In februari 2026 voerden de Verenigde Staten en Israël verrassingsluchtaanvallen uit op Iran. De officieel aangevoerde redenen — het voorkomen dat Iran een kernwapen zou verwerven en het afwenden van Iraanse agressie — hebben bij nader onderzoek geen stand gehouden. Zoals James Corbett heeft gedocumenteerd in recente afleveringen van het Corbett Report, lijkt het nucleaire voorwendsel gerecyclede propaganda te zijn, en roepen de omvang en de timing van de aanvallen diepere vragen op over het motief.
De stelling dat “Alle oorlogen zijn bankiersoorlogen“ werd gepopulariseerd door Michael Rivero in een documentaire uit 2013 met die titel. Zijn bijbehorende artikel begint met een citaat van Aristoteles (384-322 v.Chr.):
De meest gehate vorm [van geld verdienen], en met de grootste reden, is woeker, die winst haalt uit het geld zelf, en niet uit het natuurlijke gebruik ervan. Want geld was bedoeld om te worden gebruikt als ruilmiddel, maar niet om via rente te vermeerderen.
Rivero laat vervolgens zien hoe particuliere bankbelangen al eeuwenlang conflicten aan beide kanten hebben gefinancierd en daarvan hebben geprofiteerd — vanaf de oprichting van de Bank of England in 1694 om de oorlogen van Willem III te financieren tot de moderne oorlogen voor regimeverandering, schrijft Ellen Brown.
Financiële dominantie over het gehele spectrum
Andere commentatoren wijzen op het rapport van het Project for the New American Century (PNAC) getiteld “Rebuilding America’s Defenses“ (september 2000), waarin werd opgeroepen tot “full-spectrum“ Amerikaanse strijdkrachten om wereldwijde suprematie te bereiken. Daarin werd de noodzaak gepostuleerd van een “catastrofale en katalyserende gebeurtenis — zoals een nieuw Pearl Harbor“ om de militaire transformatie die de auteurs voor ogen hadden te versnellen.
Dit werd gevolgd door een interview in Democracy Now uit 2007, waarin generaal Wesley Clark onthulde dat hem enkele weken na 9/11 een vertrouwelijke memo van het Pentagon was getoond waarin plannen werden geschetst om “zeven landen in vijf jaar uit te schakelen”: Irak, Syrië, Libanon, Libië, Somalië, Soedan, en als laatste Iran. De eerste zes zijn sindsdien gedestabiliseerd of hebben een regimewisseling ondergaan. Iran, beschouwd als de ultieme prijs voor dominantie in het Midden-Oosten en controle over de olie, blijft als laatste over.
Waarom juist deze zeven, en waarom was Iran de ultieme prijs? Het artikel van Greg Palast uit 2013, getiteld “Larry Summers en de geheime ‘End-Game’-memo”, leverde de ontbrekende financiële logica. In 1999 werd de wereld opengesteld voor ongereguleerde derivatenhandel, zodat staatsobligaties, oliestromen, scheepvaartroutes en oorlogsrisicoverzekeringen allemaal als onderpand konden dienen, opnieuw konden worden verpand (meerdere keren achter elkaar) en als gokobject konden worden gebruikt. De spil hierin was de WTO-overeenkomst inzake financiële diensten uit 1997 (het vijfde protocol bij de GATS), die in 1999 van kracht werd.
Geen van de zeven beoogde landen trad toe tot de WTO, en ze waren evenmin lid van de Bank voor Internationale Betalingen (BIS). Daardoor bleven ze buiten het bereik van de lange regelgevende arm van de centrale bank van de centrale bankiers in Zwitserland. Andere landen die later werden aangemerkt als “schurkenstaten” waren evenmin lid van de BIS, waaronder Noord-Korea, Cuba en Afghanistan.
Wat Iran betreft: het is niet alleen het grootste en sterkste van de islamitische landen, maar hanteert ook het enige volledig rentevrije (riba-vrije) banksysteem ter wereld. Dit staat in schril contrast met het conventionele westerse model, dat rente als belangrijkste inkomstenbron gebruikt. “Geld dat vanzelf geld oplevert“ vormt de basis van het wereldwijde derivatencomplex, dat is opgebouwd uit herverpande, met onderpand gedekte schulden tegen rente.
