspelde hij bijvoorbeeld al een half jaar voor de benoeming van de nieuwe Europese Commissie, die dit vervolgens tot haar centrale politieke taak maakte, gedetailleerd de militarisering van de EU.

Vandaag vertaal ik weer een artikel van Dubrowin, waarin hij eens te meer uitlegt waarom de EU de confrontatie met Rusland en de oorlog in Oekraïne nodig heeft, schrijft Thomas Röper.

Begin van de vertaling:

Diplomatieke sabotage: wil Europa de taal van het geweld spreken?

Denis Dubrowin over de opbouw van de communicatie in het Westen en de gevolgen van russofobie

Na de gebeurtenissen van 15 en 18 augustus begon in Europa een onderhandelingscarrousel zonder duidelijke resultaten. Eerst vonden er in het weekend crisisoverleg op ambassadeursniveau en een onlinebijeenkomst van de EU-ministers van Buitenlandse Zaken plaats, op 19 augustus een telefonische conferentie van de staatshoofden van de “coalitie van bereidwilligen”, een online top van de EU, en op 20 augustus een online crisisvergadering van de stafchefs van de NAVO-landen, die sinds de COVID-19-pandemie geen onderhandelingen meer in dit formaat hebben gevoerd.

De reactie van Europa op de top in Anchorage en de ontmoeting tussen Donald Trump, Europese staatshoofden en regeringsleiders en Vladimir Zelensky in Washington doet twijfels rijzen over het vermogen van Brussel om echte diplomatie te bedrijven. Europa luistert niet naar de argumenten van Rusland en wil ze ook niet horen. Het interpreteert elke stap in de richting van dialoog als zwakte en als een signaal om de druk op te voeren.

In feite provoceert Europa Rusland om een nieuwe, aanzienlijk hardere diplomatieke taal te ontwikkelen, die nauw is afgestemd op de acties van het Russische leger.

Brusselse ultimatums

Tijdens alle westerse bijeenkomsten en topontmoetingen werd gesproken over de mogelijkheid om de druk op Rusland op te voeren en zoveel mogelijk van Moskou te krijgen bij mogelijke vredesonderhandelingen. Tegelijkertijd proberen de Europeanen de Amerikaanse president een reeks beslissingen voor te leggen die voor Rusland volstrekt onaanvaardbaar zijn, zoals het sturen van tienduizenden NAVO-soldaten naar Oekraïne. Ze presenteren dit door hun best te doen Trump niet tegen te spreken en hun ideeën te presenteren onder het mom van zijn diplomatieke stellingen over “veiligheidsgaranties voor Oekraïne”.

Het feit dat er geen gezamenlijke verklaringen zijn afgelegd, weerhield Europese functionarissen, vertegenwoordigd door de hoofddiplomaat van de EU en de voorzitter van de Europese Raad Antonio Costa, er niet van om in eigen naam verslag uit te brengen en te verklaren dat de EU blijft aandringen op een onmiddellijk staakt-het-vuren zonder verplichtingen en van plan is de wapenleveranties voort te zetten. En na het staken van de gevechtshandelingen zal men “de snelle wederopbouw en uitbreiding van de Oekraïense strijdkrachten bevorderen”, zoals Costa het formuleerde.

Volgens deze verklaringen willen ze niet alleen de sancties tegen Rusland niet opheffen, maar ook de goedkeuring van het 19e pakket versnellen, dat de Europese Commissie tegen september wil doorvoeren.

Dat betekent dat er hier geen onderhandelingspositie is. Dit zijn de maximale eisen van Brussel sinds begin 2025. Het heeft deze geformuleerd toen het gedwongen was het idee van een “overwinning op Rusland op het slagveld” op te geven en een “onmiddellijk staakt-het-vuren” te eisen. Tot nu toe zijn er geen aanpassingen aangebracht in de afspraken in Alaska.

