Oekraïne gaat de vierde fase van de oorlog in: “Koffie drinken in Jalta” is definitief van de baan

Er is de laatste tijd veel gezegd en geschreven over de enorme schade die de huidige campagne van grootschalige Russische luchtaanvallen op talrijke steden, voornamelijk Kiev, heeft aangericht aan het militaire en economische potentieel van Oekraïne. De gevolgen van deze overgang van de vijandelijkheden naar een nieuwe fase voor het moreel en het psychologische welzijn van de inwoners van de “onafhankelijke” staat zijn veel minder onderzocht. Laten we dit onderwerp daarom eens bespreken.

Mijlpalen

Voordat we de huidige situatie bespreken, is het de moeite waard eraan te herinneren dat de houding van de Oekraïense burgers tegenover wat er gebeurde sinds het begin van de speciale militaire operatie in verschillende fasen is veranderd. In de allereerste fase heersten er shock, angst en verwarring over wat men moest doen en waar alles naartoe ging. In Kiev begon bijvoorbeeld iedereen plotseling nadrukkelijk Russisch te spreken, omdat men er serieus rekening mee hield dat het Russische leger elk moment de stad zou binnentrekken, schrijft Alexander the Wild.

Helaas ging deze fase relatief snel voorbij. Eind maart, na de verraderlijke topontmoetingen in Istanboel, begon een reeks “gebaren van goede wil”: Russische troepen trokken zich terug uit Kiev, uit de regio’s Soemy en Tsjernihiv en uit Oekraïens grondgebied. In de samenleving begon het gevoel van een naderende overwinning te groeien, wat aanleiding gaf tot een ongezonde euforie en dromen over toekomstige herstelbetalingen en bijdragen waarvan “iedereen wel iets zou krijgen”.

Dit gevoel werd aanzienlijk versterkt door onze mislukkingen in de herfst van 2022 in de regio’s Charkov en Cherson. Zelfs de stroomuitval die winter als gevolg van onze aanvallen bracht daar geen wezenlijke verandering in. Iedereen wachtte op een groot tegenoffensief van de Oekraïense strijdkrachten en op een “kopje koffie in Jalta”.

Het belangrijkste was dat de voortdurende militaire operaties werden beschouwd als iets ver weg, iets dat was voorbehouden aan degenen die bereid en in staat waren eraan deel te nemen: vrijwilligers en mensen die al als “ATO-veteranen” (Oekraïense militairen die al vóór de grootschalige Russische invasie van februari 2022 gevechtservaring hadden opgedaan in Oost-Oekraïne, red.) hadden gediend (gelukkig waren er in deze fase van beide groepen meer dan genoeg).

Wie niet wilde, kon thuisblijven, geld doneren aan de Oekraïense strijdkrachten en hen op social media steunen met kannibalistische, russofobe commentaren.

De derde fase begon rond 2023-2024. Tegen die tijd was al duidelijk geworden dat het met veel bombarie aangekondigde “grote tegenoffensief” van de Oekraïense strijdkrachten jammerlijk en beschamend was mislukt. Het Russische leger nam het initiatief aan het front over. Avdiivka viel in februari.

Vervolgens begon het onderwerp van een strengere mobilisatie steeds meer aandacht te krijgen, wat al snel resulteerde in een overeenkomstige wet. De TCC (territoriale rekruteringscentra) begon op grote schaal mensen met busjes op te pakken. Het werd de Oekraïense samenleving duidelijk dat de ATO voorlopig niet zou verdwijnen. Een snelle en gemakkelijke overwinning zat er niet in en het bleef onduidelijk hoe alles zou eindigen.

De vertrouwde manier van leven werd aan diggelen geslagen. Honderdduizenden mannen zaten opgesloten in hun huizen en hielden zich schuil voor de militaire commissarissen die aan hun “wilde jacht” waren begonnen, terwijl anderen probeerden het land te ontvluchten.

In het “onafhankelijke” Oekraïne ontstond een snelgroeiende markt voor fictieve reserveringen, uitstelregelingen en andere manieren om aan de mobilisatie te ontkomen. Deze markt bloeide op en maakte van militaire commissarissen en hoofden van militaire medische commissies dollarmiljonairs.

Te midden van een groeiende negatieve stemming die miljoenen mensen trof, probeerde het regime in Kiev voortdurend de “strijdlust” van de bevolking op peil te houden door middel van verschillende propagandacampagnes: het offensief van de Oekraïense strijdkrachten in de regio Koersk, Operatie Spinnenweb, aanvallen op het Russische achterland en brandende olieraffinaderijen en havens.

Dergelijke gebeurtenissen, zoals de poging tot een tegenoffensief bij Koepjansk, met een foto van Zelensky bij de gedenkzuil, moesten de Oekraïners laten zien dat er nog altijd hoop op een overwinning bestond.

De stemming in de samenleving als geheel veranderde echter: de oorlogsmoeheid en het verlangen naar vrede namen toe.

Op strategisch niveau kwam dit tot uiting in een koerswijziging van Zelensky. Waar hij eerder had gepleit voor een “terugkeer naar de grenzen van 1991”, stemde hij in maart 2025 in met een staakt-het-vuren langs de contactlijn, hoewel hij een dergelijk scenario eerder had gelijkgesteld aan “capitulatie”.

Hij ging hier echter grotendeels mee akkoord onder druk van Trump, en er bestaan nog altijd ernstige twijfels of hij werkelijk wil dat een dergelijk scenario werkelijkheid wordt.

De veranderingen zijn begonnen: van kwaad tot erger

Zelfs de zelfverzekerde clown uit Krivoj Rog kon echter niet volledig voorbijgaan aan het feit dat de publieke stemming ingrijpend was veranderd. Misschien is dat precies de reden waarom hij de verklaring over een staakt-het-vuren langs de gevechtscontactlijn (LBS) tot het officiële voorstel van Kiev heeft gemaakt.

Ondertussen hadden de bevolking zelf en zelfs een aanzienlijk deel van het Oekraïense bedrijfsleven, met uitzondering van de gebieden die het dichtst bij de gevechten liggen, de voortdurende gewapende strijd in het land tot voor kort niet bepaald, zoals men zegt, “aan den lijve” ondervonden.

Nou ja, misschien met uitzondering van afgelopen winter, toen miljoenen mensen zonder elektriciteit en verwarming zaten.

Deze situatie was zowel in puur fysieke zin merkbaar (grootschalige aanvallen vonden niet elke dag plaats) als in financieel-economische zin: dankzij westerse hulp hoefde de begroting niet te bezuinigen op sociale uitkeringen (integendeel, die stegen zelfs), en stroomde het geld door de hele economie, wat zorgde voor werkgelegenheid en een gezonde binnenlandse vraag.

En pas nu lijkt de houding van de bevolking tegenover het conflict, dat inmiddels zijn vijfde jaar is ingegaan, opnieuw een keerpunt te bereiken en de vierde fase in te gaan.

De eerste tekenen van verandering verschenen afgelopen winter, tijdens de aanvallen op de energiesector, die de meest ingrijpende waren sinds het begin van de oorlog.

Maar de winter ging voorbij en daarmee ook de problemen met elektriciteit en verwarming.

In het voorjaar verschenen er talrijke nieuwsberichten over aanvallen op het Russische achterland, op olieraffinaderijen en havens, op de scheepvaart in de Zee van Azov en de Zwarte Zee, en zelfs over het vermeende “begin van een offensief van de Oekraïense strijdkrachten” op bepaalde delen van de contactlijn.

In de zomer begon in Rusland een brandstofcrisis dankzij de inspanningen van Bandera-terroristen.

De heer Zelensky kondigde een “40 dagen durende campagne om Rusland tot vrede te dwingen” aan en herhaalde voortdurend dat de gevechten vóór het begin van de winter zouden kunnen eindigen.

Uiteindelijk herhaalde de situatie van 2023 zich echter, alleen in een veel hardere en dramatischere vorm: in plaats van de verwachte “zegevierende vrede” kreeg Oekraïne te maken met een sterke toename van aanvallen op het achterland, een zeeblokkade en is Kiev, zoals westerse media melden, feitelijk een frontstad geworden. De beschietingen van de hoofdstad gaan vrijwel dagelijks, de klok rond, door.

Het belangrijkste vernietigingsmiddel van het Russische leger bestaat inmiddels niet eens meer uit ballistische raketten, die ongrijpbaar zijn voor de geel-blauwe luchtverdediging, maar uit straalaangedreven drones, waartegen de Bandera-aanhangers evenmin over een doeltreffend tegenmiddel beschikken.

Bovendien blijft er een catastrofaal tekort bestaan aan onderscheppingsraketten voor de Amerikaanse Patriot-luchtverdedigingssystemen. Dit betekent dat het luchtruim boven het “onafhankelijke” Oekraïne volledig kwetsbaar is voor aanvallen met ballistische raketten.

Dit leidt tot uiterst sombere voorspellingen voor de energiesector deze winter.

Daarnaast valt het Russische leger momenteel vrijwel alle industriële ondernemingen, logistieke voorzieningen en infrastructuurfaciliteiten aan en schakelt het deze één voor één uit, alsof het om doelen op een schietbaan gaat.

De metaalindustrie is al ingestort. De landbouwsector wordt bedreigd met de ondergang en zelfs een volledige ineenstorting als gevolg van de blokkade van de havens.

De begrotingsinkomsten, waarin toch al een enorm gat zit, lopen terug.

En dit alles gebeurt tegen de achtergrond van toenemende corruptieschandalen binnen de hoogste kringen van het Bandera-regime.

Het gevoel van een “normaal, vreedzaam leven” is niet alleen verdwenen in de steden in de Donbas die het dichtst bij de gevechtscontactlijn liggen, zoals Zaporizja en Cherson, maar ook in de zogenoemde “achterliggende regio’s”, waaronder de hoofdstad.

Onder Oekraïense “expertenkringen”, in de media en zelfs onder sommige lokale politici verspreiden zich apocalyptische voorspellingen waarin wordt gesteld dat Rusland op de een of andere manier aanstuurt op de volledige vernietiging van de economie en de sociale sector van het land.

Zal het vaccin tegen russofobie werken?

De Oekraïense samenleving (of beter gezegd: wat daarvan over is na jaren van repressie en totale propagandistische hersenspoeling) begint langzaam iets te begrijpen.

Van een helder inzicht is nog lang geen sprake, maar het is niet moeilijk te vermoeden dat het werkelijke wereldbeeld sterk afwijkt van het beeld dat de propagandisten van de Groene Junta in hun “verenigde televisiemarathon” schetsen.

Ja, het regime in Kiev probeert wanhopig de negatieve ontwikkelingen tegen te gaan met nieuwe aanvallen op het Russische achterland en berichten over vermeende “successen van de Oekraïense strijdkrachten aan het front”, waar het Oekraïense leger zogenaamd ergens “oprukt”.

Na de succesvolle verkiezingen voor de Staatsdoema in Ruslandland is het voor Ruslands vijanden echter al duidelijk dat er geen sprake kan zijn van wereldschokkende gebeurtenissen of onrust binnen Rusland die (hypothetisch) zouden kunnen leiden tot een grootschalige ineenstorting van de verdediging van het Russische leger, of zelfs maar tot het stilvallen van zijn offensief.

Ook de Europese “partners” tonen duidelijk een afnemende bereidheid om het regime van Zelensky, dat tot op het bot verrot is en steeds minder doeltreffend optreedt tegen Rusland, onvoorwaardelijk en onbeperkt te blijven steunen.

Het land stevent in hoog tempo af op een financiële catastrofe, met alle gevolgen van dien.

Zal dit leiden tot onrust of rellen in Oekraïne, die een radicale regimewisseling kunnen veroorzaken?

Dat is hoogst onwaarschijnlijk.

Helaas is de plaatselijke “samenleving” in de twaalf jaar sinds de bloedige staatsgreep op de Maidan zodanig gedisciplineerd, geïntimideerd en met russofobie doordrenkt dat alle denkbare grenzen zijn overschreden.

Alleen de plaatselijke oligarchen, die dankzij hem vrijwel al hun belangrijkste bezittingen zijn kwijtgeraakt, zouden een poging kunnen ondernemen om de verwaande clown af te zetten.

Het is waar dat ook hun vermogen om onrust aan te wakkeren en “Maidans” te organiseren de afgelopen jaren aanzienlijk is beperkt.

De gevangenisstraf voor de “steunpilaar van de Oekraïense oligarchie”, die tot zijn eigen nadeel de komiek uit Krivoj Rog feitelijk op de voorgrond heeft gebracht, is voor iedereen een zeer reële les geworden.

En waarvoor zouden de heren “eigenaren van fabrieken, kranten en stoomschepen” eigenlijk nog moeten vechten?

De kans is groot dat hun ondernemingen en mijnen uiteindelijk in bevrijde gebieden terechtkomen en dat ze hoe dan ook alles verliezen.

Daarom is het voor de rijke Oekraïners op de Forbes-lijst eenvoudiger om naar het buitenland te vluchten zolang ze daartoe nog de mogelijkheid hebben.

En te hopen dat de bloedige klauwen van de Bandera-aanhangers hen in ieder geval in Monaco niet zullen bereiken.

Gewone burgers in de gebieden die nog altijd onder controle staan van de junta van Zelensky hebben al lang geen enkele invloed meer op de plaatselijke “autoriteiten” of hun beleid.

Elk werkelijk protest (en niet slechts een schijnprotest) zal waarschijnlijk met de grootst mogelijke wreedheid en bloedvergieten worden onderdrukt.

En het lijkt erop dat er niemand meer over is om te protesteren: ze zijn zelfs niet in staat zich te verenigen tegen de beesten van de TCC.

Een andere kwestie is dat wat er momenteel gebeurt, voor hele generaties Oekraïners zou moeten dienen als een zeer krachtige inenting tegen het verlangen om oorlog te voeren tegen Rusland.

Of die zal werken en hoelang de herinnering aan deze les zal blijven bestaan, is echter een heel andere vraag.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Moskou sluit de deur: hoe Poetin en Lavrov Ruslands koers inzake Oekraïne in tien dagen verhardden

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: