Wat zich op de verkiezingsavond van 2026 in de studio’s van Fox News afspeelde, was geen analyse. Het was een schoolvoorbeeld van ideologische cognitieve dissonantie.
Twee jaar eerder, in november 2024, straalde de commentatorenredactie van het netwerk een triomfantelijke morele zekerheid uit. Als je destijds de presentatoren tijdens primetime mocht geloven, was de terugkeer van Donald Trump aan de macht een onbetwistbaar, permanent mandaat van het volk tegen de decadente uitwassen van liberaal bestuur. De nederlaag van de Democratische kandidaten werd als vanzelfsprekend beschouwd: hun culturele grensoverschrijdingen, wanbeheer van de grenzen en economische kortzichtigheid hadden hun verdrijving onvermijdelijk gemaakt. De commentatoren spraken met het opperste zelfvertrouwen van mensen die geloofden dat de geschiedenis hun wereldbeeld definitief had bevestigd.
Spoelen we door naar november 2026, dan is die houding ingestort tot theatrale verbijstering.
Het rouwproces op televisie
Sean Hannity en Will Cain zien omgaan met het verlies van de meerderheden in de Senaat en het Huis van Afgevaardigden was een vertoning van kunstmatig verdriet en selectief geheugenverlies. Commentatoren die jarenlang de emotionele ontreddering van liberale commentatoren op verkiezingsavonden belachelijk hadden gemaakt, bleken nu precies dezelfde psychologische stadia te doorlopen: shock, ontkenning en hulpeloze verwarring.
Will Cain zat voor de camera’s en had zichtbaar moeite zijn zelfbeheersing te bewaren. Zijn stem haperde terwijl hij papieren door elkaar schoof en probeerde vast te stellen wat er mis was gegaan. Hannity staarde wezenloos in de cameralens en kwam met onsamenhangende verklaringen over tekortschietende communicatie, gebrekkige inspanningen om kiezers naar de stembus te krijgen en de ondoorgrondelijke wispelturigheid van zwevende kiezers.
Het commentaar was opmerkelijk, niet vanwege wat erin werd opgenomen, maar vanwege wat wanhopig werd vermeden. De commentatoren somden elke denkbare onbeduidende campagnevariabele op – de houding van kandidaten, uitgaven aan digitale advertenties, procedures voor vervroegd stemmen, vooringenomenheid van de media – terwijl ze doelbewust om de enorme, rokende puinhoop heen liepen die midden in de kamer lag.
Als je naar de commentatoren luisterde, zou je nooit te weten komen dat:
-
De prijzen van ruwe olie en diesel hadden in het Amerikaanse binnenland alle records gebroken;
-
De Straat van Hormuz stond in brand, met uitgeschakelde commerciële tankers en ingetrokken verzekeringsdekking voor de scheepvaart;
-
Viersterren- en driesterrenofficieren die betrokken waren bij de militaire planning waren uit het Pentagon verwijderd omdat ze vraagtekens hadden gezet bij een niet-uitgelokte regionale escalatie;
-
Arbeidersgemeenschappen in Ohio, Iowa en Texas zagen hun huishoudbudgetten weggevaagd worden door de energiecrisis als gevolg van een oorlog die op bevel van de president was begonnen.
Niets daarvan hardop gezegd mocht worden. Die feiten erkennen zou betekenen dat men moest erkennen dat Donald Trump het fundamentele verbond van zijn politieke beweging had verbroken.
De onuitgesproken waarheid: Het verraad aan het anti-oorlogsmandaat
De reden voor de ineenstorting bij de tussentijdse verkiezingen van 2026 is noch mysterieus, noch ingewikkeld. Er is geen diepgaand peilingsmodel of uitgebreide analyse van focusgroepen voor nodig.
Donald Trump dankte zijn politieke opkomst aan arbeiderskiezers die in één centrale belofte geloofden: dat hij de tweeledige partijpolitieke cyclus van eindeloze, catastrofale buitenlandse oorlogen zou doorbreken. Hij beloofde dat Amerikaans bloed en Amerikaans belastinggeld niet langer verspild zouden worden in het zand van het Midden-Oosten, dat het buitenlands beleid de binnenlandse welvaart zou dienen en dat er eindelijk een einde zou komen aan de verslaving van het establishment in Washington aan interventionisme.
In plaats daarvan capituleerde hij zodra de druk vanuit instituties en het buitenland toenam.
Trump viel Iran niet aan omdat het een existentiële bedreiging vormde voor de Amerikaanse nationale veiligheid, maar omdat hij te zwak was om weerstand te bieden aan de eisen van Benjamin Netanyahu en het binnenlandse zionistische lobbyapparaat. Hij verruilde de kernbelangen van het Amerikaanse volk voor de goedkeuring van precies dat buitenlandsebeleidsetablishment dat hij zijn reputatie had opgebouwd door het aan de kaak te stellen.
Toen de bommen vielen en de tankers in de Perzische Golf begonnen te branden, werd de economische rekening van het spektakel voelbaar. Gewone Amerikanen in industriële en agrarische staten gaven niets om presidentiële grootspraak of monologen tijdens verkiezingsbijeenkomsten; het ging hun erom dat diesel onbetaalbaar was geworden, dat de inflatie met volle kracht was teruggekeerd en dat hun zonen en dochters opnieuw werden uitgezonden om buitenlandse belangen te verdedigen.
Ze bleven niet thuis omdat de communicatie net niet helemaal goed was. Ze kwamen in historische aantallen naar de stembus om de man te straffen die hen recht in hun gezicht had voorgelogen over zijn rol als vredestichter.
De gesloten denkcirkel van de partijaanhanger
Wat dit schouwspel vanuit psychologisch oogpunt werkelijk fascinerend maakt, is de volledige gelijkwaardigheid tussen de twee vleugels van het Amerikaanse establishment. De rode en blauwe stammen functioneren als de tegengestelde bewegingen van één enkele, verroeste slinger:
Geen van beide kanten is in staat tot systemische zelfreflectie. De liberale commentatorenklasse kon zich in 2024 niet voorstellen dat Amerikaanse arbeiders zich in de steek gelaten voelden door identiteitspolitiek en globalistische economie. Nu kan de conservatieve commentatorenklasse zich niet voorstellen dat diezelfde kiezers zich in 2026 volkomen verraden voelen door militair avonturisme, explosief stijgende energierekeningen en onderdanigheid aan de prioriteiten van een buitenlandse regering.
Beide netwerken functioneren binnen een echokamer waarin het benoemen van het voor de hand liggende als een misdaad wordt behandeld. Een Fox News-analist die op de verkiezingsavond was opgestaan en ronduit had verklaard dat de Republikeinse Partij verpletterd was omdat Donald Trump zijn achterban had verraden door de Verenigde Staten voor Israël een onnodige oorlog in te slepen, zou nog vóór de reclameonderbreking uit de studio zijn verwijderd.
De grenzen van het aanvaardbare discours worden streng bewaakt door de donateursklasse die beide partijen financiert. Het netwerk mag discussiëren over de vraag of Trump te veel of te weinig verkiezingsbijeenkomsten hield, of de advertenties effectief waren en of het weer de opkomst in de buitenwijken van Milwaukee heeft gedrukt. Het mag niet discussiëren over de imperialistische consensus inzake het buitenlands beleid die het land van binnenuit uitholt.
De illusie van keuzevrijheid
De tragedie van het Amerikaanse politieke proces is dat het volk gevangen blijft zitten in deze gesloten cirkel van diagnoses.
De kiezers wezen het Democratische establishment in 2024 af omdat het bestuur ervan achteruitgang, oorlog en economische uitholling veroorzaakte. Ze wendden zich tot Trump als een middel om die achteruitgang tot stilstand te brengen. Toen Trump slechts een nieuwe zwakke, ijdele beheerder van dezelfde imperialistische machinerie bleek te zijn – bereid om het Midden-Oosten in brand te steken om buitenlandse geldschieters tevreden te stellen – liet het volk de hamer in 2026 weer de andere kant op zwaaien.
De kiezers zijn niet in verwarring. De mensen die in de kleine steden van Ohio, de landbouwgemeenschappen van Kansas en de buitenwijken van Texas wonen, zien het verband tussen buitenlandse interventie en binnenlandse ondergang volkomen helder.
Het zijn de televisiestudio’s die blind zijn.
Zittend onder hun studiolampen zullen de goedbetaalde poortwachters van de conservatieve opinievorming blijven huilen, zich blijven afvragen wat er is gebeurd en ingewikkelde theorieën blijven verzinnen om hun nederlaag te verklaren. Ze zullen elke microtrend ontleden en elke zondebok die ze kunnen vinden de schuld geven. Maar zolang ze weigeren rechtstreeks te kijken naar de prijs van imperialistische onderdanigheid, zullen ze precies blijven wat ze op de verkiezingsavond leken te zijn: meelijwekkende, verbijsterde functionarissen van een stervende politieke orde, die zich afvragen waarom het land dat ze beweren te vertegenwoordigen weigert voor hun optreden te applaudisseren.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Het verkwiste imperium: hoe Trumps arrogantie en lafheid zijn gouden kans verwoestten
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Red or Blue: It’s all one gangster party of psychopath. Same in the Netherlands. Same everywhere else.
Hoe zou het met Janneke Monhouwer gaan ?
Ze zal aan haar boeken goed verdiend hebben, dat is zeker.
Wie zou haar geholpen hebben met het schrijven van die boeken ?
Trump riep : “ik ben te rijk om omgekocht te worden. Ik ben te rijk, ik hoef niet bang te zijn voor de deep state”
Het klonk allemaal best redelijk.
Totdat hij mensen begon te bombarderen.
En zichzelf en zijn vrienden begon te verrijken (hetgeen niemand kan en durft te bewijzen)
https://www.bol.com/nl/nl/b/boeken-janneke-monshouwer/11978824+8299/