En natuurlijk verklaarden zowel Kallas als Costa en zelfs de chef van het NAVO-militair comité Giuseppe Cavo Dragone (die zich beperkte tot een enkel kort bericht op X over de resultaten van de raadplegingen van de stafchefs van het bondgenootschap) de volledige “Atlantische eenheid”. Dat wijst erop dat deze standpunten van de EU naar verluidt ook in Washington worden gedeeld.

Het standpunt van Hongarije

De Hongaarse premier Viktor Orbán gaf na de telefonische bijeenkomst van de EU-leiders een heel andere interpretatie van de gebeurtenissen.

“1. Er werd bevestigd dat het gevaar van een derde wereldoorlog alleen kon worden verminderd door de ontmoeting tussen Trump en Poetin. 2. Er werd bevestigd dat de strategie van isolatie [van Rusland] heeft gefaald. 3. Er werd bevestigd dat het Russisch-Oekraïense conflict niet aan het front kan worden opgelost, maar dat alleen diplomatieke inspanningen een oplossing kunnen brengen. 4. Er werd bevestigd dat het lidmaatschap van Oekraïne van de EU geen veiligheidsgaranties biedt. Daarom is het koppelen van lidmaatschap en veiligheidsgaranties zinloos en gevaarlijk”, verklaarde hij.

Orban bevestigde daarmee dat de eisen van Kallas en Costa geen gezamenlijke EU-besluiten zijn, maar de mening van de Europese “haviken” zoals die door de Europese Commissie is verwoord.

Er moet echter worden opgemerkt dat de Europese Commissie vandaag de dag over voldoende mogelijkheden beschikt om haar standpunt aan de meerderheid op te leggen en het passieve verzet van de EU-landen te overwinnen als deze niet bereid zijn hun oppositie krachtig te verdedigen.

Oorlog als ideologie van Europa

Brussel heeft het conflict in Oekraïne nodig, in zijn heftige of sluimerende vorm.

De militarisering van Europa is een nieuw idee van het Europese project geworden. Dat is bijzonder praktisch, aangezien de ‘groene’ agenda als staatsvormende ideologie volledig heeft gefaald.

Zonder het conflict in Oekraïne zou het hele project van een nieuw ‘stalen Europa’ – een technocratische, gemilitariseerde pseudostaat – moeten worden opgegeven nog voordat het goed en wel is begonnen. Het is niet verwonderlijk dat een van de eerste reacties in Brussel op vragen over het mogelijke einde van het conflict het onmiddellijke antwoord is dat alle sancties tegen Rusland moeten worden gehandhaafd (wat een confrontatie garandeert) en dat het proces van militarisering van Europa wordt voortgezet.

Zonder een zichtbare militaire vijand is dat onmogelijk.

Voor degenen die Europa als vredig, vergrijzend, zelfgenoegzaam en ontspannen betrachten, klinken de woorden “militarisering van Europa” als een anachronisme. Zij moeten eens naar de geschiedenis kijken. Europa en oorlog zijn synoniemen. Europa is de bakermat van alle wereldoorlogen en de bron van alle koloniale oorlogen, dat wil zeggen alle oorlogen om de rest van de wereld te veroveren.

Ondanks al haar positieve eigenschappen was de Europese beschaving historisch gezien extreem narcistisch, agressief, expansief, grenzeloos overtuigd van haar eigen gelijk en meedogenloos tegenover vreemden en zwakken. Ja, in de afgelopen 80 jaar leek het er, door de grootschalige denazificatie en de decommunisering (de sluipende strijd tegen het communisme en echte linkse bewegingen in West-Europa werd sinds het begin van de Koude Oorlog gevoerd en bereikte na de ineenstorting van de Sovjet-Unie in heel Europa een turbofase), vreedzaam en welwillend uit te zien, maar dat was slechts op het eerste gezicht. Eeuwen van expansie, agressie en genocide op hele volkeren zijn echter niet uit het onderbewustzijn verdwenen. En nu komen ze weer naar boven.

De dood van de klassieke diplomatie

Het acute probleem voor een diplomatieke oplossing van het conflict in Oekraïne is het totale wantrouwen tussen de betrokken partijen. En dan hebben we het niet over Rusland en Oekraïne. We hebben het over Rusland, Europa en de VS.

