Het Bijbelverhaal van Babel, waarin een groep migranten probeerde een toren te bouwen om de hemel te bereiken, dient als een waarschuwend verhaal over de gevaren van menselijke hoogmoed en de gevolgen van buitensporige trots op menselijke capaciteiten.
“Met al zijn vaardigheden en bekwaamheden om ons vooruit te helpen, heeft het menselijk intellect één grote tekortkoming: het neigt ertoe te aanbidden wat het voortbrengt en vertrouwt op zijn producten om ons perfect, compleet en volledig zelfvoorzienend te maken”, schrijft Julie Ponesse.
Babel-momenten
Door Julie Ponesse, gepubliceerd door Brownstone Institute
Het volgende is een fragment uit het boek van Julie Ponesse, ‘Our Last Innocent Moment’.
“Kom, laten we een stad bouwen, met een toren die tot in de hemel reikt, zodat we naam kunnen maken; anders zullen we over de hele aarde verspreid raken.” – Genesis 11:4
“Oh, we hebben misschien wel scherpere gereedschappen. Maar we weten niet altijd hoe we ze moeten gebruiken. We zijn tenslotte maar mensen.” – Matthew Barber, ‘Viral’
Ongeveer 5000 jaar geleden, ergens midden in de woestijn in het land Sinear (ten zuiden van het huidige Bagdad, Irak), besloot een groep migranten te stoppen en een stad te bouwen. Een van hen, waarschijnlijk Nimrod, stelde voor om een toren te bouwen die zo hoog was dat hij tot in de hemel zou reiken. Maar de Heer daalde neer en was zo ontevreden over wat ze van plan waren, dat hij hun taal verwarde en hen over de hele aarde verspreidde.
In 2020 maakte onze moderne beschaving een soortgelijke systeemstoring mee op wereldwijde schaal. We waren iets aan het bouwen. Althans, zo leek het. En toen ging het allemaal vreselijk mis. Nu worden lichamen door de staat binnengevallen, plegen kinderen zelfmoord en staat de wereld in brand. We zijn meer dan ooit van elkaar vervreemd en hebben ons vermogen om met elkaar te communiceren verloren. Toch wordt onze ondergang goed gemaskeerd door de schijn van vooruitgang en eenheid.
We lijken weer een ‘Babel-moment’ te beleven, een cruciaal moment in de geschiedenis waarop buitensporige trots op onze eigen capaciteiten leidt tot onze eigen ondergang. Net als andere soortgelijke momenten in de geschiedenis – de zondeval in Eden, de ineenstorting van de late bronstijd, de ondergang van het Romeinse Rijk – is het een verhaal over de natuurlijke gevolgen van menselijke vindingrijkheid die vooruitloopt op wijsheid. Het is een verhaal over misplaatste eenwordingsprojecten. Het is een verhaal dat weerklinkt in zoveel van de breuken die we vandaag de dag zien: tussen links en rechts, liberalen en conservatieven, Israëli’s en Palestijnen, waarheid en leugens. Het is een verhaal over wat er tussen ons en in ieder van ons kapot gaat.
Ik denk niet dat het een overdrijving zou zijn om te zeggen dat we wankelen. Net als verschillende stammen die hetzelfde land bewonen en aan dezelfde wetten onderworpen zijn, hebben we volkomen uiteenlopende opvattingen over wat het betekent om goed te zijn, of we burgers of onderdanen zijn, of de geschiedenis ons iets kan leren en of het menselijk leven – in al zijn vormen en in al zijn stadia – heilig is. We kijken naar onze buurman en raken gedesoriënteerd, niet in staat de persoon die ons aankijkt te begrijpen. We zijn een volk dat ronddobbert in een historisch niemandsland, ‘losgeslagen’, zoals Bret Weinstein het poëtisch maar ook huiveringwekkend verwoordde. We zijn wezen van de geschiedenis, van de vrijheid en zelfs van ons eigen geweten.
“… bergen opstapelen tot aan de verre sterren”
Het verhaal van Babel is, zoals zoveel verhalen in de Bijbel, frustrerend kort en biedt slechts een paar regels en enkele specifieke aanwijzingen over hoe de toren eruitzag, of de Babyloniërs dachten dat ze geslaagd of mislukt waren, en waarom hun straf bestond uit radicale verspreiding. Kunstenaars hebben de toren afgebeeld in de stijl van de prestigieuze architectuur die in de oudheid gebruikelijk was, mogelijk naar het voorbeeld van Etemenanki, een stenen ziggurat ter hoogte van het Flatiron-gebouw in New York, gewijd aan de Mesopotamische god Marduk. Wat we wel weten, is hoe het verhaal afliep: God was zo ontevreden dat hij hun taal verwarde en hen zo ver mogelijk uit elkaar verspreidde.
Waarschuwende verhalen over de kosten van ongebreidelde menselijke trots zijn niet uniek voor de christelijke traditie. Er is het verhaal over het ontstaan van de liefde uit Plato’s ‘Symposium’, dat ik eerder noemde, waarin de mensen “zo hooghartig werden in hun opvattingen” dat Zeus hen in tweeën sneed, waardoor elk van hen veroordeeld was om over de aarde te zwerven op zoek naar zijn andere helft.
In de Griekse mythologie beschrijft de mythe van de ‘Gigantomachie’ de wanhopige strijd tussen de Giganten en de Olympische goden om de heerschappij over het universum. In Ovidius’ vertelling van het verhaal proberen de tweelingreuzen Ephialtes en Otis de hemel te bereiken door de bergketens Ossa, Pelion en Thessalië op elkaar te stapelen. Ovidius schrijft: “Omdat de hoogten van de hemel niet veiliger waren dan de aarde, probeerden de reuzen het hemelse koninkrijk te veroveren door bergen op te stapelen tot aan de verre sterren.” Maar Jupiter, die duidelijk sterker was dan zij, schoot zijn bliksemschichten op hen af, waardoor de bergen terug naar de aarde werden geslingerd en deze werd overspoeld met “stromen van bloed”.
Het is niet verwonderlijk dat we het verhaal van Babel blijven vertellen en hervertellen. Het is een eeuwig menselijk verhaal, een waarschuwend verhaal over wat er gebeurt als we intellectueel “te groot voor onze broek” worden. Met al zijn vaardigheden en bekwaamheid om ons vooruit te helpen, heeft het menselijk intellect één grote tekortkoming: het heeft de neiging om te aanbidden wat het voortbrengt, en vertrouwt op zijn producten om ons perfect, compleet en volledig zelfvoorzienend te maken. Waarom waarschuwen zoveel Bijbelverhalen herhaaldelijk tegen afgoderij en, nog belangrijker, waarom blijven we dezelfde fouten maken?
Tegenwoordig zijn de technologische sprongen op bijna elk gebied duizelingwekkend. Het lijkt alsof we altijd “twee treden tegelijk” zetten, net als in Babel. In 1903 maakte Orville Wright een vlucht van 12 seconden op 20 voet boven een winderig strand in North Carolina. Slechts 96 jaar later maakte de spaceshuttle Discovery een reis van 3,2 miljoen mijl op 340 mijl boven de aarde. In de vorige eeuw hebben de vooruitgang in de geneeskunde en de landbouw de levensverwachting in de VS met ongeveer 30 jaar verlengd, en in sommige rechtsgebieden zelfs meer dan verdubbeld. Technologische wonderen explodeerden overal.
En dat gold ook voor de verschrikkingen. In 1900 kon langeafstandsartillerie vrij nauwkeurig doelen raken die slechts enkele kilometers verderop lagen. Tegen het einde van de eeuw konden we langeafstandsaanvallen uitvoeren met raketten die kernwapens konden vervoeren. En toen konden we dit natuurlijk ook nog eens doen vanuit een comfortabele stoel aan de andere kant van de wereld dankzij drones. Deze eeuw werd terecht de “Beestachtige Eeuw” genoemd, want nooit eerder in de geschiedenis zijn er in zo’n korte tijd zoveel mensen omgekomen.
Nu hebben deze technologieën exponentiële sprongen gemaakt.
Dan is er nog de exponentiële groei van kunstmatige intelligentie (“AI”). Toen ik voor het laatst lesgaf aan de universiteit, was het gebruik van AI voor het schrijven van essays nog geen realiteit. Ik kan me niet voorstellen hoe het nu zou zijn om het eigen werk van een student te onderscheiden van door AI gegenereerd materiaal. Maar bedenk eens waar we over een paar decennia zouden kunnen staan. De meeste AI die we nu gebruiken is ‘zwakke AI’, AI die beter presteert dan menselijk gedrag, maar alleen binnen een beperkte reeks parameters en beperkingen (bijvoorbeeld Siri van de iPhone of RankBrain van Google). Sommige experts voorspellen echter euforisch dat binnen ons leven kunstmatige superintelligentie, AI die elke taak beter kan uitvoeren dan een mens, de norm zal worden en kan worden gebruikt om ziekten en voedseltekorten uit te roeien, andere planeten te koloniseren en ons bionisch te maken … en misschien zelfs onsterfelijk.
Maar dat is een onderwerp voor een andere discussie. Wat mij hier interesseert, is hoe onze bijna kortzichtige focus op technologie verband houdt met wat er 5000 jaar geleden op de vlakten van Shinar gebeurde.
U kunt meer fragmenten uit het boek ‘Our Last Innocent Moment’ van Julie Ponesse HIER lezen.
Via The Exposé.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
De NWO-religie: hoe het woke postmoderne “geloof” het kwaad verheerlijkt
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
De mens kan de mens niet regeren. Als je kan beantwoorden wie ons wel kan regeren, dan word je echt wakker.
Hint: onze echte leider is niet om te kopen en niet te vermoorden, daarom haat de deepstate Hem. Want de deepstate kan niet winnen van een tegenstander die ze niet kunnen omkopen of vermoorden.
Manage jezelf, dan heb je je handen vol‼️
En ze zullen verspreid worden onder Alle Volken (volkeren)… Helaas ze zitten inderdaad overal..
Ook wel interessant.
Waarom steunt NL de oorlog in Oekraïne? Vredesactivist Jakob de Jonge en Ab Gietelink
https://www.youtube.com/watch?v=u_TUdeKdOmc
“Fantastisch dat AI, zo kunnen er heel wat arbeidsplaatsen verdwijnen en komt het kapitaal in een nóg kleiner aantal handen, maar ondertussen hebben al die “medewerkers” uit al die kantoren voortaan wél altijd vakantie. En als er eenmaal een computergestuurde maatschappij is, dan gaat de weg altijd vooruit, nooit meer terug, want de vooruitgang kent maar één richting; steeds dezelfde, steeds vooruit.”
Het zou zo maar in een science fiction boekje hebben kunnen staan, de mens wordt overgenomen door computers en daar hebben maar erg weinig de toegangssleutels van. En laten die sleutelbewaarders nu nét die bepaalde types zijn, zij die al eeuwen de wereld tiranniseerden, degene die de kampen en de kolonies maakten, degenen die als Mars weer eens goed stond, het tijd vonden voor een “theater van het ergste”, ach, zo gaat het al eeuwen, alleen gaat ’t nu een beetje sneller wegens al dat technisch vernuft. Maar we zullen zien.
De oorlog in oekiland word gesteund om geen verlies voor oa BlackRock te hebben.
Hen indirecte bazen.
Geloof in jezelf en steun je naasten
Liefde overwint alles,echter veel te weinig gepraktiseerdt.
Dit artikel is een mooie metafoor.
de vooruitgang naar achter; de vooruitgang naar voren is al lang geleden ingeruild voor de vooruitgang naar achter
Als je Genesis leest dan lees je een boek dat meer vragen oproept dan antwoorden en als je die vragen aan een dominee of pastoor of een hoogleraar Theologie stelt krijg of geen antwoord of een dogmatische dooddoener.
Er paar van mijn vragen waar ik altijd doodoeners op krijg zijn:
1)Waarom had Adam geen gemeenschap met Eva toen hij nog in het paradijs was en gebeurde dat pas toen hij uit het paradijs werd verdreven?
