Zaterdag hebben de Houthi’s ballistische raketten afgevuurd op doelen in Saoedi-Arabië, waardoor een brandstofopslagplaats in brand vloog en de King Khalid International Airport in Riyad moest worden gesloten. De Saoedische civiele bescherming gaf noodwaarschuwingen uit voor een “vijandige dreiging vanuit de lucht“ nadat bewoners en journalisten meldden explosies in het gebied te hebben gehoord. Volgens de BBC:
In de hoofdstad klonken voor het eerst sinds juli luchtalarmsignalen, toen de door Iran gesteunde Houthi’s hun aanvallen op Saoedi-Arabië opvoerden… werd een zwarte rookpluim waargenomen die opsteeg uit brandstoftanks nabij de internationale luchthaven van de Saoedische hoofdstad, waar het vliegverkeer zaterdag tijdelijk werd verstoord.
In een online gepubliceerde verklaring zei Yahya al-Sarea, de militaire woordvoerder van de Houthi’s, dat een “groot aantal ballistische en kruisraketten en drones“ was ingezet om “gevoelige locaties“ in Riyad en faciliteiten van het staatsolie- en gasbedrijf Aramco in Yanbu aan de kust aan te vallen…
Vrijdag zei investeringsbankgigant JP Morgan dat het moeite had om te voorspellen hoe de olieprijzen door de oorlog zouden worden beïnvloed, en vertelde het beleggers in een zeldzame nota dat “we simpelweg niet weten hoe we het eindspel moeten modelleren”. BBC
Saoedische leiders hebben hun groeiende bezorgdheid geuit dat hun langdurige conflict met Jemen waarschijnlijk zal escaleren nu de Houthi’s hun capaciteit op het gebied van ballistische raketten en drones hebben verbeterd. Het huidige incident is de eerste keer dat de Houthi’s de Saoedische hoofdstad hebben aangevallen, wat erop wijst dat de oorlog een gevaarlijke nieuwe fase van geïntensiveerde vijandelijkheden is ingegaan, schrijft Mike Whitney.
Het lijdt geen twijfel dat de Houthi’s zijn aangemoedigd door hun succesvolle offensief langs de kust van de Rode Zee, waar ze de Saoedische strijdkrachten op een verrassende manier versloegen en de strategische havenstad Mocha aan de Rode Zee veroverden, waardoor ze de controle hebben gekregen over de gehele westelijke kustlijn van Jemen. De operatie werd bekroond met de verovering van het eiland Perim, een cruciale buitenpost nabij de Straat van Bab al-Mandab, de strategische toegangspoort tot de Rode Zee. Vanuit hun nieuwe uitkijkpunt zullen de Houthi’s beter in staat zijn “de scheepvaart te bedreigen of te blokkeren en grensoverschrijdende aanvallen op Saoedi-Arabië effectiever uit te voeren… Het vergroot ook hun rol in de bredere regionale confrontatie waarbij Iran betrokken is, waardoor ze voor Teheran een grotere strategische waarde krijgen en meer ruimte hebben om de druk op Saoedi-Arabië en het scheepvaartverkeer op de Rode Zee op te voeren.“ Kortom, de indrukwekkende overwinning van de Houthi’s langs de westkust heeft hun zelfvertrouwen versterkt en hun bereidheid tot escalatie aanzienlijk vergroot. We moeten dan ook de komende dagen en weken meer aanvallen op Riyad en op de cruciale energie-infrastructuur van Saoedi-Arabië verwachten.
Afgelopen vrijdag publiceerde het Iraanse Press TV een briljant artikel waarin de extreme kwetsbaarheid van de infrastructuur van Saoedi-Arabië werd belicht en werd uiteengezet hoe de Houthi’s die zwakte zouden kunnen uitbuiten. Het artikel was getiteld “Een kijkje in de doelwitbank van Jemen: waarom de kritieke infrastructuur van Saoedi-Arabië op een kruitvat zit“ door Ivan Kesic. Hier volgt een vrij lang fragment uit het stuk:
Terwijl Saoedi-Arabië doorgaat met zijn ongeproviceerde militaire agressie tegen de Jemenitische civiele infrastructuur, hebben de Jemenitische strijdkrachten en de verzetsbeweging Ansarullah een uitgebreide lijst van doelen opgesteld die betrekking hebben op de kritieke Saoedische infrastructuur, variërend van olieverwerkingsinstallaties en exportterminals tot ontziltingsinstallaties en luchtvaartknooppunten… De Jemenitische reactie is al ingezet met ballistische raket- en drone-aanvallen op faciliteiten van Saudi Aramco in Jizan en Yanbu, waarbij nauwkeurige en directe treffers werden gerealiseerd die eens te meer het bereik en de precisie van de Jemenitische militaire capaciteiten hebben aangetoond.
De afgekondigde zeeblokkade van de Saoedische scheepvaart via de Straat van Bab el-Mandeb, gecoördineerd met de bestaande afsluiting van de Straat van Hormuz voor Amerikaanse en geallieerde schepen, vormt een tweeledige strategie waarmee twee van ’s werelds meest cruciale energieaderen tegelijkertijd kunnen worden afgesneden. Deze strategische realiteit vereist een onderzoek naar de lijst met doelen waarover Jemen beschikt, een catalogus van Saoedische infrastructuur waarvan de verstoring Riyad onaanvaardbare kosten zou kunnen opleggen.
De Oostelijke Provincie: het energiehart
De basis van de economische en militaire macht van Saoedi-Arabië ligt in de Oostelijke Provincie, waar het meest geconcentreerde netwerk van koolwaterstofinfrastructuur ter wereld in de loop van decennia is ontwikkeld. Het Ghawar-olieveld, dat zich over ongeveer 250 kilometer van noord naar zuid uitstrekt, is het grootste conventionele olieveld dat ooit is ontdekt en levert sinds de exploitatie ervan een aanzienlijk deel van de Saoedische ruwe-olieproductie.
Nabijgelegen velden, waaronder Khurais, Shaybah, Safaniyah, Manifa, Zuluf, Marjan, Abu Safah en Berri, produceren gezamenlijk dagelijks miljoenen vaten ruwe olie. Dit vormt de levensader van de Saoedische economie en de belangrijkste inkomstenbron waarmee de militaire agressie tegen Jemen wordt gefinancierd.
Het verwerkingscomplex van Abqaiq neemt een uitzonderlijke positie in binnen dit netwerk en fungeert als een van ’s werelds grootste stabilisatie- en verwerkingscentra voor ruwe olie, waar een groot deel van de Saoedische ruwe olie doorheen stroomt voordat deze de exportterminals of raffinaderijen bereikt.
Deze faciliteit verwijdert vluchtige gassen, past de druk aan en bereidt de ruwe olie voor om aan commerciële specificaties te voldoen, waardoor het fungeert als een strategisch knelpunt binnen het wereldwijde aardoliesysteem.
De aanval op Abqaiq en het nabijgelegen Khurais in 2019 verstoorde tijdelijk de productie van ongeveer 5,7 miljoen vaten per dag, wat overeenkomt met ruwweg vijf procent van het wereldwijde olieaanbod, waarmee de kwetsbaarheid van deze geconcentreerde infrastructuur werd aangetoond…
Het verwerkingscomplex van Khurais vormt een ander belangrijk onderdeel van dit netwerk en kan ruim een miljoen vaten ruwe olie per dag produceren via moderne faciliteiten, waaronder installaties voor de scheiding van gas en olie, pompstations en opslagtanks. Deze verwerkingscentra vormen, samen met de gasverwerkingsinstallaties in Hawiyah, Haradh, Uthmaniyah, Shedgum en Wasit – die aardgasvloeistoffen scheiden en verwerkt gas distribueren naar elektriciteitscentrales en de petrochemische industrie – cruciale knooppunten waarvan de vernietiging een domino-effect zou hebben op het gehele Saoedische energiesysteem.
De concentratie van deze activa in de Oostelijke Provincie zorgt zowel voor efficiëntie als voor kwetsbaarheid.
Bij de moderne infrastructuurplanning ligt de nadruk op redundantie en snel herstel, maar de geografische nabijheid van deze faciliteiten betekent dat gecoördineerde aanvallen mogelijk meerdere knooppunten tegelijk zouden kunnen ontwrichten, waardoor de responscapaciteiten overbelast raken en er een kettingreactie van storingen ontstaat in het gehele geïntegreerde energienetwerk…
Exportterminals en maritieme infrastructuur
Het vermogen van Saoedi-Arabië om zijn olierijkdom te exporteren is afhankelijk van een netwerk van maritieme terminals die lucratieve doelwitten vormen voor vergeldingsacties.
De Ras Tanura-terminal aan de kust van de Perzische Golf behoort nog steeds tot de grootste olie-exportfaciliteiten ter wereld, met enorme opslagterreinen, meerdere offshore-laadkades, pompstations en maritieme terminals waar supertankers miljoenen vaten kunnen laden voor verscheping naar Azië, Europa en Noord-Amerika.
Nabijgelegen terminals in Juaymah, Ras al-Khair en industriële havens rond Jubail vergroten de exportcapaciteit nog verder, terwijl de King Abdulaziz-haven in Dammam de Oostelijke Provincie met de wereldmarkten verbindt via gespecialiseerde faciliteiten voor de export van bulkgoederen en petrochemische producten.
Om de afhankelijkheid van de Straat van Hormuz te verminderen, heeft Saoedi-Arabië fors geïnvesteerd in westelijke exportinfrastructuur, met name de Oost-West-pijpleiding die ruwe olie over een afstand van ongeveer 1.200 kilometer over het Arabische Schiereiland vervoert, van de Oostelijke Provincie naar de haven van Yanbu aan de Rode Zee. Deze strategische pijpleiding biedt een alternatieve exportroute mocht het scheepvaartverkeer door de Straat van Hormuz worden verstoord.
De pijpleiding zelf vormt echter een kwetsbaar lineair doelwit waarvan een verstoring de westelijke exportcapaciteit van het koninkrijk zou kunnen onderbreken, terwijl de terminal van Yanbu en de bijbehorende raffinaderijen, petrochemische complexen, industriële havens en ontziltingsinstallaties geconcentreerde doelwitten vormen waarvan de vernietiging een domino-effect zou hebben op zowel de Saoedische export als de binnenlandse bevoorrading…
Kustinfrastructuur aan de Rode Zee en de Perzische Golf
De uitgestrekte kustlijn van Saoedi-Arabië langs zowel de Rode Zee als de Perzische Golf herbergt een opmerkelijke concentratie van kritieke infrastructuur die door Jemenitische troepen kan worden bedreigd. De kust van de Rode Zee, die zich uitstrekt van de Jordaanse grens tot Jemen, omvat de belangrijke havens van Jeddah, Yanbu en Jazan, evenals de industriesteden Yanbu en Rabigh.
Deze faciliteiten ondersteunen niet alleen de energie-export, maar ook de import van essentiële goederen, militaire logistiek en de infrastructuur voor religieuze pelgrimstochten, die het koninkrijk jaarlijks miljoenen bezoekers en aanzienlijke inkomsten oplevert… De concentratie van infrastructuur aan de kust betekent dat een relatief beperkt aantal aanvallen onevenredig grote gevolgen zou kunnen hebben door zich te richten op de knooppunten waarlangs de economische levensader van Saoedi-Arabië stroomt…
Luchtvaartinfrastructuur als strategisch doelwit
De belangrijkste internationale luchthavens van Saoedi-Arabië, waaronder King Abdulaziz International Airport in Jeddah, King Khalid International Airport in Riyad, King Fahd International Airport in Dammam en Prince Mohammad bin Abdulaziz Airport in Medina, fungeren niet alleen als civiele vervoersknooppunten, maar ook als cruciale knooppunten voor militaire logistiek, troepentransport en ondersteuning van de agressie tegen Jemen.