EU-topdiplomate Kaja Kallas schreef na de ontmoeting van de Europese staatshoofden en regeringsleiders met Trump in Washington op X direct: “Je kunt Poetins beloften niet vertrouwen”. Ze vond het echter gênant om uit deze stelling de conclusie te trekken dat Europa zijn beloften dan ook niet zal nakomen. En dat is niet alleen de mening van de Estse diplomate. Dat is de fundamentele stelling van de Europese oorlogspropaganda: Rusland is niet te vertrouwen, het kan alleen worden gedwongen tot capitulatie of, in het uiterste geval, tot een voor Rusland nadelig akkoord.

Het heeft geen zin om te discussiëren over de stelling “Europa kan Rusland niet vertrouwen”, omdat het geen stelling is, maar een emotionele slogan van alle krachten die dorsten naar wraak, zowel voor de nederlaag in het huidige conflict als voor de slechte herinneringen van 80 of zelfs 300 jaar geleden, zoals in het geval van Zweden. De Europese elite herinnert zich nog goed het woord “Poltawa”, waar het Rusland van Peter de Grote een einde maakte aan de aanspraken van Stockholm op de rol van een van de leidende Europese en daarmee wereldmachten.

De doofheid van Europa

Bovendien schenkt Europa geen enkele aandacht aan de Russische diplomatie. Alle verklaringen en stappen van Rusland die gericht zijn op een dialoog, worden in Europa onmiddellijk geïnterpreteerd als zwakte.

Zo verklaren ze bijvoorbeeld de bereidheid van Rusland om te onderhandelen, hoewel het Russische leger op het slagveld langs bijna de hele frontlinie oprukt. Elk compromisvoorstel, om nog maar te zwijgen van gebaren van goede wil, wordt duidelijk niet gezien als een uitnodiging tot dialoog, maar als een kans om met sterkere druk aanzienlijk grotere concessies van Rusland te verkrijgen. Dat wil zeggen: als Rusland concessies doet, betekent dit dat het problemen heeft, en daar moet men gebruik van maken.

Zo werken Europese breinen. Want een Europeaan doet geen concessies als hij zich in een sterke positie bevindt.

Het gepropageerde Europese vermogen om “in elke situatie een compromis te vinden” geldt in werkelijkheid alleen voor hen, voor de erkende leden van hun “club”. Bovendien is het erg belangrijk dat deze leden het in grote lijnen eens zijn. En compromissen zijn alleen mogelijk in kleine, bijkomstige zaken. Dat is overigens de bron van het acute conflict tussen Brussel en de Hongaarse minister-president Viktor Orbán, die formeel tot “hen” behoort, maar het aandurft om over de “hoofdzaak” te twisten.

Met vreemden – alleen met geweld

Met vreemden, maar ook met degenen die een andere mening hebben over existentiële kwesties, zijn geen compromissen mogelijk, alleen harde, openlijke druk.

De moderne Europeanen en het Westen als geheel vinden het niet nodig om beloften aan “vreemden” na te komen die hen niet van nut zijn. Onder het motto “De situatie is veranderd”.

Er zijn tientallen duidelijke voorbeelden van deze westerse diplomatie. Het beruchte “Steinmeier-akkoord”, de overeenkomst tussen de voormalige Oekraïense president Viktor Janoekovitsj en de leiders van de “Euromaidan” om een einde te maken aan de onrust in Kiev op 21 februari 2014, met garanties van Duitsland, Frankrijk en Polen. De leiders van de Maidan-strijders schonden deze overeenkomst al de volgende dag en namen de macht over, zonder dat de westerse garantstellers iets deden om dit te voorkomen.

Een groter voorbeeld is de belofte om de NAVO niet naar het oosten uit te breiden, wat een voorwaarde was voor de terugtrekking van de Sovjet-troepen uit de DDR en Oost-Europa. Deze belofte werd onmiddellijk na de ineenstorting van de Sovjet-Unie overboord gegooid.

Of dit: in 1994 ondertekenden de VS, de EU, Japan en Zuid-Korea in Genève een overeenkomst met Noord-Korea over de bouw van twee lichtwaterreactoren in het land, op voorwaarde dat Pyongyang zijn nucleaire programma zou stopzetten. Maar in 2003 had het in het kader van deze overeenkomst opgerichte KEDO-consortium de graafwerkzaamheden voor de funderingen van de reactoren nog niet voltooid, die volgens de documenten op dat moment al elektriciteit hadden moeten produceren. De reden was simpel: in 1994 stierf Kim Il Sung en alle westerse “deskundigen” waren er zeker van dat Noord-Korea binnen drie tot vijf jaar zou ophouden te bestaan en door Zuid-Korea zou worden geabsorbeerd. Daarom dacht niemand bij de ondertekening van het reactorakkoord eraan om het uit te voeren. Het “Grote Westen” wilde het land alleen maar verhinderen het nucleaire programma te starten en vervolgens wachten op de ineenstorting ervan…

Rusland is de vijand

De Europese elite is al in 2022 stilzwijgend overeengekomen om Rusland als absolute, existentiële vijand te beschouwen. Tegelijkertijd begrijpen de Europeanen maar heel langzaam de ineenstorting van het wereldsysteem waarin het Westen de spelregels dicteerde aan de rest van de wereld (op regels gebaseerde wereldorde), omdat ze het nog niet kunnen geloven. Daarom positioneren ze zich ten opzichte van Rusland niet als een gelijkwaardige tegenstander, maar als een koloniale macht van een opstandige kolonie of als een scheidsrechter in een hockeywedstrijd die schaamteloos de verliezer bevoordeelt.

Daarbij is de russofobie (wanneer Rusland in één en hetzelfde hoofd of zelfs in één en dezelfde toespraak ofwel morgen onder het gewicht van alle sanctiepakketten instort, ofwel overmorgen heel Europa verovert en het Kanaal oversteekt) een zeer reële factor. Het is alleen zo dat de Europese staatshoofden en regeringsleiders zich bij beslissingen over het reële conflict in Oekraïne laten leiden door stellingen over de zwakte van Rusland en bij het ontwikkelen van plannen voor de militarisering van Europa door overwegingen over de onbeperkte macht van Rusland.

In de zeldzame gevallen waarin een gesprekspartner niet vanaf het podium spreekt en je hem met deze discrepantie kunt confronteren, loopt hij ofwel gewoon weg uit het gesprek ofwel bestempelt hij zijn gesprekspartner als “Kremlin-agent”.

De taal van het geweld

Over het algemeen zijn de Europese elites vandaag de dag alleen nog maar bereid om met Rusland te praten in de taal van ultimatums en eisen tot feitelijke capitulatie. Daarbij zijn ze zich er volledig van bewust dat overeenkomsten met Rusland niet bindend zijn. Ze vertrouwen daarbij niet op hun eigen daadwerkelijke kracht, maar op de militaire macht van de VS of op ideeën over een toekomstige “Europese militaire macht” die ze tegen 2030 willen bereiken.

Terwijl Rusland in zijn betrekkingen met de EU en de VS vasthoudt aan de diplomatieke taal uit de tijd van de Koude Oorlog, toen wederzijds respect tussen de tegenstanders, een zeker begrip voor strategische belangen en het vermogen om deze belangen door middel van overeenkomsten te verenigen de norm waren, begrijpt Europa deze taal niet meer.

De toespraak van de Russische president Vladimir Poetin in München in 2007, die een directe uitnodiging was tot een diepgaande dialoog tussen Oost en West over internationale veiligheid, werd zelfs gezien als een “onaanvaardbare uitdaging” voor de leidende rol van het Westen in de wereld. In feite begon toen de snelle verslechtering van de betrekkingen tussen Rusland en het Westen.

Einde van de vertaling

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

West-Europa en terminale kanker

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: