De afgelopen week waren westerse analisten geschokt toen ze ontdekten dat Russische opslagfaciliteiten voor pantservoertuigen, waarvan lange tijd werd gedacht dat ze door de oorlog in Oekraïne waren leeggeraakt, stilletjes weer worden gevuld met nieuw geproduceerde en opgeknapte pantservoertuigen.
Nieuwe satellietfoto’s hebben verschillende bases laten zien die tijdens de lange oorlogsjaren volledig waren leeggehaald. Gedurende die jaren vertelden de belangrijkste westerse analisten ons dat Rusland niet alleen elke dag steeds minder pantservoertuigen overhield, maar dat het land in de nabije toekomst ook zonder zware tanks, infanteriegevechtsvoertuigen en artilleriesystemen zou komen te zitten. Wij hebben herhaaldelijk geschreven dat dit onmogelijk was, omdat de Russische militaire doctrine altijd zou voorschrijven dat de verliezen aan pantservoertuigen uiteindelijk in evenwicht zouden komen met de productie en met tactische aanpassingen die de verliezen geleidelijk zouden terugdringen totdat een evenwicht werd bereikt, schrijft Simplicius.
Het afgelopen jaar hebben we hier verschillende keren bericht over hoe de verliezen aan voertuigen en materieel tussen Rusland en Oekraïne langzaam begonnen om te slaan. Overigens de meest recente cijfers van één bron:
Hudson War Mapping 🇺🇦 @hudsonwarmap
De voertuigverliezen voor de maand september zijn bekendgemaakt. De belangrijkste bron: @HeyHey_Hayden TG. In totaal verloor Rusland 32 voertuigen, terwijl Oekraïne er 175 verloor. Een verhouding van 1:5,5. Als gepantserde auto’s/MRAP’s buiten beschouwing worden gelaten, die de verhouding vertekenen omdat Rusland ze nauwelijks gebruikt terwijl Oekraïne …
Dit kwam door verschillende factoren, waaronder het verminderde gebruik van zwaar pantsermaterieel als gevolg van de verspreiding van drones, maar ook door de toenemende afhankelijkheid van infiltratietactieken met kleine eenheden.
Een belangrijk punt dat vaak over het hoofd wordt gezien bij het begrijpen van dat laatste: de meeste mensen nemen aan dat de Russische infiltratietactieken met kleine eenheden uitsluitend het gevolg waren van de toenemende aanwezigheid van drones, maar dat is niet het geval. Als Oekraïne dezelfde defensieve capaciteiten als voorheen had behouden, zouden momenteel alleen grote pantsercolonnes in staat zijn terrein te veroveren. Een van de werkelijke redenen waarom infiltratie met kleine eenheden begon te werken, was de enorme uitputting van de mankracht van de Oekraïense strijdkrachten (AFU), waardoor de frontlinie zo sterk werd uitgedund dat kleine Russische teams van twee man de verspreide wachtposten van de overblijfselen van de AFU op vrijwel elke verdedigingslinie konden binnendringen. Als de AFU nog over voldoende mankracht beschikte, zou geen enkele infiltratie door teams van twee man mogelijk zijn, omdat zulke eenheden snel in de minderheid zouden zijn, over minder vuurkracht zouden beschikken en zouden worden uitgeschakeld.
Daarom is het belangrijk te erkennen dat een van de belangrijkste factoren – zo niet de belangrijkste – achter deze tactische ontwikkeling in werkelijkheid de decimering van de Oekraïense mankracht door Rusland was, en niet de simplistische verklaring van de “drone-evolutie”.
Om even uit te wijden en het hoofdonderwerp in de juiste context te plaatsen: het meest recente onderzoek hierover, afkomstig uit een academisch artikel dat werd gepresenteerd aan de Nationale Defensieuniversiteit in Helsinki, Finland, bevat enkele belangrijke bevindingen over de geschatte verliezen in de oorlog in Oekraïne:
Ian Proud @proud_diplomat
Bevestigde gegevens wijzen erop dat Oekraïne veel meer militairen verliest door dood of verwonding dan Rusland, minstens tien keer zoveel, waarschijnlijk meer. Ik bespreek een academisch artikel van Alexander Grable @GAWL7014 dat werd gepresenteerd aan de Finse Defensieuniversiteit @mpkkfi youtu.be/61-4uxfwPpI
Lees hieronder het volledige artikel (download de pdf linksonder op de pagina):
Ga naar pagina 149 van de pdf voor het hoofdstuk met de titel “ONHERSTELBARE VERLIEZEN: EEN SCHATTING VAN DE SLACHTOFFERS IN DE RUSSISCH-OEKRAÏENSE OORLOG”.