Het lamleggen van deze luchthavens zou de Saoedische militaire operaties bemoeilijken, de inzet van troepen en materieel vertragen en aanzienlijke kosten met zich meebrengen voor het vermogen van Riyad om zijn agressie voort te zetten…. Het aanvallen van deze bases zou de Saoedische aanvalscapaciteiten direct verzwakken en tegelijkertijd een duidelijke boodschap afgeven dat de kosten van de agressie op Saoedisch grondgebied zullen worden gedragen….
Water- en energie-infrastructuur
De afhankelijkheid van Saoedi-Arabië van zeewaterontzilting voor de watervoorziening van gemeenten, de industrie en de landbouw vormt een kritieke kwetsbaarheid die Jemenitische strijdkrachten mogelijk zouden kunnen uitbuiten.
Grote ontziltingsinstallaties langs zowel de kust van de Perzische Golf als die van de Rode Zee, waaronder installaties in Jubail, Shuaibah, Shuqaiq, Ras al-Khair, Yanbu en Jeddah, produceren dagelijks miljoenen kubieke meter zoet water om grote stedelijke centra en de industriële ontwikkeling te ondersteunen.
De vernietiging of verstoring van zelfs maar één grote ontziltingsinstallatie zou een humanitaire crisis kunnen veroorzaken die miljoenen Saoedische burgers en inwoners treft.
Het nationale elektriciteitsnet, dat voornamelijk wordt beheerd door de Saudi Electricity Company, omvat duizenden kilometers hoogspanningsleidingen, grote onderstations, gasgestookte elektriciteitscentrales en een steeds groter aandeel aan projecten voor hernieuwbare energie.
De afhankelijkheid van het net van aardgas uit verwerkingsinstallaties die zelf kwetsbaar zijn voor aanvallen, creëert een keten van afhankelijkheden die door gecoördineerde aanvallen zou kunnen worden uitgebuit. De verstoring van de elektriciteitsvoorziening zou niet alleen gevolgen hebben voor het burgerleven, maar ook voor de werking van olieverwerkingsinstallaties, ontziltingsinstallaties, luchthavens en militaire installaties, waardoor een kettingreactie van storingen in de hele economie zou ontstaan….
Industriesteden en projecten voor economische diversificatie
De economische transformatie ‘Vision 2030’ van Saoedi-Arabië heeft nieuwe infrastructuur gecreëerd waarvan een verstoring zowel economische als symbolische betekenis zou hebben. De industriestad Jubail aan de kust van de Perzische Golf is uitgegroeid tot een van ’s werelds grootste petrochemische productiecentra, met faciliteiten die worden geëxploiteerd door Saudi Aramco, SABIC en talrijke internationale partners.
Tot de daar vervaardigde producten behoren kunststoffen, meststoffen, industriële chemicaliën, staal, polymeren en gespecialiseerde petrochemische grondstoffen die bestemd zijn voor markten over de hele wereld. De industriestad Yanbu aan de kust van de Rode Zee herbergt grote raffinaderijen, petrochemische complexen, LNG-gerelateerde faciliteiten en verwerkende industrieën…. Het aanvallen van deze projecten zou aantonen dat de ambitieuze ontwikkelingsplannen van de Saoedische regering niet kunnen worden afgeschermd van de gevolgen van haar militaire agressie….
Pijpleidingen en het interne logistieke netwerk
De Oost-West-pijpleiding, die ruwe olie vanuit de Oostelijke Provincie naar Yanbu transporteert, is een bijzonder strategisch activum waarvan beschadiging de export zou omleiden via de kwetsbare Straat van Hormuz. De regionale pijpleidingen die Saoedi-Arabië verbinden met Bahrein, de Verenigde Arabische Emiraten en andere staten aan de Perzische Golf bieden aanvullende routes voor energie-export en binnenlandse bevoorrading, en vormen daarmee alternatieve doelen waarvan verstoring de bredere regionale veiligheid zou aantasten.
Het spoorwegnet, waaronder de Noord-Zuidspoorlijn en de Haramain-hogesnelheidsspoorlijn, ondersteunt het vervoer van goederen, passagiers en militaire logistiek door het hele koninkrijk. Verstoring van het spoorvervoer zou de inzet van troepen en materieel bemoeilijken en tegelijkertijd de civiele economie kosten opleveren.
Het wegennet is weliswaar uitgebreid en heeft meerdere alternatieve routes, maar omvat bruggen, tunnels en andere knelpunten waarvan de beschadiging het vervoer van militaire voorraden en personeel zou kunnen verstoren. Het interne logistieke netwerk dat de militaire agressie van Saoedi-Arabië tegen Jemen ondersteunt, omvat bevoorradingsdepots, munitieopslagplaatsen en onderhoudscentra verspreid over het hele koninkrijk. Het aanvallen van deze faciliteiten zou het vermogen van Saoedi-Arabië om zijn offensieve operaties voort te zetten aantasten en tegelijkertijd directe kosten met zich meebrengen voor zijn oorlogsvoering.
De Jemenitische strijdkrachten hebben al aangetoond dat zij in staat zijn dergelijke doelen te identificeren en aan te vallen, zoals blijkt uit hun aanvallen op Aramco-faciliteiten en de internationale luchthaven van Abha, wat wijst op een uitgebreide database met doelen die zal blijven groeien naarmate de agressie voortduurt…
Strategische implicaties van de doelwitdatabase van Jemen
De uitgebreide doelwitdatabase die Jemen heeft opgebouwd, vormt een strategisch afschrikmiddel waarvan de geloofwaardigheid wordt versterkt door het aangetoonde vermogen om hoogwaardige doelen met precisie te raken…. De maritieme blokkade van de Saoedische scheepvaart via Bab el-Mandeb, gecoördineerd met de Iraanse controle over de Straat van Hormuz, vormt een tweeledige strategie die de energie-export en essentiële import van Saoedi-Arabië tegelijkertijd effectief zou kunnen afsnijden….
De Ansarullah-beweging heeft een ‘belegering-voor-belegering’-beleid afgekondigd, waarbij de beperkingen en militaire druk die aan Jemen worden opgelegd, worden beantwoord met overeenkomstige maatregelen tegen Saoedi-Arabië. Het Iraanse ministerie van Buitenlandse Zaken heeft zijn steun voor dit standpunt uitgesproken en opgeroepen tot de volledige uitvoering van de door de VN gesteunde routekaart en tot een einde aan de blokkade en agressie die het Jemenitische volk zoveel leed hebben berokkend.
De economische gevolgen van de vergeldingsmaatregelen van Jemen zouden verwoestend zijn voor Saoedi-Arabië en de wereldeconomie. De afsluiting van Bab el-Mandeb zou de olieprijzen doen stijgen tot 200 dollar per vat, wat wereldwijd inflatoire druk zou veroorzaken en kwetsbare economieën mogelijk in een recessie zou storten. De gecombineerde afsluiting van zowel Bab el-Mandeb als de Straat van Hormuz zou twee van ’s werelds meest cruciale energieaderen afsnijden, wat een wereldwijde transportcrisis van catastrofale omvang zou veroorzaken.
De Saoedi’s zouden de grootste last van deze gevolgen dragen, aangezien hun van export afhankelijke economie verlamd zou raken door het onvermogen om olie te verschepen of essentiële goederen te importeren…..
