The Economist

Het Britse tijdschrift The Economist schetst in zijn op 17 november gepubliceerde jaarvooruitblik “The World Ahead 2027” een verontrustend beeld van de komende twaalf maanden. Stijgende staatsschulden, mogelijke turbulentie op de financiële markten, de gevolgen van de oorlog met Iran, nieuwe cyberrisico’s door kunstmatige intelligentie en de groeiende confrontatie tussen China en Taiwan zouden de internationale orde verder kunnen ontwrichten. Bijzonder opmerkelijk: het tijdschrift ziet de grootste gevaren niet in één enkele gebeurtenis, maar in het mogelijke samenvallen van meerdere crises.

Al meer dan vier decennia publiceert The Economist zijn jaarlijkse voorspellingen voor politiek, economie en samenleving. De editie voor 2027 werd samengesteld door Tom Standage, de adjunct-hoofdredacteur van het tijdschrift. Hij beschrijft tien ontwikkelingen die het komende jaar zouden kunnen bepalen. De algemene stemming wordt gekenmerkt door onzekerheid: de Amerikaanse wereldmacht bevindt zich in een politieke overgangsfase, de internationale schuldenlast bereikt kritieke proporties en nieuwe technologieën veranderen de economie, het leger en de surveillance sneller dan regeringen daarop kunnen reageren, schrijft Uncutnews.

De schuldenbergen groeien – de financiële markten zouden regeringen onder druk kunnen zetten

Een van de belangrijkste waarschuwingen betreft de schuldenlast van de westerse industrielanden. Decennialang konden regeringen hun uitgaven financieren met nieuwe leningen, terwijl lage rentetarieven de kosten beperkten. Maar dit model komt steeds meer onder druk te staan.

The Economist wijst erop dat het rendement op tienjarige Amerikaanse staatsobligaties in september 2026 voor het eerst in ongeveer twintig jaar weer boven de vijf procent is gestegen. Ook Frankrijk, Groot-Brittannië, Duitsland en Japan worden geconfronteerd met hogere financieringskosten.

Het probleem: staten moeten niet alleen hun lopende begrotingstekorten financieren, maar tegelijkertijd oude, relatief goedkope schulden vervangen door nieuwe leningen tegen hogere rentetarieven. Daardoor groeit het aandeel van de overheidsinkomsten dat uitsluitend nodig is voor rentebetalingen.

Bijzonder explosief is de politieke dimensie. Terwijl de schuldenlast stijgt, beloven regeringen extra uitgaven voor defensie, infrastructuur, klimaatbeleid en sociale programma’s. Tegelijkertijd groeit in veel landen het verzet tegen belastingverhogingen en bezuinigingsmaatregelen.

  Publieke berichten demoniseren mannen – waarom?

Het gevaar bestaat dat beleggers op een gegeven moment hogere risicopremies eisen of op grotere schaal staatsobligaties verkopen. Een dergelijk verlies aan vertrouwen zou regeringen kunnen dwingen tot bezuinigingsprogramma’s op korte termijn en de financiële markten kunnen destabiliseren.

Daarmee komt een vraag centraal te staan die in het politieke debat vaak wordt verdrongen: hoelang kunnen staten steeds nieuwe verplichtingen aangaan als de financiering van hun bestaande schulden al steeds duurder wordt?

De oorlog met Iran en de herordening van het Midden-Oosten

Ook de oorlog met Iran neemt een belangrijke plaats in de jaarvooruitblik in. Volgens The Economist zouden de economische en geopolitieke gevolgen ervan veel verder kunnen reiken dan het Midden-Oosten.

Vooral de internationale energiemarkten, handelsroutes en de voorziening van kunstmest worden getroffen. Juist onderbrekingen in de levering van energie en kunstmest zouden de voedselprijzen wereldwijd kunnen beïnvloeden en armere landen bijzonder hard kunnen treffen.

Tegelijkertijd verandert het conflict de machtsverhoudingen in de regio. De Amerikaanse veiligheidsgarantie wordt door bondgenoten steeds vaker ter discussie gesteld, terwijl landen aan de Perzische Golf proberen hun betrekkingen met Washington, Teheran en andere internationale spelers opnieuw in evenwicht te brengen.

Voor 2027 verwacht The Economist mogelijk minder directe gevechtshandelingen, maar geen stabiele vrede. De onopgeloste conflicten zouden op elk moment opnieuw kunnen escaleren. Daarmee blijft ook de Straat van Hormuz, een van de belangrijkste handelsroutes voor olie en vloeibaar aardgas, een geopolitieke risicofactor.

Kunstmatige intelligentie: van miljardenhausse tot veiligheidsrisico

Het tijdschrift volgt de ontwikkeling van kunstmatige intelligentie met bijzondere aandacht. Terwijl technologiebedrijven enorme bedragen investeren in datacenters, chips en nieuwe AI-systemen, groeit de twijfel of de verwachte winsten deze uitgaven kunnen rechtvaardigen.

Een mogelijke instorting van de AI-waarderingen zou daarom niet alleen afzonderlijke technologiebedrijven kunnen treffen, maar ook banken, beleggingsfondsen en andere financiële marktpartijen die de hausse financieren.

Daar komt een tweede gevaar bij: AI-systemen worden steeds vaker ingezet voor cyberbeveiliging, maar ook voor geautomatiseerde digitale aanvallen. Daardoor zouden cyberaanvallen sneller, complexer en moeilijker af te weren kunnen worden. De Amerikaans-Chinese rivaliteit verscherpt deze ontwikkeling bovendien. Beide landen beschouwen krachtige AI steeds meer als een strategische technologie die van doorslaggevend belang is voor het economische concurrentievermogen, inlichtingendiensten en militaire toepassingen.

The Economist verwacht daarom een groeiende politieke druk om krachtige AI-systemen strenger te controleren. Tegelijkertijd zou de concurrentie tussen bedrijven en staten ertoe kunnen leiden dat veiligheidsoverwegingen ondergeschikt worden gemaakt aan economische en geopolitieke belangen.

  'Vader van NASA' bekent op sterfbed: “We hebben alles vervalst”

Taiwan en Europa: nieuwe politieke conflicten tekenen zich af

Een ander belangrijk aandachtspunt betreft China en Taiwan. Het jaar 2027 geldt al langer als een belangrijk moment voor de modernisering van de Chinese strijdkrachten. Peking streeft ernaar zijn militaire capaciteiten zodanig uit te breiden dat ook een mogelijke operatie tegen Taiwan zou kunnen worden uitgevoerd.

Daaruit volgt echter niet dat er voor 2027 tot een Chinese invasie is besloten. The Economist wijst veeleer op een fase van verhoogde onzekerheid, waarin militaire oefeningen, economische druk, cyberoperaties en diplomatieke confrontaties zouden kunnen toenemen.

Ook in Europa zou 2027 een politiek keerpunt kunnen worden. In Frankrijk staan presidentsverkiezingen op het programma. Het tijdschrift houdt zich bezig met de gevolgen van een mogelijke verkiezingsoverwinning van het Rassemblement National en de gevolgen daarvan voor de samenwerking met Duitsland.

Een ernstige politieke crisis in Frankrijk zou niet alleen binnenlandse politieke betekenis hebben. Als een van de grootste economieën en belangrijkste militaire machten van Europa speelt het land een centrale rol binnen de EU. Een verandering van zijn politieke koers zou daarom het Europese Oekraïnebeleid, begrotingsbesluiten en de samenwerking binnen de Unie kunnen beïnvloeden.

Tegelijkertijd begint in de Verenigde Staten na de tussentijdse verkiezingen van 2026 al de strijd om de opvolging van Donald Trump. The Economist verwacht dat de president ook tijdens zijn resterende ambtstermijn aanzienlijke politieke invloed zal uitoefenen en voor verdere conflicten zal zorgen.

Klimaatrecords, farmaceutische hausse en de commercialisering van de ruimte

Naast de geopolitieke en financiële risico’s noemt The Economist andere ontwikkelingen die de economie en samenleving zouden kunnen veranderen.

Een bijzonder sterk El Niño-fenomeen zou ertoe kunnen bijdragen dat in 2027 wereldwijd nieuwe temperatuurrecords worden bereikt. Daarmee zouden extreme weersomstandigheden en de economische gevolgen van klimaatveranderingen opnieuw centraal komen te staan.

Tegelijkertijd veranderen geneesmiddelen voor gewichtsverlies, waaronder werkzame stoffen uit de groep van GLP-1-receptoragonisten, in toenemende mate het consumentengedrag. Voedselproducenten, farmaceutische bedrijven, verzekeraars en andere economische sectoren zouden hierdoor kunnen worden getroffen.

Ook in de ruimte verwacht het tijdschrift een versnelde verandering. Dalende lanceerkosten maken nieuwe commerciële projecten mogelijk, waaronder particuliere ruimtestations en mogelijk datacenters in een baan om de aarde. Daarmee verplaatsen economische en strategische belangen zich steeds verder tot buiten de aardatmosfeer.

  Kijk: Globalisten weten dat ze 'extreem impopulair' zijn - maar dat weerhoudt ze er niet van om 'totale controle' over de wereldbevolking na te streven

Zelfs Hollywood staat onder druk. Grote filmstudio’s blijven inzetten op bekende filmreeksen, terwijl nieuwe productiemogelijkheden en veranderende kijkgewoonten hun traditionele bedrijfsmodellen ter discussie stellen.

2027: wanneer meerdere crises tegelijkertijd samenvallen

De jaarvooruitblik van The Economist is geen voorspelling van vaststaande gebeurtenissen. Ze beschrijft scenario’s en ontwikkelingen waarvan het daadwerkelijke verloop openblijft. De betekenis ervan ligt vooral in het feit dat het tijdschrift verschillende onderling verbonden risico’s identificeert.

Een escalatie in het Midden-Oosten zou de energieprijzen opnieuw kunnen opdrijven. Hogere energieprijzen zouden de inflatie kunnen aanjagen en de speelruimte van centrale banken voor renteverlagingen kunnen beperken. Stijgende financieringskosten zouden op hun beurt zwaar verschuldigde staten en bedrijven belasten. Tegelijkertijd zouden een terugslag op de financiële AI-markten of een militaire escalatie rond Taiwan voor extra schokken kunnen zorgen.

Deze verbanden betekenen niet dat een wereldwijde crisis onvermijdelijk is. Ze maken echter duidelijk hoe nauw de financiële markten, technologie, energievoorziening en geopolitiek inmiddels met elkaar verweven zijn.

Het opmerkelijke aan de vooruitblik van The Economist is daarom minder een afzonderlijke voorspelling dan het totaalbeeld: de politieke orde wordt instabieler, de schuldenlast stijgt, nieuwe technologieën creëren extra afhankelijkheden en internationale conflicten bedreigen belangrijke handels- en aanvoerroutes.

De beslissende vraag voor 2027 is daarmee niet alleen welke van deze risico’s daadwerkelijk werkelijkheid zullen worden, maar ook of regeringen en financiële systemen nog voldoende speelruimte hebben om meerdere crises tegelijkertijd op te vangen.


Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.


Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Laat de echte chaos maar beginnen


Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over:

Vorig artikelDe werkelijke reden waarom de systemen instorten: incompetentie, verouderde code en de sabotagekwestie
Volgend artikelOorlogspsyop in volle gang: Amerikaanse regering spant samen met haar mediakanalen om de Amerikaanse bevolking voor te bereiden op een totale oorlog met Iran
Frontnieuws
Mijn lichaam is geen eigendom van de staat. Ik heb de uitsluitende en exclusieve autonomie over mijn lichaam en geen enkele politicus, ambtenaar of arts heeft het wettelijke of morele recht om mij te dwingen een niet-gelicentieerd, experimenteel vaccin of enige andere medische behandeling of procedure te ondergaan zonder mijn specifieke en geïnformeerde toestemming. De beslissing is aan mij en aan mij alleen en ik zal mij niet onderwerpen aan chantage door de overheid of emotionele manipulatie door de media, zogenaamde celebrity influencers of politici.