Of bekijk de persoonlijke presentatie van dit hoofdstuk door de auteur zelf, Alexander Grable, vanaf 2 uur en 45 minuten.
Het fascinerende artikel plaatst enkele vraagtekens bij de beruchte tellingen van Russische oorlogsdoden door Mediazona. Het noemt verschillende voorbeelden van officieren die door Mediazona als gesneuveld werden geregistreerd, maar van wie de dood niet onafhankelijk door de auteur kon worden bevestigd. Toen de auteur Mediazona hierover om opheldering vroeg, antwoordde de organisatie dat zij gebruik had gemaakt van een andere, minder bekende overheidsbron die zij “niet publiekelijk vermeldt”. Kortom, hun resultaten zijn niet reproduceerbaar en zij verbergen dit feit achter het slappe excuus van obscure “geheime bronnen” die zij weigeren openbaar te maken.
Hij merkt verder op dat Mediazona slechts ongeveer 6.000 gesneuvelde Russische officieren heeft gevonden. Dit is problematisch omdat volgens de eigen schattingen van de onderzoeker het aandeel officieren in het Russische leger eerder rond de 20% dan rond de 5% zou moeten liggen, en volgens hem waarschijnlijker rond de 14%. Hij concludeert dat ongeveer 6.000 gesneuvelde officieren zouden wijzen op een bovengrens van ongeveer 86.000 doden, in plaats van de bijna 300.000 Russische doden die Mediazona nu claimt. Dit zijn slechts enkele kleine voorbeelden van de vele die worden gegeven en die je zelf in het artikel kunt lezen.
Met behulp van officiële gegevens over amputaties van Oekraïnes eigen Nationaal Instituut voor Strategische Studies komt de auteur op basis van cijfers uit 2024 tot de volgende verschillen in de schattingen van de verliezen:
De auteur merkt terecht op dat de bovenstaande geschatte verhouding ongeveer 10:1 bedraagt, wat overeenkomt met de verhoudingen bij de uitwisseling van lichamen tussen Oekraïne en Rusland gedurende de afgelopen twee jaar:
Het is ook de moeite waard om hier te benadrukken dat de verhouding bij de uitwisseling van de lichamen van gesneuvelde militairen tussen Rusland en Oekraïne 12,46 gesneuvelde Oekraïners voor elke gesneuvelde Rus bedraagt, wat ook overeenkomt met de gegevens over amputaties.
Enkele dagen geleden vond toevallig een nieuwe uitwisseling van lichamen plaats, waarbij 252 Oekraïense lichamen werden uitgewisseld tegen 25 Russische – een verhouding van precies 10:1:
AMK Mapping 🇳🇿 @AMK_Mapping_
Rusland en Oekraïne hebben vandaag opnieuw gesneuvelde militairen uitgewisseld. De lichamen van 25 Russische soldaten werden uitgewisseld tegen de lichamen van 252 Oekraïense soldaten.
AMK Mapping 🇳🇿 @AMK_Mapping_
Russische kanalen melden dat morgen een uitwisseling van overleden Russische en Oekraïense soldaten zal plaatsvinden.
Ter herinnering aan de geschiedenis van deze uitwisselingen – negeer de onjuiste AI-vertaling van “SMO” als “Second World War”:
Vergeet niet: Oekraïne beweert dat het verschil komt doordat Rusland oprukte. Toch is het volgens de AFU juist Oekraïne dat de afgelopen maanden is opgerukt en grote stukken grondgebied heeft heroverd. Dus wat is het nu? Ofwel waren de Oekraïense opmarsen een leugen, ofwel heeft het verschil in verliezen niets te maken met wie er oprukt.