Het laatste stukje van het financiële controlesysteem werd gedetailleerd beschreven in het boek van David Rogers Webb uit 2024, The Great Taking. De ‘Everything Bubble’, inclusief wat sommige commentatoren schatten op meer dan een biljard dollar aan derivatenposities, wacht alleen nog op een sprankje om te barsten. Wanneer deze barst, zal dit leiden tot grote institutionele faillissementen; en volgens het juridische mechanisme dat Webb beschrijft, zullen de derivatenhandelaren alles inpikken.
De Hormuz-verzekeringscrisis van 2026, veroorzaakt door Lloyd’s of London, zou die speld kunnen zijn. Hieronder meer hierover.
De City of London en Lloyd’s gebruiken chaos als wapen
Al meer dan drie eeuwen financiert de City of London – de “Square Mile“, het financiële centrum van Londen – beide partijen in oorlogen en verkoopt het verzekeringen tegen de verwoesting die daarop zou volgen. Lloyd’s of London vormt de verzekeringspijler van het financiële controlesysteem van de City. Het is eigenlijk geen verzekeringsmaatschappij, maar een rechtspersoon die “functioneert als een gedeeltelijk op onderlinge basis georganiseerde marktplaats waarbinnen meerdere financiers, gegroepeerd in syndicaten, samenkomen om risico’s te bundelen en te spreiden.”
Lloyd’s heeft zijn reputatie opgebouwd door altijd te presteren, maar die prestaties hebben een prijs. In 1898 formaliseerde het een al lang bestaande praktijk door de “Free of Capture and Seizure“-clausule in te voeren, waarmee oorlogsrisico’s uit standaardpolissen werden geschrapt, zodat het woekerpremies kon aanrekenen wanneer er een conflict uitbrak. Het maakte in beide wereldoorlogen gebruik van die clausule en doet dat ook in 2026.
Na de aanvallen op Iran breidde het Joint War Committee van Lloyd’s zijn “hoogrisico“-zone in het Midden-Oosten uit. Verschillende van haar verzekeraars hebben met ingang van 5 maart opzeggingen met een termijn van 72 uur verstuurd, en de premies voor oorlogsrisico’s bij doorvaart door de Straat van Hormuz zijn omhooggeschoten van 0,25% naar 1–5% van de cascoverzekering. Lloyd’s heeft benadrukt dat dekking beschikbaar blijft — tegen de juiste prijs. Maar voor een olietanker van 100 miljoen dollar betekent dat 1–5 miljoen dollar extra per reis, een premie die de eigenaren begrijpelijkerwijs niet graag willen betalen.
De vonk van de particuliere kredietmarkt
Ondertussen hangen er nog andere donkere wolken boven de markt. Financieel analiste Stephanie Pomboy waarschuwt dat de particuliere kredietmarkt van 1,5 tot 3 biljoen dollar volledig is vastgelopen, wat noodverkopen van liquide activa afdwingt; en de veel grotere markt voor bedrijfsobligaties met een BBB-rating, ter waarde van 5 biljoen dollar, wankelt. Ratingverlagingen zullen massale verkopen afdwingen, en pensioenfondsen worden geconfronteerd met een tekort van 4 biljoen dollar.
De Hormuz-crisis vormt de perfecte katalysator voor deze onderpandcrisis: hogere olieprijzen veroorzaken inflatie, wat de obligatierente doet stijgen, waardoor de waarde van het onderpand instort en er overal in de derivatenmarkt margin calls worden geactiveerd. Margin calls dwingen particuliere kredietfondsen vervolgens tot noodverkopen.
Dit is een van de redenen waarom sommige commentatoren wijzen naar de City of London als de echte architect van de chaos in het Midden-Oosten. De oude oorlogsverzekeringsmachine en de nieuwe derivatenmachine werken samen. De ene creëert de chaospremie; de andere plukt daar de vruchten van via herhypothekeringspraktijken en juridische inbeslagname.
Palast en de ‘End Game Memo’: de wereld veilig maken voor derivaten
Het verzekeren tegen scheepsverliezen is één soort verzekering, maar een veel grotere verzekeringsvalkuil is de derivatenmarkt. Derivaten worden verkocht als een vorm van verzekering tegen marktrisico, maar zijn in feite een speculatief gokspel dat winsten afroomt van alle belangrijke economische stromen.
In zijn artikel uit 2013 presenteerde Greg Palast bewijs van een geheime memo uit 1997 aan adjunct-minister van Financiën Larry Summers, afkomstig van Timothy Geithner (toenmalig ambassadeur van de VS bij de WTO, die optrad namens Summers), waarin de “End-Game“ van de WTO-onderhandelingen over financiële diensten werd beschreven. Geithner schreef aan Summers: “Nu we de eindfase ingaan… denk ik dat het een goed idee zou zijn als je even contact opneemt met de CEO’s ….” In de memo stonden vervolgens de privételefoonnummers van Goldman Sachs, Merrill Lynch, Bank of America, Citibank en Chase Manhattan vermeld, nummers waarvan Palast bevestigde dat ze echt waren.
Wat was de eindfase? Palast schreef:
De Amerikaanse minister van Financiën Robert Rubin drong sterk aan op deregulering van de banken. Dat vereiste ten eerste de intrekking van de Glass-Steagall-wet om de scheiding tussen commerciële banken en investeringsbanken op te heffen. Het was alsof men bankkluizen verving door roulettewielen.
Ten tweede wilden de banken het recht om een nieuw, risicovol spel te spelen: “de handel in derivaten“… Adjunct-minister van Financiën Summers (die Rubin spoedig als minister zou opvolgen) blokkeerde elke poging om derivaten aan banden te leggen.
Maar wat had het voor zin om Amerikaanse banken in derivatencasino’s te veranderen als het geld zou wegvloeien naar landen met veiligere bankwetgeving?
Het antwoord dat de ‘Big Bank Five’ bedachten: de controles op banken in elk land ter wereld afschaffen – in één enkele stap.… Het spel van de bankiers en Summers bestond erin gebruik te maken van de Overeenkomst inzake financiële diensten, een duister en onschuldig addendum bij de internationale handelsovereenkomsten die door de Wereldhandelsorganisatie worden gehandhaafd.
… De nieuwe spelregels zouden elk land dwingen zijn markten open te stellen voor Citibank, JP Morgan en hun derivaten‘producten’.
En alle 156 landen in de WTO zouden hun eigen Glass-Steagall-scheiding tussen commerciële spaarbanken en de investeringsbanken die gokken met derivaten moeten afschaffen.
De WTO-overeenkomst inzake financiële diensten werd de stormram om de wereldwijde markten open te stellen voor dit derivatenspel. Elk lidland werd gedwongen zijn banksysteem open te stellen, op straffe van sancties. In 1999 werd het deel van de Glass-Steagall-wet dat in de VS het investeringsbankieren scheidde van het depositobankieren, ingetrokken, waardoor het geld van spaarders kwetsbaar werd voor speculatieve risico’s. Vervolgens nam de handel in derivaten explosief toe. Staatsobligaties, oliecontracten, scheepsverzekeringen en oorlogsrisicopremies werden allemaal opgesplitst in kredietverzuimswaps, hedges en andere derivatenproducten.
De handel in derivaten is sindsdien uitgegroeid tot een van de meest geconcentreerde en winstgevende bedrijfstakken ter wereld, en wordt bijna volledig gecontroleerd door een handvol megabanken. Volgens gegevens van de Bank voor Internationale Betalingen en het Office of the Comptroller of the Currency bezitten de vijf grootste Amerikaanse banken alleen al ongeveer 90% van alle Amerikaanse bankderivaten, waarbij JPMorgan, Citigroup, Goldman Sachs, Bank of America en Morgan Stanley de wereldwijde OTC-markt domineren. Deze instellingen strijken het leeuwendeel van de derivatenwinsten op, vooral in periodes van volatiliteit wanneer de “chaospremie“ piekt.
“The Great Taking“ — de juridische valstrik die derivaten superprioriteit verleent bij faillissementen
In The Great Taking legt David Rogers Webb het laatste stukje van dit financiële controlesysteem bloot: vrijwel elk effect is tegenwoordig gedematerialiseerd (gedigitaliseerd) en gebundeld in centrale bewaarinstellingen. Stille wijzigingen in de Uniform Commercial Code en vergelijkbare EU-regels hebben gewone beleggers veranderd in louter “rechthebbenden“ die slechts een juridische vordering op hun effectenmakelaars hebben.
Wat bankdeposanten betreft: zij worden al eeuwenlang aangemerkt als louter ‘schuldeisers’ van hun banken. Zodra het geld is gestort, gaat de juridische eigendom over op de bank. De deposant heeft slechts een contractuele vordering (een onmiddellijk opeisbare verplichting) die bij insolventie als een ongedekte vordering wordt aangemerkt.
Bij elke insolventie vormen aandelen, obligaties en deposito’s juridisch gezien onderpand voor het derivatencomplex — onderpand dat al meerdere malen is herverpand. En wanneer het onderpand voor de derivaten faalt, stort het daarop gebouwde, herverpande kaartenhuis in. Margin calls volgen elkaar in rap tempo op, superprioriteit wordt geactiveerd en de Grote Inbeslagname begint. (Voor meer informatie over dit vrij ingewikkelde onderwerp, zie het boek van Webb en mijn eerdere artikel hier.)
Het renteloze islamitische bankwezen van Iran: de structurele hindernis
Wat maakte het dan uit als Iran en een handvol andere landen weigerden mee te doen aan dit lucratieve spel van de bankiers? Het risico was dat wanneer spaarders en aandeelhouders zich realiseerden dat ze niet daadwerkelijk eigenaar waren van hun geld, ze hun vermogen zouden verplaatsen naar die veilige zones. De landen die zich hiertegen verzetten, waren ook veilig voor het soort sancties dat door westerse regeringen (en afgedwongen door westerse banken en clearinginstellingen) werd opgelegd aan de activa van de Russische centrale bank na de Russische invasie van Oekraïne in 2022.
Aan het hoofd van deze groep stond Iran, dat sinds de wet van 1983 inzake renteloze bankactiviteiten het enige volledig renteloze (riba-vrije) banksysteem ter wereld heeft. De Iraanse banken maken gebruik van sharia-conforme contracten — winstdeling (musharakah), kostprijs-plus-financiering (murabaha) en leasing (ijara) — in plaats van rente in rekening te brengen of te betalen. Dit bankmodel staat in schril contrast met het conventionele westerse model, dat steunt op rente als belangrijkste inkomstenbron en het wereldwijde derivatencomplex onderbouwt met door onderpand gedekte, herverpande schulden.
Het Iraanse systeem is ontworpen om woeker uit te bannen en de financiële sector af te stemmen op reële economische activiteit en risicodeling in plaats van op speculatieve schulden. Het wordt al lang beschouwd als structureel onverenigbaar met de op rente gebaseerde, door onderpand gekenmerkte architectuur van de financiële wereld in de City of London en op Wall Street — een architectuur die voortdurende schuldendienst en gemakkelijk herverpande activa vereist om de derivatenmachine te voeden.
Door rente op nationaal niveau af te wijzen, heeft Iran zichzelf en zijn financiële partners dus afgeschermd van het controlenetwerk dat de wereldwijde “Great Taking“ mogelijk heeft gemaakt.
De chaos in de verzekeringssector is afgenomen, maar de “black swan“ hangt nog steeds boven ons
De Straat van Hormuz is niet volledig afgesloten, maar het verkeer blijft sterk beperkt onder het selectieve, op toestemming gebaseerde doorvoersysteem van Iran. Alleen schepen uit ‘vriendschappelijke’ of niet-vijandige landen krijgen toestemming na voorafgaande afstemming met de Iraanse autoriteiten. Er zijn nog steeds aanzienlijke achterstanden: naar verluidt wachten meer dan 1.000 schepen of zijn ze omgeleid, en zijn in de eerste vier weken van de verstoring meer dan 34.000 scheepvaartroutes omgeleid.
De door president Trump op 6 maart aangekondigde herverzekeringsfaciliteit van 20 miljard dollar is nu operationeel en is verdubbeld tot 40 miljard dollar. Er hebben zich nog meer grote Amerikaanse verzekeraars aangesloten, terwijl Lloyd’s of London hierover in gesprek is. De regeling blijft gericht op Amerikaanse vervoerders met steun van de Amerikaanse overheid. Maar analisten betwijfelen of hierdoor het grootschalige commerciële verkeer weer op gang zal komen zonder bredere aansprakelijkheidsbescherming en veiligere omstandigheden.
Kortom, de “verzekeringschaos“ is afgenomen, maar nog niet verdwenen. De premies blijven hoog, de onzekerheid houdt aan en de door Webb beschreven druk op onderpanden en derivaten speelt nog steeds een rol.
Conclusies en oplossingen
De wereldwijde financiële crisis (GFC) van 2007-2008 wordt nu algemeen beschouwd als een crisis die werd veroorzaakt door de ongebreidelde explosieve groei van ongereguleerde derivaten — met name kredietverzuimswaps en collateralized debt obligations — die subprime-hypotheken veranderden in een systemische tijdbom. De schade bleef niet beperkt tot de Verenigde Staten: ook ontwikkelingslanden leden zwaar onder de crisis.
Vandaag de dag is het risico op een crash zelfs nog groter dan tijdens de GFC. De wereldwijde OTC-derivatenmarkt is officieel uitgegroeid tot een nominale waarde van 846 biljoen dollar, meer dan zeven keer de omvang van de gehele wereldeconomie.
Politieke oplossingen voor de lange termijn zijn mogelijk. Het Congres zou de Glass-Steagall-wet kunnen herstellen en een belasting op financiële transacties kunnen invoeren. Staatsregeringen zouden hun goedkeuring van relevante delen van de UCC kunnen intrekken en openbare banken kunnen oprichten die bescherming bieden tegen lokale bankfaillissementen. (Zie mijn eerdere artikelen hier en hier.)
Maar wat in de huidige context onmiddellijk nodig is, is het conflict met Iran op te lossen, en wel snel, voordat een nieuwe ‘black swan’-schok de kettingreactie van derivaten in gang zet en de definitieve ‘Great Taking’ op wereldwijde schaal in gang zet.
Ellen Brown is een Amerikaanse schrijfster, advocate en activiste die bekendstaat om haar werk op het gebied van financiële hervormingen en openbaar bankwezen. Ze is de oprichtster van het Public Banking Institute en auteur van boeken als Web of Debt en The Public Bank Solution, waarin ze pleit voor banksystemen in publieke handen.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
De elektronische overname van elk bezit op aarde, “The Great Taking” en de controle over de mensheid
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Gutle Schnapper Rothschild (1753–1849), de vrouw van Mayer Amschel Rothschild en de moeder van de vijf Rothschildbroers, zei ooit: „Als mijn zonen geen oorlogen wilden, zouden er geen zijn.”
Bankiers verdienen aan oorlogen onafhankelijk of gewonnen of verloren wordt.
Wellicht maakt het ook voor bankiers dan helemaal niet uit of degenen waaraan ze verdienen zich aan het linker of aan de rechterkant van het politieke spectrum zitten.
Maar links/rechts veroorzaakte chaos is wel een handige hefboom om conflicten uit te lokken.
Net zoals religieuze hefbomen, huidskleur hefbomen en geslachtshefbomen prima hulpmiddelen zijn.
Tenslotte : geld is geld.
In de tijd van de romeinen, hadden ze geen banken, maar ze voerde wel altijd oorlog, dus de stelling als er banken zijn dan is er altijd oorlog, klopt ook niet, ik ben wel van mening dat er veel slechte mensen zijn,
De Romeinen hadden wel degelijk banken, ook we Tempels genoemd. En men had wel degelijk geld dat door de staat uitgegeven werd. Een Cesar werkte dan ook voor geld en macht. Hij huurde voor geld mensen in en beloofde dat als ze zouden winnen, de moordenaars extra kregen in de vorm van buit of een stuk geroofd land. Vandaar dat soldaten soms in de bergen gingen wonen. De Romeinen voerden dus net als nu oorlog om er zelf beter van te worden en gebruikte daar anderen voor.