11 REACTIES

  1. ” De beslissende vraag voor 2027 is daarmee niet alleen welke van deze risico’s daadwerkelijk werkelijkheid zullen worden, maar ook of regeringen en financiële systemen nog voldoende speelruimte hebben om meerdere crises tegelijkertijd op te vangen.”.

    Nee, omdat naar mijn mening regeringen en andere instellingen toewerken naar chaos.
    Uit incompetentie danwel uit moedwil of zelfbehoud.
    Alle gebeurtenissen van de laatste decennia wijzen allemaal die richting in waarbij de ‘handpoppen’ de opdrachten van de machten achter de schermen, uitvoeren.

    Zolang de massa dat niet zeer snel goed in de gaten heeft kun je op de echte ellende wachten.
    Zelfs een blind paard ziet de tekenen aan de wand.

    De massa is ‘gevangen’ met het aangeboden gemak, luxe en zogenaamde ‘moderne ontwikkelingen’.
    En de planners, waarvan wij de namen en gezichten niet kennen, zien hun idealen werkelijkheid worden.
    En straks, na de chaos gaat men naar alle waarschijnlijkheid te maken krijgen met het zogenaamde ’teken van het beest’.

    En wie dat niet wil of kan, zal moeten afkicken van de gemakken en luxe waaraan men zo gewend was geraakt.

    Denk aan jezelf en je dierbaren, dat doen overheden ook.

  2. citaat :
    “Daarmee komt een vraag centraal te staan die in het politieke debat vaak wordt verdrongen: hoelang kunnen staten steeds nieuwe verplichtingen aangaan als de financiering van hun bestaande schulden al steeds duurder wordt?”

    Het belangrijkste in deze vraag is eenduidigheid waarover gesproken wordt :
    Dus in dit geval is het duidelijk wat bedoelt wordt met de term staten.
    Toen heb ik deze vraag voorgelegd aan AI dat antwoordde :

    “Daarmee komt een vraag centraal te staan die in het politieke debat vaak wordt verdrongen: hoelang kunnen staten steeds nieuwe verplichtingen aangaan als de financiering van hun bestaande schulden al steeds duurder wordt?”……ik las dit en dacht dat het belangrijkste was om het begrip te bepalen wat er met staten bedoelt wordt in het geprivatiseerde westen met haar walgelijke geldprikkel

    Chatgpt :

    Ik denk dat je hier een heel wezenlijk punt raakt. De formulering klinkt alsof de staat een vanzelfsprekende, zelfstandige actor is die schulden aangaat, verplichtingen creëert en uiteindelijk de rekening moet betalen. Maar in het huidige westerse economische systeem is het veel ingewikkelder dan dat.

    De vraag is eigenlijk: wat bedoelen we met een staat, en voor wie handelt die staat?

    1. De staat is niet hetzelfde als de bevolking
    Wanneer men zegt ‘de staat gaat nieuwe verplichtingen aan’, worden verschillende partijen op één hoop gegooid:
    De bevolking — betaalt uiteindelijk via belastingen, inflatie, bezuinigingen en verlies aan koopkracht.
    De overheid — maakt beleid en gaat namens de staat financiële verplichtingen aan.
    De politieke elite — bepaalt de prioriteiten, maar draagt niet noodzakelijk zelf de financiële gevolgen.
    De financiële sector en vermogensbezitters — kunnen profiteren van rente, staatsobligaties, financiële constructies en beleid dat kapitaal beschermt.
    De bedrijven en multinationals — beïnvloeden beleid, lobbyen en profiteren van overheidsinvesteringen, subsidies en regelgeving.

    In het politieke debat worden die verschillen vaak verhuld door het woord staat.

    2. De staat is steeds meer onderdeel van een financieel systeem
    In een geprivatiseerde samenleving is de staat niet simpelweg een instrument dat de belangen van zijn bevolking uitvoert. Hij is ook afhankelijk geworden van een netwerk van financiële markten, kredietverleners, investeerders, centrale banken en internationale instellingen.

    Pharma lobbyists cash in on Brussels red tape rampage – The Irish Times
    Revolving doors ­— The dirty downside of lobby politics in Brussels | Investigate Europe
    New headquarters of the Council of the European Union by Samyn and Partners | METALOCUS

    Wanneer een staat meer schulden heeft, stijgt mogelijk de rente die hij moet betalen. Vervolgens ontstaat druk om:
    – sociale voorzieningen te beperken;
    – publieke diensten efficiënter of goedkoper te maken;
    – publieke bezittingen te verkopen of privatiseren;
    – de pensioenleeftijd of arbeidsdeelname te verhogen; 50 is het nieuwe 70 !!!!
    – belastingen en lasten te verschuiven;
    – publieke middelen te gebruiken om economische en financiële stabiliteit te waarborgen.

    Daarbij kan een merkwaardige situatie ontstaan: de staat moet zijn financiële geloofwaardigheid tegenover kapitaalmarkten bewijzen, terwijl de bestaanszekerheid van zijn burgers onder druk komt te staan.

    3. De geldprikkel verandert de betekenis van bestuur
    Dat is volgens mij de kern van jouw bezwaar. Geld is niet langer alleen een middel waarmee de samenleving haar doelen realiseert. Het wordt steeds vaker de maatstaf waaraan die doelen zelf worden onderworpen.

    Als rendement, kredietwaardigheid, begrotingsdiscipline en aandeelhouderswaarde leidend worden, verschuift de vraag van:

    Wat heeft de samenleving nodig?
    naar:
    Wat is financieel haalbaar, aantrekkelijk en verantwoord tegenover de markt?

    En daar zit een fundamenteel democratisch probleem. De markt heeft geen democratisch mandaat, maar kan wel een enorme invloed uitoefenen op de beleidsruimte van democratisch gekozen regeringen.

    4. De oorspronkelijke zin krijgt daarmee een andere betekenis
    De zin die je las:

    “Hoelang kunnen staten steeds nieuwe verplichtingen aangaan als de financiering van hun bestaande schulden al steeds duurder wordt?”

    veronderstelt eigenlijk dat het probleem primair de financiële houdbaarheid van de staat is.
    Maar je kunt hem ook anders formuleren, en volgens mij veel fundamenteler:

    Hoelang kunnen overheden de financiële belangen en verplichtingen van een steeds verder geprivatiseerd economisch systeem blijven ondersteunen, terwijl de kosten en risico’s daarvan steeds meer op de bevolking worden afgewenteld?

    Of nog scherper:

    Wanneer de staat niet langer primair de samenleving dient, maar steeds meer functioneert als garantsteller van een financieel-economisch systeem waarin private winst wordt nagestreefd en publieke risico’s worden gedragen, wie is dan feitelijk nog de eigenaar van het beleid — de burger of het kapitaal?

    Dat is volgens mij de vraag die achter jouw gedachte schuilgaat. Niet alleen hoe lang staten hun schulden kunnen betalen, maar wat voor staat er overblijft wanneer financiële belangen de grenzen bepalen waarbinnen democratische keuzes nog mogen worden gemaakt.

    Wel is er een onderscheid: private financiële belangen bepalen niet letterlijk al het staatsbeleid, en staatsfinanciering is niet uitsluitend afhankelijk van private kredietverleners. Maar de invloed die financiële markten, kapitaalstromen en rendementseisen op het beleid kunnen uitoefenen, is een reëel institutioneel spanningsveld.

    En juist het woord ‘staten’ is interessant: het verhult soms dat de staat, de overheid, de bevolking en de financiële belangen helemaal niet dezelfde belangen hebben.

    Staten is een rookgordijnbegrip voor kansenpakkers.
    De burgers, werknemers en de burgers betalen voor de verdienmodellen van de geprivatiseerde actoren.
    Die nooit genoeg krijgen.

    Met staten wordt tegenwoordig bedoelt : de ratracebeheerders.

  3. de Britten waren al meer dan 400 jaar de financiële Baas van een Groot aantal Landen op Aarde…die tijd is voorbij…hun Prognoses zijn..misschien ook ingehaald…dus we zullen Zelf wel zien ..

  4. Wie is de organisator , geldschieter die ervoor zorgt dat de Economist uitgegeven wordt ?

    Juist: Rothschildorganisatie !

    Is dit misschien een voorprogrammering van wat de plannen zijn ?

    Juist !

  5. Zolang alle financiering nog in fiat valuta’s gebeurd, is alles een fictie. Zo zijn statuten en Governmenten niets anders dan commerciële buitenlandse private naamloze vennootschappen met hun aandeelhouders. Zoals banken niets uitlenen, zij creëren het digitale fictieve fiatvaluta door middel van getalletjes in een computer in te typen en het in een bestandje te plaatsen. In hun grootboek noteren zij dat als een uitstaande schuld. De ontvangers zijn de commerciële private naamloze vennootschappen en gebruiken hun zelf gecreëerde fictieve juridische entiteiten met onze gestolen namen als onderpand. Maar als banken geen fysieke waarde uitlenen, kunnen zij dat moeilijk als een schuld bestempelen en daaroverheen rente eisen. Rente wordt nooit gecreeerd met fiatvaluta’s en daarom zal altijd de fictieve valuta’s schaars blijven op de markt. Deze geld creatie uit het niets is al sinds 1971. Daar het begrip ” vermogen” een vreemd begrip is. Want als het fiat valuta als schuld bekentenis uitgeven wordt, kunnen wij nooit spreken over vermogen. Per 20-11-2026 moet iedere bank ter wereld ISO 20022 gecertificeerd zijn. Daar kan geen enkele (centrale) bank aan voldoen.

    Zo was officieel al sinds 2016 Washington DC inc. en het Vaticaan failliet verklaard, zo ook sinds 2016 de fictieve juridische entiteit met jouw gestolen namen al officieel opgeheven. Ieder mens werd al sinds september 2013 door de toenmalige Paus levend verklaard. Daarmee werd het duidelijk, dat wij mensen nooit de zelfde waren als de fictieve juridische entiteit ” de natuurlijke persoon “. Die op jouw rijbewijs, bankrekening en paspoort/ID staat. Zo ook is City of Londen failliet met hun juridische tak de BAR. Officieel is er geen contant geld meer aangemaakt sinds 2017 in de EU. Daar City of Londen de financiën van deze 3 stadstaten was, die vanaf toen enkel nog met papieren edel metalen verhandelde op de beurzen en enkel nog met de fictieve digitale valuta’s via centrale banken zogenaamd uitleende tegen rente. Als privaat bedrijven failliet zijn, mogen zij niet meer bedrijfsmatig handelen (op beurzen). Zo is Trump en Biden nooit president van Amerika geweest. Washington DC inc. was daarvoor al failliet verklaard inclusief de FED en de BIS.

    Sindsdien werd er een theater opgetuigd met centraal casting, waar meer dan 250.000 acteurs in mee spelen wereldwijd. Wat wij dagelijks zien in de media is allemaal fake. Om zo onze perceptie van de wereld mee te kunnen manipuleren. Zo zijn ook alle zogenaamde oorlogen een Hollywood Disney productie. Wat tot doel heeft om de eigen bevolking financieel te kunnen plunderen door alles schaars te houden, zodat zij de prijzen kunnen verhogen. Want deze dure Hollywood Disney producties moeten wel ergens van betaald worden. Maar deze zogenaamde oorlogen dienen ook voor de (mis)(af)leiding van de bevolking, zodat zij niet op de machtsverschuivingen achter de gordijnen letten. Zo is elke zogenaamde regering enkel een theater voorstelling voor de publieke bühne, alle zogenaamde gekibbel tussen de partijen wordt gespeeld door de acteurs volgens hun persoonlijke script. Niets is wat het lijkt op de wereld. De werkelijkheid is nog vreemder dan wat in de fictie theater voorstelling ons wordt wijs gemaakt wordt.

  6. ‘The Economist’ is een blad, dat hert narratief / de propaganda
    van V.s. / Nato / U.k. verwoordt en verspreidt –
    en zaal ook door deze betaald worden.
    Al decennia.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in