Een rondborstige, blauwogige blondine

“De drie nutteloosste dingen ter wereld zijn jij en de ballen van de paus.” Dat is een typisch inventieve en obscene Australische belediging. Maar het roept een interessante vraag op: wat zijn de drie nuttigste dingen ter wereld? Ik zou zeggen dat goede kandidaten het blonde haar en de grote borsten van Sydney Sweeney zijn.[1] Die drie dingen zijn zeer nuttig gebleken bij het stimuleren van de verkoop en abonnementen van American Eagle en Novig, de kleding- en sportgokbedrijven in Joodse handen waarvan de advertenties met Sweeney geld hebben verdiend door controverse te creëren.

Het blonde haar en de grote borsten zijn natuurlijk ook zeer nuttig geweest voor Sydney Sweeney zelf. Ze hebben haar wereldwijd beroemd gemaakt met een snelheid en op een schaal die mij niet natuurlijk lijken. De rondborstige, blauwogige blondine wordt zeer sterk gepromoot. En dat lijkt niet natuurlijk. Of moet ik zeggen “lijkt niet organisch”? Nee, dat denk ik niet. Ik houd niet van de trend om “organisch” te zeggen wanneer “natuurlijk” het natuurlijkere woord is. En Sydney Sweeneys opkomst naar roem is in één betekenis beslist organisch, omdat het haar organen zijn die haar zo aantrekkelijk maken. Haar grote borsten, uiteraard, en haar blauwe ogen, maar minder voor de hand liggend haar baarmoeder en andere interne organen waarvan de goede gezondheid wordt gesignaleerd door haar glanzende haar, stralende huid, volle lippen en lichaamsvet dat rondingen creëert. Met andere woorden, Sydney Sweeneys organische aantrekkingskracht is dat ze een vruchtbare jonge vrouw is. Om precies te zijn, ze is een vruchtbare jonge blanke vrouw, schrijft Tobias Langdon.

En dat interesseert mij zeer, omdat één ding zeker is over de opkomst van deze rondborstige, blauwogige blondine tot wereldwijde roem. Het zou niet gebeuren als Joden het niet leuk vonden. Ze moet op belangrijke manieren jew-seful — “nuttig voor Joden” — zijn. En dat is zeer interessant, omdat Sydney Sweeney een paradigmatische shiksa is, het Jiddische woord voor “niet-Joodse vrouw”, in het bijzonder een vrouw naar wie Joodse mannen verlangen. Sweeney is blond, rondborstig en mooi, maar duidelijk niet overbelast met hersenen. Haar aantrekkingskracht is organisch, niet intellectueel. Ze lijkt sterk op die eerdere rondborstige blonde shiksa Marilyn Monroe, die haar opkomst naar roem naar verluidt begroette met deze opgeluchte woorden: “Ik zal nooit meer een Joodse pik hoeven te zuigen!” (Zie “Marilyn and the Jews”.) Toen, net als nu, werd Hollywood gecontroleerd door Joden en die Joden maakten jacht op shiksa’s. Terwijl ze acteerrollen en roem nastreefde, moest Monroe seksuele gunsten verlenen aan Joodse poortwachters.

Blonde schoonheid, zwarte opgeblazenheid

Vervolgens werd ze het ultieme voorbeeld van een “blonde seksbom”. Dat is tegenwoordig een zeer ouderwetse term, omdat we tegenwoordig niet geacht worden de schoonheid en kracht van blondheid te vieren. Nee, zwart en bruin zijn nu mooi: blonde seksbommen zoals Marilyn Monroe en Jayne Mansfield zouden dingen uit een steeds verder verwijderd verleden moeten zijn. Maar dat zijn ze niet: Sydney Sweeney is een blonde seksbom van de eenentwintigste eeuw. Ze wordt niet zo genoemd, maar dat is wat ze is. Ze laat ook zien dat er in de populaire cultuur een verschuiving plaatsvindt van het pygocentrische terug naar het mastocentrische: van de zwarte voorkeur voor billen terug naar de blanke voorkeur voor borsten.[2] De blonde en rondborstige Sydney Sweeney heeft de donkerharige en grootbillige Kardashians overschaduwd.

Deze verschuiving richting blondheid en grote borsten zou niet plaatsvinden als Joden het niet leuk vonden, dus ben ik geïnteresseerd in waarom Joden geen bezwaar maken. De vraag wordt bijzonder interessant wanneer je kijkt naar de enorme ophef die Sweeney vorig jaar veroorzaakte in haar advertentie voor het kledingbedrijf American Eagle, waarvan de eigenaar een Jood is genaamd Jay Schottenstein. De woordspelige slogan van de advertentie was “Sydney Sweeney has good jeans”, wat een opzettelijk dubbelzinnige verwijzing was naar niet alleen haar blauwe spijkerbroeken, maar ook haar blauwogige schoonheid. Het was duidelijk ontworpen om controverse aan te wakkeren en de winst te vergroten. De controverse kwam zoals verwacht toen linkse mensen klaagden over “blanke suprematie”, “nazisymboliek”, “racisme” en de bevordering van “eugenetica”. Maar niemand was behulpzamer voor de winst van Gap dan een grootbillige zwarte vrouwelijke “influencer” genaamd Ivernon2000. Ze zorgde voor het perfecte contrast tussen blonde schoonheid en zwarte opgeblazenheid door zichzelf te fotograferen terwijl ze haar beide middelvingers opstak naar een enorme poster van Sweeney op Times Square. De Sub-Saharaanse steatopygie van Ivernon2000 was volledig zichtbaar. Ze gaf ook dit commentaar:

Dat was zeer goede publiciteit voor American Eagle en zijn eigenaar Jay Schottenstein (geboren ca. 1954), die Joods is. Maar waarom zou een Jood als Schottenstein de “good jeans” willen vieren van een blauwogige blonde schoonheid wier initialen S.S. zijn? Waarom zou de sterk Joodse reclame-industrie een dergelijke campagne willen ontwerpen? En die vervolgens willen opvolgen met een campagne voor het sportgokbedrijf Novig, waarvan de eigenaar de Jood Jacob Fortinsky is, die opnieuw is gebaseerd op de blauwogige blonde schoonheid wier initialen S.S. zijn? Als Joden die “good jeans”-campagne hadden willen vernietigen en de carrière van Sydney Sweeney hadden willen cancelen, hadden ze dat gemakkelijk kunnen doen. Dat deden ze niet. In plaats daarvan lieten ze toe dat de campagne Sweeney nog rijker en nog beroemder maakte. En ze was beroemd geworden door Joodse geilheid: de Jood Sam Levinson hield toezicht op de tv-serie Euphoria, gebaseerd op een Israëlische miniserie en met Sweeney als een fetisjperformer die zich infantiliseert op de pornosite OnlyFans. Later werd ze de shiksa-verloofde van een rijke, invloedrijke Jood genaamd Scooter Braun, net zoals Marilyn Monroe de shiksa-echtgenote werd van een beroemde Joodse toneelschrijver genaamd Arthur Miller.

Sweeney-lichaam

Monroe scheidde in 1961 van Miller en was het daaropvolgende jaar op 36-jarige leeftijd dood. Waarschijnlijk pleegde ze zelfmoord, mogelijk werd ze vermoord. Hoe dan ook, ik hoop dat Sydney Sweeney niet zo jong door roem wordt gedood. Ik ben blij te kunnen zeggen dat ik niet denk dat dat zal gebeuren, omdat ze veel evenwichtiger en veel minder kwetsbaar lijkt dan Monroe. Maar ze lijkt niet mooier dan Monroe (of tenminste dan Monroe met haar make-up op). Sterker nog, ik vind Sweeney helemaal niet mooi. Ze heeft een aantrekkelijk lichaam en aantrekkelijke borsten, ja, maar haar gezicht is niet mooi of misschien zelfs niet knap. Om te beginnen kijkt ze een beetje scheel. Ze is geen godin, ze is het buurmeisje. En dat draagt bij aan het interessante van de manier waarop haar blondheid en grote borsten tot wereldwijde roem zijn gepromoot. Dit is niet alleen gebeurd zonder Joodse bezwaren: het moet met Joodse goedkeuring zijn gebeurd. Het kan zelfs onder directe Joodse bevelen zijn gebeurd.

Dus waarom? Waarom heeft men toegestaan dat een vruchtbare, blauwogige blonde shiksa wereldberoemd werd als een toonbeeld van seksuele aantrekkingskracht? Ik zou suggereren dat dit deel uitmaakt van iets waarover ik eerder heb geschreven bij de Occidental Observer: een aanzienlijke verschuiving onder sommige machtige Joden sinds de Hamas-aanvallen op Israël in oktober 2023. Terwijl ze zagen hoe niet-blanken de straten van New York, Londen en Parijs overspoelden uit solidariteit met Palestijnen, niet met Israëli’s, beseften die machtige Joden laat dat de moddervloed — massamigratie van niet-blanken uit de Derde Wereld naar het Westen — uiteindelijk niet zo goed is voor Joden. Niet-blanke migranten hebben enorme schade toegebracht aan blanken, zoals bedoeld, maar ze zijn geen trouwe bondgenoten van Joden geworden, zoals eveneens bedoeld. Dienovereenkomstig heeft een aanzienlijk aantal machtige Joden zich tegen de bevordering van niet-blanken gekeerd en is het “extreemrechtse” partijen zoals Reform in Groot-Brittannië en het Rassemblement National in Frankrijk gaan steunen.