2)Als God de mens schept zegt hij:
En God zeide: Laat Ons mensen maken, naar Ons beeld
Gen 1:26
En als God de toren van Babel ziet zegt hij dit:
Komaan, laat Ons nedervaren en laat Ons hun spraak aldaar verwarren, opdat een iegelijk de spraak zijns naasten niet hore.
Gen.11:7
Er staat niet in de tekst laat ik nedervaren maar laat Ons nedervaren.
Wie zijn die Ons?
Nedervaren of nederdalen is de vertaling van het werkwoord Yarad in het Hebreeuws. Dit werkwoord staat in de zogenaamde cohortativus
https://www.blueletterbible.org/kjv/gen/11/1/t_conc_11007
Deze wordt gebruikt om een bevel in de eerste persoon uit te drukken – dat wil zeggen, de spreker drukt een sterk verlangen uit voor zichzelf of zijn metgezellen. In het enkelvoud heeft de cohortatief het effect dat hij een persoonlijk voornemen uitdrukt; bijvoorbeeld: “Ik ga.” In het meervoud drukt de cohortatief een aansporing van de spreker aan zijn metgezellen uit; bijvoorbeeld: “Laten we gaan.”
De statenvertaling geeft het volgende commentaar op de meervoudsvorm.
God spreekt in het meervoud, gelijk Hij ook terstond doet, zeggende: naar Ons beeld, naar Onze gelijkenis, en als Zich beradende (menselijkerwijze gesproken) om ons aan te wijzen de Goddelijke Drie-eenheid, en de waardigheid van dit laatste schepsel des mensen.
Alleen dat is een commentaar en één van de mogelijkheden van het invullen van het meervoud ‘Ons’. Dat hoeven niet per se de Drie Goddelijke personen uit de Drie eenheid te zijn.
Dat kan, maar dat hoeft niet en staat ook niet in de tekst…
De tekst geeft hier geen antwoord op.
Het zou eerlijker zijn als de Statenvertaling als commentaar zou vermelden dat ze niet weten wie met die Ons worden bedoeld.
En dat het invullen van die Ons door de Drie eenheid een Theologische aanname of hypothese is…
Dan wordt Theologie veel interessanter dan al die dogmatisch dooddoeners.
3) En de laatste vraag is waarom God een stokje steekt voor de torenbouw van Babel?
Wat is zijn echte motivatie?…
(Met de doodoener de Bijbel is een sprookjesboek neem ik geen genoegen. Wel als je syncretisme erbij haalt…)
https://historiek.net/syncretisme-betekenis/128658/
1) Omdat zij toen nog onsterfelijk waren. Hun onsterfelijkheid speelden ze kwijt met de zondeval.
Dat was de valstrik waar ze inliepen.
2) God spreekt hier tot zijn ‘goddelijke Raad’, zonen van God, dus andere godheden.
God deelt Zijn heerschappij graag met andere godheden. (Zie bijvoorbeeld 1 Kings:22:21-23)
Maar Hij (de Drie-eenheid) is het allermachtigste Wezen en de enige die ook daadwerkelijk creëert.
Lees dit soort zaken als : “Kom, laten we dit of dat doen…”
3)Kortweg : Gen. “… er waren reuzen (halfgoden) op aarde voor en ook NA de zondvloed.”
Deze antieke maatschappij was hoogtechnologisch.
Herlees ook even de laatste zin van de schrijver van bovenstaand artikel.
Een hint naar de technologie ten tijde van de ‘plain of Shinar’.
Wie weet naar welke dimensie in de toekomst met hoogtechnologisch vernuft een ‘doorway’ zal worden geopend…
Wat denkt u van Ons, YHWY en Yahshua (Yah is salvation). He was in the beginning.
Het babel verhaal was toch een soort usa uit de geschiedenis, dat werd gesaboteerd door de gods (lizard people), omdat hun tech, social en persoonlijke evolutie (elites) een rivaal voor de lizard people dreigde te worden. Zo van wij zijn de echte elites, en alle echte rivaliteit moet worden gestopt. (is dit een prison planet?). De mensheid is als een plantage, waarvan wordt geoogst. (Dit is wat anders dan de atlantean/globalisten groep, die de macht aan het overnemen zijn.