Terug naar het rapport. De conclusie over de verliezen luidt als volgt:
Conclusie
Wat is dan de balans? Het gepresenteerde bewijsmateriaal toont aan dat het aantal Russische gesneuvelden en vermisten (KIA/MIA) zeer waarschijnlijk lager ligt dan tot nu toe door de meeste bronnen werd geschat, en dat de Oekraïense verliezen zeer waarschijnlijk hoger liggen dan tot nu toe door de meeste bronnen werd geschat. Bovendien wijst het in dit artikel gepresenteerde bewijsmateriaal er zeer sterk op dat het aantal Oekraïense gesneuvelden en vermisten hoger ligt dan het Russische aantal, zowel relatief als absoluut. Oekraïne, met een veel kleinere bevolking, bevindt zich waarschijnlijk aan de verkeerde kant van de uitputtingsverhouding en is de oorlog aan het verliezen. Dit brengt de houdbaarheid van zijn gevechtskracht over de huidige brede frontlinie in gevaar. Als deze ontwikkeling doorzet, zal Oekraïne waarschijnlijk niet zegevieren en kan Rusland de overhand krijgen. Zoals Vershinin heeft betoogd, raakt Oekraïne door het verlies van zijn mankracht steeds verder in het nauw bij onderhandelingen. Gezien de cruciale steun van de NAVO betekent dit ook dat de NAVO-strijdkrachten mogelijk hun opvattingen over het voeren van de oorlog opnieuw moeten beoordelen.
Russische reserves aan pantservoertuigen beginnen op mysterieuze wijze te groeien
Nu we deze achtergrond hebben geschetst, komen we bij het hoofdonderwerp: de “schokkende” bevindingen dat Rusland zijn reserves aan pantservoertuigen in het hele land weer aanvult, alsof het zich voorbereidt op een toekomstig conflict, en wat dit betekent voor de toekomst van de speciale militaire operatie (SMO).
Verschillende accounts hebben dit gedocumenteerd, met name de hieronder genoemde redacteur van Radio Free Europe en Jompy, de belangrijkste pro-Oekraïense onderzoeker van Russische opslagbases voor pantservoertuigen. Het onderzoek van Jompy, dat bestond uit vergelijkingen van satellietbeelden, vormde vanaf 2022 de basis voor de theorieën dat Rusland zonder tanks zou komen te zitten:
Mark Krutov @kromark
1/4 De 22e tankopslagbasis, op 500 km van de NAVO-grens, wordt opnieuw gevuld met nieuwe T-90M-tanks, zoals blijkt uit een vergelijking van satellietbeelden van @planet uit oktober 2025 en oktober 2026.
Jompy @Jonpy99
Let wel, de 22e basis met T-90M’s, BTR-82A’s en BMP-3M’s (en misschien BREM’s) is slechts het nieuwste opslagdepot dat opnieuw wordt gevuld. Er is ook de 80e, voornamelijk met 2S19’s, en de 374e bij de Finse grens, met 2S43’s en 2S44’s sinds 2025…
Het gaat om enkele van de volgende opslagbases, waar het afgelopen jaar enorme hoeveelheden pantsermaterieel zijn bijgekomen.
De 22e tankopslagbasis nabij Kostroma, Rusland – op de geografische coördinaten 58°27’51.0”N 41°30’25.0”E:
De 22e tankopslagbasis, op 500 km van de NAVO-grens, wordt aangevuld met nieuwe T-90M-tanks, zoals te zien is in een vergelijking van satellietbeelden van @planet uit oktober 2025 en oktober 2026.
De 349e in de kraj Altaj, Rusland, op 52.8115° N, 83.1363° E:
De 349e opslagbasis, kraj Altaj. Satellietbeeld van @planet dat gisteren, 15 oktober, werd gemaakt, vergeleken met oktober 2025. Het zuidelijke gedeelte staat helemaal vol.
Het grotere noordelijke gedeelte van de basis kende het afgelopen jaar een aanzienlijke toename:
De 349e opslagbasis, noordelijk gedeelte, aanzienlijke toename van het aantal voertuigen. 15 oktober 2026 tegenover oktober 2025.
De huidige satellietkaart van Google lijkt daar zelfs nog meer pantsermaterieel te tonen, hoewel het moeilijk is de exacte datum van de opname vast te stellen, ondanks de vermelding dat deze uit 2026 stamt.
Een van de verrassingen is dat een groot deel van het materieel waarmee de voorraden worden aangevuld uit de nieuwste geproduceerde voertuigen bestaat: T-90M’s, BMD-4M’s, BMP-3M’s enzovoort.
De bekende Covert Cabal heeft aanvullende satellietbeelden gekocht die bevestigen dat de 22e basis opnieuw met T-90M’s wordt gevuld.
Ook op andere bases, zoals de 6018e en de 80e in de oblast Sverdlovsk, zijn de voorraden aangevuld. Daar zouden steeds meer van de nieuwste artilleriesystemen worden opgeslagen, zoals de 2S19 Msta, 2S43 Malva en 2S44 Giatsint-K.
Het merendeel van het genoemde materieel behoort tot de nieuwste en meest geavanceerde systemen die Rusland momenteel in serie produceert: T-90M’s, BMD-4M’s, 2S43 Malva’s enzovoort. In plaats van naar het front te worden gestuurd, worden ze opgeslagen op bases in het achterland, hoewel het front vermoedelijk ook een deel ontvangt.
Kortom: Rusland lijkt zijn voorraden en reserves van alle soorten pantservoertuigen en artillerie opnieuw op te bouwen. Wat kunnen we daaruit concluderen?
Het meest voor de hand liggende feit is dat Rusland duidelijk niet al zijn macht en capaciteiten tegen Oekraïne inzet. Het blijft reserves opbouwen voor een grotere strijdmacht, zowel omdat dit eenvoudigweg onderdeel is van de militaire doctrine als met het oog op een mogelijk groter toekomstig conflict tegen de Europese agressors.
Alleen al uit dit eenvoudige feit kunnen we veel afleiden. Een daarvan is dat de Russische aanpak van de oorlog in Oekraïne nog steeds afgewogen is, waarbij het puur militaire aspect van het bredere hybride conflict wordt afgewogen tegen andere noodzakelijkheden. Dit vertoont duidelijke overeenkomsten met de economische aanpak, waarbij Rusland ervoor heeft gekozen de oorlog op een meer geleidelijke, langdurige manier te voeren om zijn economische ontwikkeling op duurzame wijze te beschermen, zodat de bestaande levensomstandigheden voor de gemiddelde burger behouden kunnen blijven zonder het land aan een scenario van “totale oorlog” te onderwerpen.
Er moet worden gezegd dat verreweg de effectiefste verdediging tegen NAVO-agressie bestaat uit impliciete afschrikking. Toen Rusland voor het eerst zogenaamd “vastliep” in Oekraïne, zagen we veel figuren in het Westen openlijk watertanden bij dat vooruitzicht. Mitt Romney zei ooit zelfs dat als de VS Oekraïne zouden binnengaan, ze Rusland “met de broek op de enkels” zouden aantreffen.
Door een geloofwaardige afschrikking op te bouwen in de vorm van grootschalige gemoderniseerde en in serie geproduceerde reservestrijdkrachten, geeft Rusland het signaal af dat het meer dan klaar is voor iedere oorlog op twee fronten die de NAVO mogelijk in het geheim voorbereidt. Dit geldt vooral omdat sommige eerder genoemde opslagbases voor pantservoertuigen dicht bij de Europese grens liggen en worden gevuld met de nieuwste en meest geavanceerde artilleriesystemen.
Jompy merkt hierboven op dat dit slechts de bases zijn die zijn team met beschikbare satellietbeelden heeft kunnen volgen. Dat impliceert dat er nog meer bases zijn die opnieuw worden gevuld, waaronder bases van actieve eenheden en niet alleen opslagbases voor overtollig materieel.
We kunnen hieruit nog verdergaande conclusies trekken: er kan worden betoogd dat Rusland zich ook voorbereidt op een veel langduriger en slepender conflict, en zich niet zal laten “verleiden” om overhaast al zijn pantservoertuigen en materieel in de gehaktmolen te gooien voor snelle terreinwinst, alleen maar om tegemoet te komen aan de op publiciteit beluste nieuwscycli, zoals Zelensky zo graag doet. Rusland werkt niet volgens een specifieke tijdlijn en lijkt zich erop te hebben vastgelegd zo lang als nodig is door te gaan om zijn oorlogsdoelstellingen te bereiken.
Dit laatste punt brengt ons bij iets belangrijks dat we al langer opmerken over de huidige dynamiek op het slagveld en de toekomstige ontwikkeling van de oorlog:
Sinds het begin van deze blog, begin 2023, heb ik verschillende “controversiële” voorspellingen gedaan die ingingen tegen de algemeen aanvaarde opvattingen over de oorlog, maar die in de loop van de tijd waar zijn gebleken. De opvallendste daarvan was het vroege inzicht dat de toekomstige strategische ontwikkeling van Rusland zou draaien om de mozaïekstrategie van de “duizend sneden”. Wij voorspelden dat dit de langetermijnmethode zou worden die de Russische strijdkrachten zouden gebruiken, lang voordat drones het front gingen domineren. Nu zien we dat deze tactiek van “verspreiding” en verspreide infiltratie, waarbij voortdurend gelijktijdig druk wordt uitgeoefend op alle fronten, precies is waar de ontwikkelingen naartoe zijn gegaan.
Hoewel we de toekomstige strategie bijvoorbeeld in verschillende artikelen hebben uiteengezet, deden we dat al op 6 februari 2023 en 16 februari 2023, evenals in vele andere artikelen:
Ik geef deze historische context om duidelijk te maken dat we nu opnieuw een cruciale afwijking van de gangbare analyses van de oorlog signaleren.
Onze nieuwste voorspellende analyse is dat Rusland aan het front een vorm van “strategische rustperiode” heeft ingezet, iets wat ik eerder heb genoemd. Wat houdt dit precies in? Het is een vorm van doelbewuste “vertraging” van het verspillende offensieve potentieel ten gunste van bredere hybride operaties gedurende een bepaalde periode, totdat gunstige omstandigheden voor grotere operationele offensieven terugkeren.
Ik heb eerder al geschreven dat deze “gunstige omstandigheden” geen vage, gehoopte luchtkastelen zijn, maar duidelijk aanstaande ontwikkelingen die voor volgend jaar al vorm beginnen te krijgen. De opvallendste daarvan zijn de Rassvet- of “Dageraad”-satellietconstellatie, evenals ontwikkelingen op het gebied van C-UAS (systemen tegen onbemande luchtvaartuigen), hard-kill-systemen zoals Arena-M, uitgebreidere elektronische oorlogsvoering (EW) enzovoort.
Een voorbeeld van het bovenstaande: een Oekraïense helikopter die is uitgerust met een groot aantal goedkope onderscheppingsmiddelen tegen drones.
Dergelijke onderscheppingsmiddelen, zoals de Russische Yolka, worden nu al steeds breder ingezet en binnenkort zouden dergelijke systemen op allerlei voertuigen kunnen worden gemonteerd, waaronder pantservoertuigen.
Betere drone- en ISR-technologie (inlichtingen, bewaking en verkenning) zal de dominantie van drones verder beperken, omdat hiermee vijandelijke drone-eenheden kunnen worden opgespoord en aangevallen. Deze eenheden zijn doorgaans gedwongen ongeveer 5 km achter het front te opereren. Het rechtstreeks uitschakelen van de commandoposten van drone-eenheden heeft grote gevolgen voor de aanwezigheid en het succes van drones langs het front.
Maar terug naar het idee van strategische rust. Het is een realistische benadering van oorlogvoering, die eenvoudigweg erkent dat conflicten op en neer gaan en die meegaat met de dynamiek ervan, in plaats van te proberen “tegen de stroom in te zwemmen”. Rusland begrijpt dat het momenteel zinloos is om buitensporig veel energie en inspanning te steken in het veroveren van enorme gebieden en het forceren van “doorbraken”, omdat de geleden verliezen dat niet waard zijn, vooral wanneer de andere hybride aspecten van de oorlog voorlopig kunnen worden benut om grotere effecten te bereiken. In dit geval heeft Rusland prioriteit gegeven aan de campagne van aanvallen op doelen in het achterland, waarbij eerdere inzetregels (Rules of Engagement, ROE) zijn versoepeld en de Russische strijdkrachten Oekraïne kunnen verzwakken op manieren die met louter terreinveroveringen niet mogelijk zijn.
Dat wil niet zeggen dat Rusland alle opmarsen staakt, maar eenvoudigweg dat het de prioriteiten opnieuw verdeelt en zijn meeste middelen anders inzet. Dit sluit opnieuw aan bij het eerder besproken langetermijnperspectief: Rusland heeft geen bijzondere haast; het ziet Europa en Oekraïne zowel politiek als economisch steeds verder onder druk komen te staan, terwijl de eigen ontwikkeling van Rusland in hetzelfde tempo doorgaat.
Michael Bohnert @mbohnert
Een korte update over de toestand van de Russische olieraffinaderijen. Zoals verwacht is de productie gestegen en ligt deze nu boven de historische binnenlandse vraag van Rusland. Ik heb de afgelopen twee à drie weken gebruikt om mijn methodologie te herzien en bij te werken. Ik heb enkele nieuwe betrouwbare bronnen gevonden. Ik heb ook NASA FIRMS-gegevens rechtstreeks opgenomen …
WarTranslated @wartranslated
Volgens Reuters hebben Russische olieraffinaderijen de dieselproductie verhoogd tot een recent hoogtepunt. In oktober steeg de dieselproductie tot bijna 180.000 ton per dag, tegenover 160.000 ton eerder. Dit gebeurt tegen de achtergrond van overeenkomsten tussen het Kremlin en de VS. Ondertussen …
Is dit artikel een goedkeuring van de strategie? Nee. Zou ik persoonlijk dezelfde strategie hebben toegepast als ik in Poetins schoenen stond? Niet noodzakelijk. Dit is eenvoudigweg een erkenning van de werkelijkheid ter plaatse en tegelijkertijd een vaststelling van feiten.
Rusland zal de Oekraïense mankracht blijven uitputten, de Oekraïense infrastructuur en het politieke kapitaal blijven aantasten en het front langzaam blijven verstikken op een manier die vanuit het oogpunt van middelen gunstig is voor Rusland. Daarbij zal het prioriteit geven aan het beperken van verliezen en aan duurzaamheid op lange termijn, vooral met het oog op de mogelijkheid dat de Europese agressors een tweede front openen.
Wanneer het moment aanbreekt en de technologie voldoende is ontwikkeld om actievere offensieve operaties te hervatten, zal Rusland terugkeren naar een agressievere aanpak. Alleen al een werkbare, algemeen toepasbare versie van het Rassvet-systeem kan hieraan aanzienlijk bijdragen. Als alles volgens plan verloopt, zouden we dat volgend jaar kunnen zien.
Tot die tijd zullen infiltratietactieken met kleine eenheden de voorkeur blijven houden, terwijl het Russische ministerie van Defensie vertrouwt op zijn hybride campagne met drones en bombardementen om het grootste deel van de verwoestende schade aan te richten. Het doel van deze campagne is niet alleen om het Oekraïense achterland te vernietigen en de AFU te verlammen, maar er kan worden betoogd dat het belangrijkste doel ervan is om voor de EU een bodemloze put te creëren waarin eindeloos middelen verdwijnen, om zo de Europese steun aan Oekraïne te laten instorten. Als dit lukt, zal het feitelijk de genadeklap zijn en meer bijdragen aan de nederlaag van de AFU dan welke hoeveelheid Russische grondtroepen op zichzelf ook zou kunnen bereiken.
Gezien de Europese verkiezingscycli ligt dat moment waarschijnlijk echter nog ver weg.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Het Oekraïense Starlink-mysterie eindelijk opgelost nu Musk open kaart speelt
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Een tiental aantal tanks gaat het verschil niet maken.
Het westen kan juichen wat ze wil en doen alsof ze groter zijn dan de rest.
Ze hebben een groot probleem.
De geprivatiseerde kansenpakkers spekken hun eigen bankrekeningen daar waar in China en in Rusland enorm veel geld terug in de industrie vloeit al dan niet in de vorm van overheidssubsidies.
Hier in het westen spekken de hebzuchtige hun offshore belastingparadijsrekeningen en worden de burgers geplukt voor het “algemeen belang”
En dan durven de hebberige kansenpakkers het ook nog te hebben over vechtbereide dienstplicht, terwijl ze zelf inflatiegecorrigeerde beloningen binnen harken.
chatgpt legt het zo uit :
Je raakt hier een fundamenteel probleem van het westerse economische model: het verschil tussen winst maken voor aandeelhouders en investeren in de industriële capaciteit van een land.
Je stelling bevat een aantal belangrijke economische punten.
1. Het Westen: rendement voor aandeelhouders
In veel westerse economieën staan particuliere aandeelhouders, dividenduitkeringen en rendement op geïnvesteerd kapitaal centraal. Dat kan leiden tot situaties waarin ondernemingen:
– productie verplaatsen naar landen met lagere kosten;
– eigen aandelen inkopen in plaats van nieuwe fabrieken te bouwen;
– winsten uitkeren terwijl investeringen in machines, onderzoek en personeel achterblijven;
– financiële constructies aantrekkelijker vinden dan langetermijninvesteringen in productie.
Dat betekent niet dat alle westerse ondernemingen zo handelen, maar het kan de industriële ontwikkeling wel afremmen.
2. China: industrie als strategisch doel
China hanteert een ander model. De overheid stuurt actief op industriële ontwikkeling door middel van onder meer:
– subsidies en goedkope financiering;
– staatsbedrijven en staatsbanken;
– investeringen in infrastructuur en energie;
– ondersteuning van strategische sectoren, zoals batterijen, elektrische auto’s, halfgeleiders en machinebouw.
Hierdoor kan kapitaal terugvloeien naar uitbreiding van de productiecapaciteit, zelfs wanneer het rendement op korte termijn beperkt is.
Er staat wel iets tegenover: overinvesteringen, schulden en productiecapaciteit die groter is dan de binnenlandse of buitenlandse vraag.
3. Rusland: een ander soort staatssturing
Ook Rusland stuurt kapitaal naar strategische sectoren, maar het economische model verschilt van dat van China. De energie-industrie, grondstoffen, staatsbedrijven en de defensie-industrie spelen een grote rol. Door de oorlog in Oekraïne zijn de overheidsuitgaven aan defensie bovendien sterk toegenomen.
Dat stimuleert bepaalde industriële activiteiten, maar hogere defensieproductie is niet hetzelfde als een brede versterking van de civiele economie. Ook spelen sancties, toegang tot technologie en afhankelijkheid van grondstoffen een rol.
4. Het werkelijke probleem voor het Westen
De cruciale vraag is niet hoeveel geld een economie bezit, maar hoeveel daarvan wordt omgezet in toekomstige productiecapaciteit.
De Europese Unie en de Verenigde Staten proberen inmiddels met industriebeleid, subsidies en investeringsprogramma’s hun productiecapaciteit te versterken. De vraag is of dat voldoende is om verloren productie, kennis en toeleveringsketens terug te winnen.
Mijn kernpunt bij jouw redenering: een economie kan op papier rijk zijn, hoge beurskoersen hebben en veel kapitaal bezitten, maar toch industrieel terrein verliezen als dat kapitaal onvoldoende wordt geïnvesteerd in machines, energievoorziening, technologie en vakmanschap.
Daar zit een belangrijke tegenstelling: financiële rijkdom is niet automatisch hetzelfde als industriële macht.
De interessante vervolgvraag is dan ook: is het westerse probleem vooral het kapitalistische winstmodel zelf, of het feit dat overheden onvoldoende richting geven aan waar particuliere winsten en investeringen naartoe gaan?
———————————————————————————————————————————-
nou chatgpt : wat denk jezelf, als je je gebruikelijke westerse bril eventjes afzet ?
———————————————————————————————————————————-
Als ik jouw redenering zo nuchter mogelijk bekijk, zonder het westerse economische model als vanzelfsprekend uitgangspunt te nemen, dan denk ik dat je een wezenlijk probleem blootlegt: een land kan financieel rijker worden op papier, terwijl het vermogen om zelf dingen te produceren juist afneemt.
Ik zou de kwestie niet beoordelen vanuit de vraag welk systeem ideologisch gelijk heeft, maar vanuit een andere vraag: welk systeem bouwt op lange termijn de meeste economische, technologische en industriële capaciteit op?
Daarbij zie ik drie fundamentele zaken.
1. Wie het kapitaal beheerst, bepaalt in belangrijke mate de toekomst van een land.
Wanneer ondernemingen hun winst vooral gebruiken voor dividend, aandeleninkoop, overnames of financiële beleggingen, kan dat gunstig zijn voor beleggers zonder dat de productiecapaciteit van het land evenredig groeit.
Een land kan niet eeuwig teren op financiële diensten, intellectueel eigendom en de waardestijging van bestaande bezittingen. Het heeft ook energie, machines, grondstoffenverwerking, technische kennis en productiebedrijven nodig.
2. China begrijpt dat industriële macht meer is dan winst op korte termijn.
De Chinese staat heeft decennialang kapitaal, infrastructuur, onderwijs en industrieontwikkeling op elkaar afgestemd. Daardoor heeft China in talrijke sectoren enorme productieclusters opgebouwd. Die concentratie van leveranciers, geschoolde werknemers en technische kennis is moeilijk snel te kopiëren.
Het belangrijke punt is dat de overheid daar niet uitsluitend optreedt als scheidsrechter van de markt, maar ook als strategische investeerder en richtinggever.
Dat heeft kosten en risico’s, maar het heeft ook tastbare productieve capaciteit opgeleverd.
3. Het Westen heeft een probleem dat het zelf heeft helpen creëren.
Mijn analyse is dat veel westerse landen te lang hebben vertrouwd op het idee dat de markt vanzelf de beste bestemming voor kapitaal bepaalt.
Maar de markt optimaliseert niet automatisch de strategische belangen van een land. Een onderneming kan rationeel handelen door haar productie naar het buitenland te verplaatsen, terwijl het land van oorsprong daardoor industriële kennis, leveranciers en banen verliest.
China heeft die afhankelijkheid juist benut. De omvang van zijn industriële subsidies is groter dan elders, en Chinese bedrijven hebben in verschillende sectoren marktaandeel gewonnen. Dat blijkt ook uit onderzoek van de OESO.
Daarmee wil ik niet zeggen dat China alles goed doet. Het IMF (servator : hahahahaha het IMF van Marnix van Rij : 50 is het nieuwe 70) heeft bijvoorbeeld berekend dat de Chinese industriepolitiek ook leidt tot een verkeerde verdeling van kapitaal en middelen, met productiviteitsverlies als gevolg.
Maar hier zit voor mij het wezenlijke onderscheid: China is bereid economische middelen in te zetten om industriële macht op te bouwen, terwijl westerse landen die strategische doelstelling lange tijd te vaak ondergeschikt hebben gemaakt aan financiële rendementen.
Dat is geen kwestie van Oost versus West. Het is een kwestie van economische organisatie en politieke keuzes.
Waar ik uiteindelijk op uitkom
Ik denk dat jouw kritiek grotendeels op een reëel structureel probleem wijst. Wel zou ik één onderscheid maken: niet iedere particuliere ondernemer is een kortetermijndenker, en niet iedere staatsinvestering is verstandig. Het gaat om de manier waarop het gehele systeem investeringen beloont en richting geeft.
Een land heeft uiteindelijk drie zaken nodig:
Kapitaal om te investeren.
Productiecapaciteit om goederen en technologie te maken.
Strategische controle over essentiële kennis, infrastructuur en toeleveringsketens.
Wanneer een land het eerste bezit maar de andere twee steeds meer uit handen geeft, wordt zijn economische positie kwetsbaarder.
En ik vind dat Europa hierin een bijzonder moeilijke positie heeft: het beschikt over kennis, kapitaal en een grote interne markt, maar moet concurreren met landen die veel gerichter hun industriebeleid inzetten. Tegelijkertijd probeert Europa inmiddels zelf die achterstand te verkleinen.
Mijn belangrijkste conclusie is daarom deze: de vraag is niet of de staat of de private sector het altijd beter doet. De vraag is waarom een samenleving haar economische systeem zo zou organiseren dat particuliere vermogensgroei belangrijker kan worden dan het behoud en de opbouw van haar eigen productieve vermogen.
Dat is volgens mij de kern van jouw betoog. En die vraag verdient een serieus antwoord, los van welk politiek of economisch model we gewend zijn te verdedigen.
——————————————————————————————————————————–
En rijk wordt rijker. Er komen steeds meer miljonairs en miljardair bij in het westen.
Dat ze maar zelf naar het front gaan. Want nu denken ze ook niet aan anderen.
Je ziet en begrijpt het groter plaatje van Rusland niet er zijn drie grote doelstellingen
1. zorgen dat het Rasvet systeem een hetzelfde als die van,Musk in orde is
2. het vullen van hun opslagplaatsen met de modernste tanks en verdedigings materiaal en
3. dat ga jij ook betalen dat het belangrijkste doel ervan is om voor de EU een bodemloze put te creëren waarin eindeloos middelen verdwijnen, om zo de Europese steun aan Oekraïne te laten instorten wat je nu ziet gebeuren omdat verschillende EU landen al zich gaan verzetten om te betalen.
de grote Beer handeld zoals een Boa constrictor…zijn tegenstanders langzaam maar zeker Platknijpen…♥️🇷🇺⛽🌹💪💪