Een blauwogige Jood

Ik zou suggereren dat het promoten van de blauwogige blondine Sydney Sweeney deel uitmaakt van deze ogenschijnlijk pro-blanke beweging van machtige Joden. Maar in zekere zin zijn Joden nooit opgehouden “pro-blank” te zijn. Zoals ik in mijn artikel “Efface the Facts” opmerkte, zou je Asjkenazische elite-Joden als “blanke supremacisten” kunnen beschouwen, omdat ze duidelijk een bleke huid en goy-achtige gelaatstrekken als ideaal accepteren, zowel in Israël als in de Joodse diaspora. In Israël klagen donkergekleurde Mizrahi-Joden uit Arabische landen nog steeds dat David Ben-Gurion, de Asjkenazische oprichter en eerste premier van Israël,”hen niet wilde” in het land. Ben-Gurion maakte zich zorgen dat Mizrahi-kinderen “zouden afdalen tot het niveau van Arabische kinderen” en beweerde dat “in de afgelopen paar honderd jaar de Joden van Europa de natie [d.w.z. het Joodse volk] hebben geleid, zowel in kwantiteit als in kwaliteit.” In Groot-Brittannië verscheen ooit een zeer interessante advertentie in de Jewish Chronicle en andere Joodse kranten. Deze was speciaal gemaakt voor “Jewish Child’s Day” en gebruikte een geanimeerde afbeelding van een jongen met een bleke huid en blauwe ogen wiens gezicht geleidelijk wordt misvormd door donkere blauwe plekken. Daarom was de advertentie krachtig (ironisch gezien de Israëlische moord op, verkrachting en marteling [waaronder seksuele marteling] van Palestijnse kinderen): hij toonde licht dat door duisternis werd aangevallen. Als je de woorden bij de afbeeldingen zou veranderen, zou je precies dezelfde afbeelding kunnen gebruiken voor “Aryan Child’s Day”, omdat de jongen er niet Joods uitziet.

Ik noemde dat Joodse “verheerlijking van goyificatie”, waarbij ik de term goyificatie ontleende aan David Cole, de Joodse schrijver die de Joodse afgunst op en voorkeur voor blanke kenmerken heeft besproken in artikelen zoals “Ruth-Bader Ginsburg… Shiksa?” In mijn eigen artikel kwam ik tot deze conclusie:

Dat verlangen om blanke genen te verwerven maakt deel uit van wat Joden aantrekt tot shiksa’s zoals Sydney Sweeney en Marilyn Monroe. Maar 7 oktober kan een ander motief hebben toegevoegd aan de Joodse promotie van Sweeney. Sommige Joden steunen Blond en keren zich tegen Zwart, omdat ze niet-blanken niet langer als “natuurlijke bondgenoten” beschouwen. Maar Blaxxing — Black-maxxing — zal voorlopig niet verdwijnen, zoals we kunnen zien aan de Blue Lady op Trafalgar Square in Londen. Niet dat een gezonde en raciaal verstandige blanke de Blue Lady zou willen zien, een grotesk standbeeld van de toepasselijk genaamde zwarte vrouwelijke beeldhouwer Tschabalala Self. Het standbeeld toont een zwarte vrouw met gigantische billen die een Sub-Saharaanse tred uitvoert in een ooit blanke ruimte. Het standbeeld is zowel pygocentrisch als afrocentrisch. Maar ik denk dat dat alleen maar goed is, omdat ik denk dat het de lelijkheid en arrogantie van zwarte suprematie benadrukt. Naast de troeven van de lieftallige Sydney Sweeney is die opgeblazen zwarte achterkant uitstekende propaganda voor de blanke zaak.

Noten

[1] Toepasselijk genoeg komt “candidate” van het Latijnse candidatus, wat “in het wit gekleed” betekent, van candidus, “stralend wit”.

[2] Pygé en mastos zijn Grieks voor respectievelijk “billen” en “borst”, dus pygocentrisch betekent “op billen gericht” en mastocentrisch betekent “op borsten gericht”. Voorkeur voor billen correleert ook met een lager IQ, voorkeur voor borsten met een hoger IQ.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Sydney Sweeney, blankheid en eugenetica

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: