In minder dan 72 uur versnelde de loop van de geschiedenis door een samenloop van gebeurtenissen die zich normaal gesproken over meerdere jaren zouden ontvouwen.
De Jemenitische Ansarallah-beweging controleert na een bliksemoffensief nu de gehele kust van de Rode Zee, van de haven van Hodeidah tot Bab al-Mandab, inclusief het eiland Mayyun, een vulkanische rotspunt midden in de ‘Poort der Tranen‘, schrijft Pepe Escobar.
De Oost-West-pijpleiding van Saoedi-Arabië — de enige omleidingsroute rond de Straat van Hormuz — ligt na een gecombineerde aanval met drones en ballistische raketten minstens een maand stil. Het blijft onduidelijk waar de aanval daadwerkelijk vandaan kwam: uit Irak, uit Jemen, uit beide landen, of ging het om een ‘false flag’-operatie?
En tijdens de jaarlijkse BRICS-top in New Delhi kwamen alle volwaardige leden overeen om een onvoorwaardelijke veroordeling van secundaire sancties op te nemen in de Verklaring van New Delhi, terwijl de Iraanse president Pezeshkian zijn toespraak gebruikte om aan te kondigen dat deze maandag in Muscat een overeenkomst over de Straat van Hormuz zou worden ondertekend. De bijeenkomst tussen de Samenwerkingsraad van de Golf (GCC) en Iran werd daarop afgelast. Niemand weet of en wanneer die zal plaatsvinden.
Diplomatieke bronnen in Moskou en Teheran bevestigden dat Rusland en Iran in New Delhi als een gecoördineerd duo optraden en volledig op één lijn zaten in hun afwijzing van Washingtons oorlog tegen Iran en de sanctiearchitectuur. De inmiddels viraal gegane foto van Lavrov, Wang Yi en Araghchi, die als oude vrienden bij elkaar staan, vertelt slechts een deel van het verhaal. De opmars van Jemen aan de Rode Zee is de maritieme helft van hetzelfde verhaal.
Rusland en Iran waren het over drie punten eens: de veroordeling van de Amerikaanse oorlog, de afwijzing van het sanctieregime als geheel en het resolute verzet tegen de secundaire sancties die in verband worden gebracht met de Amerikaanse minister van Financiën Bessent, die verachtelijke voormalige handlanger van Soros.
De Verklaring van New Delhi, die op de eerste dag van de BRICS-top unaniem werd aangenomen nadat de sherpa’s tot vier uur ’s ochtends hadden gewerkt, verrichtte wat betreft de formuleringen over West-Azië bijna een wonder. Toch was die formulering nog altijd halfslachtig; anders zouden de VAE — en zelfs India — niet hebben ondertekend.
Paragraaf 22 veroordeelt ‘eenzijdige dwangmaatregelen’, waaronder ‘eenzijdige economische sancties en secundaire sancties’; roept op tot de afschaffing ervan; en bevestigt opnieuw de onvoorwaardelijke afwijzing van ‘sancties die niet door de VN-Veiligheidsraad zijn goedgekeurd’. Dit is de krachtigste formulering van de BRICS over secundaire sancties tot nu toe — ooit.
Maar paragraaf 28 spreekt slechts ‘diepe bezorgdheid’ uit over de escalatiespiraal in West-Azië en roept op tot ‘de grootst mogelijke terughoudendheid’ — maar pas nadat ‘wij onze respectieve nationale standpunten in herinnering hebben gebracht’. Dat is de formule waarmee de regering-Modi Iran en de VAE op één lijn heeft gekregen.
In paragraaf 29 wordt ‘ernstige bezorgdheid over gerichte aanvallen op civiele infrastructuur en vreedzame nucleaire installaties die onder volledige veiligheidscontrole van het IAEA staan’ uitgesproken. Iedereen in de BRICS-zaal — en daarbuiten — weet wiens installaties door wie zijn aangevallen. Dit deel van de verklaring dient dus uitsluitend voor de beeldvorming. De VS worden nergens in de 45 pagina’s tellende tekst met 140 paragrafen bij naam genoemd. De oorlog wordt geen oorlog genoemd. En geen enkele agressor wordt genoemd.
Het was president Poetin die op het BRICS-Economisch Forum de ontbrekende scherpte aanbracht.
Hij zei dat Rusland wordt geconfronteerd met ‘meer dan 30.000 sancties, twee keer zoveel als alle andere landen ter wereld samen’, evenals met ‘het gevaar van zogenaamde secundaire sancties tegen degenen die de belangen van anderen niet willen volgen’. Hij omschreef ‘de vernietiging van pijpleidingen, pogingen om internationale transportcorridors te blokkeren en zeeschepen in beslag te nemen’ als dwang die als concurrentie wordt vermomd.
De Iraanse president Pezeshkian merkte op zijn beurt op dat ‘zij hun doelen niet door oorlog konden bereiken, waardoor zij hun toevlucht namen tot economische druk’. Hij ging nog verder dan Rusland door op te roepen tot een permanent BRICS-secretariaat en sloot zich bij Poetin aan toen hij opriep tot meer handel in nationale valuta.
De verklaring is dus een dubbelzinnig document dat het Mondiale Zuiden — India, Indonesië, Egypte en zelfs de VAE — niettemin bereid was te ondertekenen. Daarin staat dat secundaire sancties het eigenlijke instrument zijn van de Amerikaanse economische oorlog tegen Rusland, Iran en iedereen die met hen handel drijft. De oorlog zelf krijgt echter slechts een aarzelende oproep tot ‘terughoudendheid’. Deze discrepantie is een verhaal op zich: de BRICS-landen nemen stelling tegen het wapen, maar niet tegen de hand die het hanteert.
Ik betaal, jij betaalt, iedereen wil dat de BRICS betaalt
De BRICS-Verklaring van New Delhi blijft van groot belang, omdat zij het overheersende perspectief van het Mondiale Zuiden tot uitdrukking brengt.
Opnieuw wees Poetin er tijdens het Economisch Forum op dat de BRICS-landen in de afgelopen vijf jaar meer dan 40 procent van de mondiale economische productie voor hun rekening namen, vergeleken met 29 procent voor de G7-landen. De BRICS-landen — en BRICS+, inclusief de partnerlanden — vertegenwoordigen ruim meer dan de helft van de wereldbevolking. Geo-economisch stond de nadruk op afrekeningen in nationale valuta opnieuw centraal, aangezien handel die in roepies, roebels of yuan wordt afgewikkeld niet door Washington kan worden geblokkeerd.
Geopolitiek scoorde de verklaring punten doordat zij de hongersnood in de Gazastrook en de gedwongen verdrijving uit de bezette Palestijnse gebieden veroordeelde en opriep tot hervorming van de VN-Veiligheidsraad en het Bretton Woods-systeem (wat nooit zal gebeuren).
Toch is de Nieuwe Ontwikkelingsbank (NDB) nog lang geen krachtige, op het Mondiale Zuiden gerichte bank. De NDB beschikt slechts over goedgekeurde projecten ter waarde van ongeveer 44 miljard dollar, waarbij lokale valuta slechts 29 procent van de actieve portefeuille uitmaken.
Het complexe BRICS Pay-dossier blijft — voorlopig — onopgelost. BRICS Pay werd twee jaar geleden gepresenteerd op de baanbrekende top in Kazan. In New Delhi ondertekenden Rusland en India — via het Russian Direct Investment Fund (RDIF) en BRICS Pay India — een overeenkomst over de invoering ervan, waardoor betalingen tussen bedrijven (B2B) en burgers (C2B) rechtstreeks in nationale valuta (roebels, roepies, yuan enzovoort) kunnen plaatsvinden, waarbij de Amerikaanse dollar wordt omzeild.
In de toekomst moet BRICS Pay de bestaande nationale betalingssystemen van de deelnemende landen met elkaar verbinden: onder andere het Russische SPFS (Financial Messaging System), het Chinese CIPS, het Braziliaanse Pix en het Indiase UPI.
BRICS Pay is een voor de hand liggend antwoord op de instrumentalisering van SWIFT. Maar er is nog een lange weg te gaan. Het idee dat een toerist een door zijn thuisbank uitgegeven kaart in een ander BRICS-land kan gebruiken zonder via het dollarsysteem commissie te betalen — en zo aan het Amerikaanse ministerie van Financiën kan ontsnappen — is verleidelijk. Maar hoe zou dat bijvoorbeeld werken voor een Iraanse toerist in China? Lokale banken in alle BRICS-landen moeten erbij worden betrokken.
Banken overal in het Mondiale Zuiden zijn nog altijd zeer bang voor secundaire sancties. Daarom gaat het er voorlopig om het systeem te decentraliseren. Het doel van ‘BRICS Pay’ is om tegen 2030 tot 20 procent van de wereldwijde betalingsverwerking voor zijn rekening te nemen.
En volgend jaar is China gastheer
Het thema energie liep als een rode draad door bijna alle punten die tijdens de bilaterale bijeenkomsten in New Delhi uitvoerig werden besproken. Een mogelijke overeenkomst tussen Iran en Oman over de Straat van Hormuz blijft echter in de lucht hangen. Teheran heeft uitdrukkelijk verklaard dat het de Straat van Hormuz niet (nadruk van mij) zal heropenen; deze blijft gesloten totdat Washington aan niet minder dan zeven voorwaarden voldoet.
De regionale brandhaarden: de Straat van Hormuz, de Oost-West-pijpleiding van Saoedi-Arabië en Bab al-Mandab. Grafiek: The Guardian; bronnen: Sana’a Center for Strategic Studies en Global Energy Monitor.
Dit zijn ze:
- Beëindig de dreigementen tegen Iran.
- Beëindig de aanvallen op Iran en zijn bondgenoten definitief.
- Hef de zeeblokkade op.
- Trek de Amerikaanse zee- en luchtstrijdkrachten terug uit de omgeving van Iran.
- Betaal oorlogsherstelbetalingen.
- Hef de sancties op.
- Geef de bevroren Iraanse tegoeden onvoorwaardelijk vrij.
Pas dan zou de Straat van Hormuz in het kader van een nieuwe overeenkomst tussen Iran en Oman worden heropend.
De voor deze maandag in Oman geplande bijeenkomst tussen Iran en de ministers van Buitenlandse Zaken van de Samenwerkingsraad van de Golf (GCC) was daarom gedoemd te mislukken. Volgens de Omaanse minister van Buitenlandse Zaken Badr Albusaidi werd deze ‘in het belang van consensus’ voor onbepaalde tijd uitgesteld.
Teheran stond erop dat de bijeenkomst moest dienen om definitief een Iraans-Omaanse zeeroute door de Straat van Hormuz vast te leggen. