Het presidentschap van “Kop, ik win; munt, ik stond niet op het stembiljet”: Trumps waanvoorstellingen over de realiteit na de tussentijdse verkiezingen

In de nasleep van de ineenstorting tijdens de tussentijdse verkiezingen van 3 november 2026 heeft Donald Trumps terugtrekking naar Mar-a-Lago een schoolvoorbeeld van politieke zelfbescherming opgeleverd. Toen de president in West Palm Beach uit Air Force One stapte en zijn aanhangers in zijn resort in Florida toesprak, presenteerde hij een verhaal over de verkiezingsuitslag dat bedoeld was om hem voorgoed immuun te maken voor elke verantwoordelijkheid: “Dit waren niet mijn verkiezingen. Ik stond niet op het stembiljet.”

Het totale gebrek aan zelfbewustzijn bij deze koerswijziging legt de fundamentele waanvoorstelling bloot die ten grondslag ligt aan de manier waarop het Witte Huis de uitslag van de tussentijdse verkiezingen probeert te verdraaien. Gedurende de hele herfstcampagne had Trump kiezers uitdrukkelijk opgeroepen om elke verkiezing voor het Huis van Afgevaardigden en de Senaat te beschouwen als een rechtstreeks referendum over zijn leiderschap. Hij pochte dat hij in 26 nachten 30 verkiezingsbijeenkomsten had gehouden en de grootste menigten in de geschiedenis van de tussentijdse verkiezingen had getrokken. Als de Republikeinen hun meerderheid in het Congres hadden behouden, bestaat er geen enkele twijfel over dat hij daarvoor persoonlijk alle eer zou hebben opgeëist – waarbij hij juist naar die bijeenkomsten zou hebben verwezen en zou hebben verklaard dat de kiezers gehoor hadden gegeven aan zijn oproep om te stemmen alsof zijn naam bovenaan het stembiljet stond.

In plaats daarvan heeft hij, geconfronteerd met een historische nederlaag, een waterdichte werkelijkheid geconstrueerd waarin geldt: “Kop, ik win; munt, dan telt het niet.” Door vooraf de eer op te eisen voor het momentum en achteraf elke verantwoordelijkheid voor de ravage af te wijzen, heeft hij een gesloten retorische cirkel gecreëerd waarin hij nooit kan verliezen – schijnbaar zonder te beseffen hoe overduidelijk die tegenstrijdigheid voor de rest van het land is.

1. De loyaliteitszuivering: Wiles eruit, Miller erin

In plaats van het verlies van beide kamers van het Congres te beschouwen als een signaal om zijn beleid te matigen of de koers te corrigeren, heeft de regering haar ideologische isolement verder versterkt. Slechts enkele dagen na de verkiezingen ontsloeg Trump zijn stafchef Susie Wiles – die algemeen werd beschouwd als de laatste institutionele pragmaticus in de West Wing – en verwees haar naar externe politieke activiteiten, terwijl hij de hardliner op immigratiegebied Stephen Miller promoveerde tot de hoogste functie binnen het Witte Huis.

Millers promotie ging gepaard met een buitengewone openbare demonstratie van persoonlijke trouw, waarbij hij zijn “absolute loyaliteit, onwankelbare toewijding en totale overgave” aan Trumps succes beloofde. De personele verschuiving geeft aan dat afwijkende meningen of strategisch realisme binnen het Oval Office niet langer zullen worden getolereerd. Binnen de bubbel van Mar-a-Lago – omringd door loyalisten, politieke afgedankten en vaste gasten van galafeesten – wordt de nederlaag niet verwerkt als een beleidsfalen, maar als verraad van buitenaf dat een strengere ideologische discipline vereist.

2. De tegenstrijdigheid rond Iran: “Vernietigd”, maar toch 20 miljoen dollar waard

De vervreemding van de regering van de werkelijkheid is op het gebied van het buitenlands beleid nog schrijnender. Tijdens zijn toespraak in West Palm Beach beweerde Trump tegelijkertijd dat het acht maanden durende conflict in de Perzische Golf eigenlijk geen oorlog is – waarbij hij het op verschillende momenten omschreef als een kleine militaire operatie of zelfs suggereerde dat de Verenigde Staten optreden als een “bezetter” die de Straat van Hormuz controleert – terwijl hij volhield dat Amerikaanse aanvallen de nucleaire capaciteiten van Iran al hadden “vernietigd” en Israël van de ondergang hadden gered.

Maar op precies dezelfde vrijdag ondermijnde het Amerikaanse Central Command (CENTCOM) deze triomfantelijke beweringen openlijk door in het kader van het programma Rewards for Justice een beloning van maximaal 20 miljoen dollar (plus mogelijke hervestiging) aan te kondigen voor tips over het Iraanse nucleaire programma, de actieve faciliteiten, apparatuur en wetenschappelijk personeel.