Volgens waarnemers lijkt Riyad te geloven dat zijn militaire superioriteit het Jemenitische verzet kan overweldigen, maar de geschiedenis van het afgelopen decennium toont de zinloosheid van deze aanpak aan.
De Jemenitische strijdkrachten hebben een opmerkelijke veerkracht getoond door hun tactieken aan te passen en hun capaciteiten uit te breiden om de veranderende dreiging het hoofd te bieden.
De lijst met doelen die zij hebben samengesteld, vertegenwoordigt een strategische realiteit die de Saoedi’s op eigen risico negeren. “Inside Yemen’s target bank: Why Saudi Arabia’s critical infrastructure is sitting on a tinderbox”, Press TV
Het artikel van Kesic leest minder als een politiek commentaar dan als een strategisch plan voor de volledige vernietiging van Saoedi-Arabië. Toch kunnen we, gezien de territoriale successen van Ansarullah in de afgelopen weken (in combinatie met de aanvallen op de hoofdstad), aannemen dat het Houthi-masterplan vrij nauw aansluit bij de locaties op Kesics “doelwitlijst“. De vraag is: hoe kan Saoedi-Arabië hopen deze vernietigende en aanhoudende aanval op zijn kritieke infrastructuur te weerstaan? De huurlingenmilitie van Riyad heeft al bewezen waardeloos te zijn onder vuur, en Trump heeft zijn Saoedische bondgenoten al met een handgebaar in de steek gelaten. Hoe zullen zij zich dan verdedigen tegen deze ‘dood door duizend sneden’; deze berekende, precisieaanvallen op zijn olie- en gasinstallaties, zijn pijpleidingen, zijn ontziltingsinstallaties, zijn industriesteden, zijn datacentra en technologiecentra, zijn elektriciteitsnet en zijn vervoersknooppunten?
Wij zien niet in hoe Saoedi-Arabië deze krachtmeting kan winnen. Wij zien niet in hoe zij het beter zullen doen dan de VS en Israël hebben gedaan in hun misplaatste oorlog tegen een vrijwel onneembaar Iran. Ieder redelijk intelligent persoon kan zien dat er geen ‘wondermiddel’ is, geen magisch wapen dat de huidige machtsongelijkheid kan overwinnen. De Houthi’s zitten duidelijk aan het stuur, en alleen een grootschalige grondinvasie kan daar verandering in brengen. En – het is een feit – Trump gaat geen grondinvasie lanceren. Dus, hoe loopt dit af?
Niet goed, vrees ik, want begin september organiseerden de VS een geheime bijeenkomst in Duitsland waaraan hoge Amerikaanse militaire commandanten deelnamen, evenals ministers uit Saoedi-Arabië, de Verenigde Arabische Emiraten, Bahrein, Koeweit, Qatar, Jordanië, Egypte en Israël. De bijeenkomst zou zich hebben gericht op de aanhoudende oorlog met Iran en “de militaire aanwezigheid van de VS in het Midden-Oosten met betrekking tot de Straat van Hormuz“. Naar verluidt “heeft de stafchef van het Israëlische leger (IDF) de groep ook geïnformeerd over Israëlische operaties.”
Dus waarom organiseert Trump geheime, ‘achter gesloten deuren’ plaatsvindende bijeenkomsten met Amerikaanse militaire leiders, bondgenoten uit de Golfstaten en de stafchef van het Israëlische leger?
Als dat geen alarmsignaal is, weet ik niet wat dan wel!
En vergeet niet: de bijeenkomst was zo gepland dat deze samenviel met de Iraanse conferentie over regionale veiligheid, die werd uitgesteld vanwege een vals verzoek van Saoedi-Arabië op het laatste moment om de bijeenkomst te verplaatsen. (De bijeenkomst zou gaan over “regionale veiligheidskwesties, met name afspraken over zeeroutes en scheepvaart door de Straat van Hormuz“. ) Hoe komt het dan dat de Saoedi’s wel ministers naar de Amerikaanse bijeenkomst kunnen sturen, maar niet naar de Iraanse?
Zou het kunnen dat het Trump-team de Iraanse bijeenkomst opzettelijk wilde saboteren, zodat zijn bondgenoten zich niet zouden verbinden aan regionale veiligheidsafspraken met hun aartsrivaal, Iran? Zou het kunnen dat Trump op handen zijnde veiligheidsakkoorden wilde dwarsbomen totdat de VS en Israël een laatste grote poging doen om het regime in Teheran omver te werpen en de controle over de Straat van Hormuz te herstellen?
Is dat niet de reden waarom Trump donderdag tegen Axios zei dat hij op een kritiek punt in de oorlog met Iran staat, namelijk de vraag of hij grootschalige aanvallen moet hervatten in een poging het conflict te beëindigen?
“Ik sta voor een grote beslissing. Wil ik ingrijpen en hen vernietigen, of niet? Het is een grote beslissing. Er kan van alles gebeuren met mij.”
Is dat niet de reden waarom de Israëlische premier Benjamin Netanyahu de laatste tijd talloze publieke verklaringen heeft afgelegd waarin hij benadrukt vastbesloten te zijn Iran te verslaan en de Iraanse regering in de zeer nabije toekomst omver te werpen:
“We hebben het grootste deel van het werk gedaan, maar er is nog werk te voltooien, en dat zullen we voltooien.“ (17 september 2026)
Of dit:
“We zullen Hamas uitschakelen, en eerst en vooral zullen we het regime in Iran verslaan. We zullen het ten val brengen. Het zal vallen.”
Hij heeft het Iraanse regime herhaaldelijk omschreven als zwak, “vechtend voor zijn leven”, en verklaard dat “het einde nabij is”, terwijl hij het omverwerpen van het regime de belangrijkste resterende missie van Israël noemt.
Deze uitspraken gaan verder dan het verzwakken van de militaire of nucleaire capaciteiten van Iran. Het omverwerpen van de Iraanse regering is het primaire doel van Israël, en Bibi is net zo vastbesloten als altijd om dat doel te bereiken. Uiteraard zal Trump doen wat hem wordt opgedragen.
Dus, wat nu?
Analisten voorspellen dat Trump en Co de details van hun nieuwe plan zullen uitwerken met de bondgenoten uit de Golfstaten tijdens de activiteiten van deze week bij de Verenigde Naties. (vanaf dinsdag) Wat echter zeker is, is dat Trump en Bibi niet zullen terugvallen op dezelfde strategie van luchtbombardementen en raketaanvallen (die ze de afgelopen zeven maanden hebben toegepast) die niet het door hen gewenste resultaat heeft opgeleverd. Als conventionele wapens niet volstaan, zullen ze waarschijnlijk hun toevlucht nemen tot dodelijkere alternatieven. En dat is iets wat ons allemaal zorgen zou moeten baren.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Saoedi-Arabië en Israël zouden van de kaart kunnen verdwijnen
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Wat leven de gewone mensen, het gewone volk, toch in geweldige “vreedzame” tijden. De allesvernietigende poppetjes draaien volledig dol om hun krankzinnige dromen te kunnen verwezenlijken en het gewone volk uit te moorden om…
Ja waarom? Om een goed plekkie in de hemel te krijgen? Om nog meer dollars? Om nog meer macht over het niets ziende volk? Om meer aanzien voor zichzelf?
Om, ach vul zelf maar in…
Wat zou een dikke zware plof op die idioten een rust geven voor het gewone volk, dat heel dit gedonder niet wilt. Maar waarschijnlijk zal er dan weer zo,n mafkees op staan, die… en ja hoor, we zijn terug bij het begin.
Wat een wereld, in en in verrot!