Je denkt dat de oorlog in Oekraïne bijna voorbij is. Sorry, hij is nog maar net begonnen.
Als je mijn verschillende artikelen over oorlog, strategie – en vooral Poetin – hebt gelezen, weet je dat ik strategisch denken op een andere manier definieer dan veel anderen – namelijk als multidimensionaal, multifactorieel, holistisch en adaptief dynamisch, een mentaliteit die figuren verbindt die zo verschillend zijn als Miyamoto Musashi, Bruce Lee, Clausewitz en John Boyd, schrijft Julian Macfarlane.
De meeste mensen zijn lineaire denkers. Dat is iets wat ons wordt aangeleerd. A, B, C. Er is een vooraf bepaalde syntaxis. Kijk recht vooruit. Kijk niet om je heen. Rood licht betekent stoppen. Groen licht betekent doorgaan.
Maar Poetin denkt niet op die manier. Hij stopt, kijkt en luistert hoe dan ook naar het verkeer, niet naar de verkeerslichten. En hij kan door rood rijden als er niets aankomt.
Daarom wordt hij vaak verkeerd begrepen.
En daarom zijn zoveel Russen kritisch op hem.
Ze willen een hardere lijn en klagen dat de SMO in 2014 had moeten beginnen, voordat de Banderisten hun controle over West-Oekraïne konden consolideren. Groen licht?
Ze vroegen waarom Poetin bleef talmen met pogingen om vreedzame regelingen te bereiken in de Minsk-akkoorden en Istanboel 1 in 2022.
Maar Poetins beslissingen waren juist.
De inlichtingendiensten van de VS en Groot-Brittannië hadden sinds 1945 hard gewerkt om anti-Russische gevoelens in Oekraïne aan te wakkeren, voortbouwend op protofascistische sentimenten die in Galicië waren opgedoken rond de tijd van de vorming van de USSR en die Stalin ten onrechte had geprobeerd te matigen met zijn Oekraïniseringsprogramma, dat er slechts toe diende de anti-Russische gevoelens in het uiterste westen van het land te bevorderen.
Met de val van de Sovjet-Unie kreeg het Oekraïense nationalisme een enorme impuls, nog meer toen het de toen onafhankelijke Krimrepubliek annexeerde.
Als onafhankelijk land had Oekraïne in naam democratische instellingen, maar democratische beginselen waren vreemd aan het Oekraïense volk. Terwijl Rusland in staat was de oligarchie te zuiveren en onder controle te krijgen, kon Oekraïne dat niet – het werd steeds corrupter en zijn bevolking steeds apathischer en passiever.
De CIA en MI6 maakten daar in 2014 gebruik van, toen Rusland militair nog zwak was en industrieel en economisch niet zo sterk als vandaag. De VS hebben altijd een voorliefde voor fascisten gehad.
Als Poetin zich ertoe had verbonden te proberen de Oekraïense democratie te herstellen, zou hij zich ook hebben moeten verbinden aan een grootschalige oorlog, waarbij alle middelen waarover Rusland destijds beschikte zouden worden ingezet, met veel slachtoffers, waardoor de sociale, economische en industriële ontwikkeling zou worden teruggeworpen en Rusland als geheel zou worden verzwakt. Zijn werkelijke vijanden in het Westen zouden manieren hebben gevonden om de situatie uit te buiten.
Uiteraard zou het Westen zijn begonnen met economische aanvallen, waarvan Rusland liever zag dat die later kwamen, wanneer het land er beter tegen bestand zou zijn.
Stalin zou de zaken natuurlijk anders hebben aangepakt en zou het Oekraïense probleem hebben opgelost, ongeacht de kosten. Onvermijdelijk zou dat er waarschijnlijk toe hebben geleid dat heel wat Oekraïners in Siberië terechtkwamen! En ook heel wat Russen zouden zijn omgekomen.
Maar Poetin is Stalin niet. Hij weegt de menselijke kosten af — en ook het menselijk vermogen.
Hij berekende dat de mensen in Donbass en Loegansk zichzelf met hier en daar een beetje hulp tegen de West-Oekraïners konden verdedigen, wat waar bleek te zijn en leidde tot de twee Minsk-akkoorden, die de nazi’s in Kiev gebruikten om het grootste leger van de NAVO op te bouwen – niet dat dat leger daadwerkelijk tot de NAVO behoorde, aangezien Oekraïne geen NAVO-land is – maar in die zin dat de Oekraïense strijdkrachten door het Westen werden bevoorraad en door NAVO-adviseurs werden geadviseerd en aangestuurd.
Het “getalm” van Poetin gaf de NAVO tijd om Oekraïne op oorlog voor te bereiden. Maar het gaf Rusland eveneens tijd om zich voor te bereiden.
In feite koos het zijn moment goed. Voortdurende westerse provocaties hielpen daarbij — door de Russische publieke opinie te verenigen ter ondersteuning van het Kremlin.
Nog altijd kon Rusland in 2022, toen het troepen naar Donbass en Loegansk stuurde om hun onafhankelijkheid te ondersteunen, zoals hun recht was op grond van het VN-Handvest, slechts een kleine expeditiemacht inzetten, die er echter in slaagde Kiev te isoleren en Oekraïense militaire middelen weg te lokken, wat leidde tot de val van Marioepol en het akkoord van Istanboel Eén. Westerse bronnen overdrijven uiteraard de omvang van de Russische strijdmacht en bagatelliseren die van Kiev. Rusland had tegelijkertijd te maken met westerse sancties, bouwde zijn economie en industrie op en ontwikkelde zijn leger.
De eerste inspanningen in 2022 waren dus inderdaad “expeditionair”!
Poetin was zich ervan bewust dat Zelensky campagne had gevoerd en een verkiezing had gewonnen als vredestichter. Hij wist ook dat neonazi’s de komiek met de jeukende neus zijn marsorders gaven en dat hij gehoorzaamde.
Toch verzwakten de Russische successen begin 2022 de Banderisten. Dat betekent niet dat de zaken zonder de onmiddellijke machinaties van MI6 en Boris Johnson anders hadden kunnen verlopen – alleen dat het tegenoffensief misschien een jaar later zou hebben plaatsgevonden. Poetin moet zich ervan bewust zijn geweest dat de doelstellingen van denazificatie en demilitarisering niet konden worden bereikt zonder een terugkeer naar oorlog en de echte oorlog met het Westen.
Istanboel was echter nuttig. Rusland moest zijn troepen uit het gebied rond Kiev en de aangrenzende regio terugtrekken om het hoofd te kunnen bieden aan de volgende poging van de Oekraïners, die zich ongetwijfeld op het zuiden zou richten om Marioepol te wreken.
Demilitarisering gaat vooraf aan denazificatie en kan alleen worden bereikt door aanzienlijke uitputting, de vernietiging van volledige legers. Oekraïne heeft 2,58 miljoen slachtoffers geleden.
Het Westen schat de verliezen van Oekraïne sinds het begin van het conflict op 1,7-1,9 miljoen doden en ongeveer een miljoen gewonden. In totaal 2,8 miljoen slachtoffers.
Het aantal zal ruim boven de 3 miljoen uitkomen voordat dit jaar voorbij is. Toch zou een dergelijke slachting in de ogen van de geschiedenis alleen moreel te rechtvaardigen kunnen zijn als je vijand vrede afwijst, wat de Oekraïners natuurlijk doen. Het is de prijs van vrede. Wie betaalt die? Helaas is dat de gehersenspoelde russofobe bevolking van West-Oekraïne, die tegenwoordig feitelijk een minderheid vormt als we naar Oekraïne als geheel kijken.
Een kwestie is altijd de etnische verdeling van de Oekraïense regio geweest tussen gebieden die worden gedomineerd door de neonazi’s, pro-Russische gebieden zoals de voormalige oblasten die nu Russische republieken zijn, evenals andere gebieden zoals Odessa, en Russischtalige regio’s die doorgaans ambivalent en apolitiek zijn en gewoon met de stroom meegaan, zoals ze dat ooit in de Sovjet-Unie deden.
Net als in Tsjetsjenië kunnen de Russen in Oekraïne bij een militaire bezetting altijd terroristische activiteiten verwachten. De Tsjetsjenen rekenden uiteindelijk zelf af met hun extremistische minderheid. Rusland moet de bevolking van West-Oekraïne dus op de een of andere manier zover manoeuvreren dat zij zich tegen haar leiders keert.
Gemakkelijker gezegd dan gedaan.
De Banderisten hebben altijd een cultuur van geweld en haat gecultiveerd en vertrouwden op een volgzame bevolking die, zoals ik al zei, geneigd is gewoon met de stroom mee te gaan.
Maar nu staat de bevolking van West-Oekraïne een sombere toekomst te wachten. Aan de ene kant rekruteren de neonazi’s iedereen die ze maar kunnen en gooien hen in de vleesmolen. Aan de andere kant is er sprake van overduidelijke en wijdverbreide corruptie. Tegelijkertijd vallen de Russen alle militair gerelateerde infrastructuur aan, die de regering in Kiev met de civiele infrastructuur heeft geïntegreerd.
Dat betekent dat gewone mensen in Kiev en elders niet langer van internet kunnen genieten. Ze worden geconfronteerd met stroomuitval. De schappen in de supermarkten zijn leeg. Ze draaien de kraan open en er komt niets uit.
En iedere nacht treffen Russische raketten en drones faciliteiten en opslagplaatsen, zelfs in het centrum van steden, er zijn brandstoftekorten. De treinen rijden niet. En twee derde van de bevolking is het land ontvlucht. Je kunt niet gewoon met de stroom meegaan als er geen stroom meer is. Ja, energiestations worden tegenwoordig sneller gerepareerd. Maar binnenkort zullen de onderdelen opraken, samen met al het andere.
Aan de andere kant, aan de overzijde van de Dnjepr en in het zuiden, worden in Donbass en Loegansk en de andere twee oblasten tientallen nieuwe bedrijven opgericht, stroomt er geld binnen en stijgt de levensstandaard richting de Russische norm. Bovendien kunnen mensen in die oblasten iedere taal spreken die ze willen en iedere religie belijden die ze willen. Ze hebben democratische instellingen. En geen dienstplicht.
Poetin houdt vol dat Russen Oekraïners als broeders beschouwen en hij probeert burgerslachtoffers te vermijden. Maar nu, met nieuwere en betere wapens en strategieën, zal hij de neonazi’s militair verpletteren, wat onvermijdelijk betekent dat civiele infrastructuur wordt vernietigd.
Natuurlijk weet hij dat de nazi’s, net als in Duitsland aan het einde van de Tweede Wereldoorlog, naar landen als de VS, Canada en het Verenigd Koninkrijk zullen vluchten.
Ik denk niet dat het hem iets kan schelen, zolang ze maar niet in Oekraïne of aan de Russische grenzen zijn.
De echte oorlog begint dus misschien nog maar net.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
De nieuwe strategie van Oekraïne: een dringend staakt-het-vuren vóór de winterstorm
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Poetin is een van de weinige mensen die een gedifferentieerde perceptie heeft, slechts 2 procen van de wereld bevolking is er mee behept, hij kan gelaagd denken, daarmee komt hij tot zijn besluiten en beleid jegens de SMO die nu in zijn laatste fase ingaat.
Er is geen sprake van één universele realiteit; iedereen bekijkt de wereld door zijn of haar eigen unieke filter, hoe ziet gedifferentieerde perceptie eruit? Als drie mensen naar een schilderij kijken, focust de eerste zich op het kleurgebruik, de tweede op de emotie van de afgebeelde persoon, en de derde op de techniek van de penseelstreken. Ze zien allemaal hetzelfde object, maar hun perceptie verschilt.
That is a correct, informative and practical description of events. Putin is wise. He may be a genius.
Russia is fighting a defensive, not offensive, war. For the good of the world, Russia must win, and is winning.
A problem is that the West keeps propping up the regime, with the people captive, so this can go on a long time.
Magdalena, zullen we samen een fanclub oprichten voor deze schrijver?