Het publiek om anonieme tips vragen om een nucleair programma op te sporen waarvan je beweert dat het al volledig is vernietigd – terwijl je tegelijkertijd volhoudt dat een acht maanden durend regionaal conflict met torenhoge brandstofkosten geen “echte oorlog” is – benadrukt de groeiende kloof tussen de praatpunten van Mar-a-Lago en de feitelijke werkelijkheid.

3. Retoriek over deals sluiten botst met de dagvaardingshamer

Zelfs nu de economische gevolgen van het conflict in de Golf zwaar op de kiezers drukken en de diplomatieke inspanningen in Oost-Europa vastgelopen blijven, blijft Trump beloven dat doorbraken op handen zijn. Hij vertelde verslaggevers dat er bijeenkomsten in Mar-a-Lago gepland staan om het conflict tussen Rusland en Oekraïne op te lossen en hield vol dat Iran “heel graag een deal wil sluiten”.

In Washington is het politieke landschap echter definitief veranderd. De aantredende Democratische commissievoorzitters bereiden al agressief toezicht voor en beloven onophoudelijke dagvaardingen over alles, van het verloop van de campagne tegen Iran en de leiding van het Pentagon tot de verwevenheid van bedrijven met federale overheidsactiviteiten.

Geen enkele hoeveelheid verdraaiingen, rondleidingen door balzalen of zelfzuchtige excuses als “Ik stond niet op het stembiljet” kan iets veranderen aan de constitutionele machtsverhoudingen waarmee het Witte Huis in januari te maken krijgt. Door te weigeren te erkennen waarom zijn coalitie is ingestort, heeft Trump ervoor gezorgd dat zijn laatste twee jaar zullen worden gekenmerkt door institutionele verlamming, toenemende onderzoeken en een steeds grotere kloof tussen zijn eigen werkelijkheid en het land dat hij bestuurt.

4. “Beloften gedaan, beloften gebroken”: de balans van verraad achter de ineenstorting bij de tussentijdse verkiezingen

De verkiezingscampagne van Donald Trump in 2024 was gebaseerd op een eenvoudige overeenkomst met een uitgeput electoraat, bestaande uit drie onderdelen: een einde maken aan de eindeloze oorlogen, de kosten van levensonderhoud vanaf de eerste dag drastisch verlagen en de diepgewortelde corruptie in Washington blootleggen. “Beloften gedaan, beloften nagekomen,” vertelde hij menigten in het hele land.

Twee jaar later laten de feiten een ander verhaal zien. De historische nederlaag bij de tussentijdse verkiezingen van 2026 was niet het gevolg van mysterieuze afwijkingen in opiniepeilingen of vooringenomenheid van de media; het was de onvermijdelijke afrekening met een regering die systematisch elke fundamentele belofte waarmee zij verkozen was, in haar tegendeel had veranderd.

5. De eindeloze oorlog van de “anti-oorlogspresident”

Trump voerde campagne als de kandidaat van de vrede en bespotte zijn tegenstanders als roekeloze oorlogsstokers die Amerikaanse zonen en dochters de Derde Wereldoorlog in zouden sturen. Hij pochte dat hij de oorlog tussen Rusland en Oekraïne binnen 24 uur kon beëindigen – een belofte die hij later achteloos afdeed als “een beetje sarcastisch” toen de realiteit van het presidentschap tot hem doordrong.

In plaats van een einde te maken aan buitenlandse verwikkelingen, doopte de regering het Pentagon om tot het “Ministerie van Oorlog” en stortte zij de Verenigde Staten samen met Israël in Operatie Epic Fury – een escalerend conflict met Iran zonder duidelijk eindpunt.

• Inlichtingen negeren: Net als in 2003 omzeilde de regering haar eigen inlichtingendiensten. Ondanks formele beoordelingen van Amerikaanse inlichtingendiensten dat Iran geen kernwapen aan het bouwen was, schoof Trump de bevindingen terzijde (“Het kan me niet schelen wat je hebt gezegd”) en koos hij in plaats daarvan voor preventieve escalatie.

• Verschuivende tijdschema’s en burgerslachtoffers: Het conflict, dat werd aangekondigd als een beslissende aanval die binnen “misschien twee weken” zou zijn afgerond, sleepte zich voort tot maanden van aanhoudende vijandelijkheden. Op de allereerste dag van de oorlog trof een Amerikaanse aanval een basisschool voor meisjes in het zuiden van Iran, waarbij 175 mensen omkwamen – een tragedie waarvoor het Witte Huis aanvankelijk Teheran de schuld gaf, voordat voorlopige bevindingen van het Amerikaanse leger erop wezen dat Amerikaanse troepen de locatie hadden getroffen op basis van verouderde inlichtingen.

• De waanvoorstelling van de “kleine prijs”: In plaats van zijn excuses aan te bieden omdat hij het land in een nieuw moeras in het Midden-Oosten had gestort, deed Trump de daaruit voortvloeiende economische en strategische gevolgen af als “peanuts”. Hij suggereerde zelfs op luchtige toon dat binnenlands leed – en hypothetische vergeldingsaanvallen op Amerikaanse steden als Los Angeles of San Diego – een “kleine prijs om te betalen” zouden zijn.

6. De omkering van de kosten van levensonderhoud: van “Drill, baby, drill” naar benzine van 4,50 dollar

De economische pijler van het mandaat van 2024 was al even duidelijk: onmiddellijk een einde maken aan de inflatie en de energieprijzen halveren. Kiezers uit de arbeidersklasse in de Rust Belt en Sun Belt steunden Trump in de overtuiging dat hij hun huishoudbudgetten voorrang zou geven boven buitenlandse avonturen.

In plaats daarvan verstikte de escalatie in de Perzische Golf het zeetransport van energie, waardoor de nationale gemiddelde prijs voor gewone benzine steeg richting 4,50 dollar per gallon en Amerikanen gedwongen werden ongeveer 500 miljoen dollar per dag meer aan de pomp uit te geven dan het jaar ervoor.

Voor vrachtwagenchauffeurs, forenzen en werkende gezinnen die hun boodschappen- en brandstofrekeningen zagen stijgen, was de reactie van de regering volkomen wereldvreemd. De belofte dat de prijzen na de tussentijdse verkiezingen “naar beneden zouden tuimelen” – of grappen over een dividend van 5.000 dollar waarmee je in Mar-a-Lago nauwelijks een hamburger zou kunnen kopen – onderstreepte alleen maar hoe volledig het Witte Huis vervreemd was geraakt van de kiezers die het aan de macht hadden geholpen. Zoals een gedesillusioneerde Trump-kiezer uit 2024 tijdens de campagne zei: “Hij vertelt je het ene en doet precies het tegenovergestelde.”

7. Het moeras beschermd: de doofpotaffaire rond Epstein

Misschien illustreert geen enkel onderwerp de minachting van de regering voor haar eigen achterban zo duidelijk als de manier waarop zij met de Jeffrey Epstein-dossiers is omgegaan. Jarenlang gebruikten Trump en zijn bondgenoten de eis om transparantie als politiek wapen, waarbij ze beloofden het netwerk van machtige elites bloot te leggen dat verbonden was met Epsteins mensenhandel voor seksuele uitbuiting.

Eenmaal aan de macht verdween dat verhaal:

• De verdwenen klantenlijst: Minister van Justitie Pam Bondi vertelde het publiek aanvankelijk dat de klantenlijst van Epstein op haar bureau lag te wachten om te worden onderzocht – waarna het ministerie van Justitie later aankondigde dat er geen belastende klantenlijst bestond en dat er geen bewijs was dat een onderzoek naar niet-aangeklaagde derden rechtvaardigde.

• Misleiding door een kabinetslid: Toen de toezichtscommissie van het Huis van Afgevaardigden minister van Handel Howard Lutnick dagvaardde, brachten documenten een flagrante leugen aan het licht. Lutnick had publiekelijk beweerd dat hij in 2005 alle banden met Epstein had verbroken nadat hij met afschuw een rondleiding door Epsteins huis had gekregen. In werkelijkheid bewezen documenten dat Lutnick in 2012 – vier jaar na Epsteins veroordeling – diens privé-eiland had bezocht en vijf dagen later een zakelijke overeenkomst met hem had ondertekend.

• De eigen achterban wegzetten: In plaats van verantwoording te eisen, keerde Trump zich tegen zijn eigen aanhangers omdat zij zich er nog steeds druk om maakten. Hij deed de Epstein-affaire af als “behoorlijk saaie dingen” en een “Democratische hoax”, en snauwde verslaggevers toe: “Hebben jullie het nog steeds over Jeffrey Epstein?”

Het oordeel

De ineenstorting bij de tussentijdse verkiezingen van 2026 was geen mysterie. Je kunt geen campagne voeren als populistische vredestichter, vervolgens een niet-uitgelokte regionale oorlog beginnen die de benzineprijs opdrijft tot 4,50 dollar per gallon, elitaire kabinetsleden beschermen die betrapt zijn op leugens over hun banden met een veroordeelde mensenhandelaar voor seksuele uitbuiting, en dan verwachten dat de arbeidersklasse blijft juichen.

De kiezers was een breuk met het establishment in Washington beloofd. Wat ze kregen, was dezelfde imperiale arrogantie, dezelfde bescherming van goed verbonden insiders en dezelfde minachting voor de mensen die de rekeningen betalen. Trumps waanzinnige messianistische narcisme is zijn verdedigingsmechanisme om nooit zijn eigen tekortkomingen onder ogen te hoeven zien of verantwoordelijkheid te hoeven nemen.

Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Een lamme eend? Waarom Trump nu gevaarlijker is dan ooit en zich waarschijnlijk tegen conservatieven zal keren

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: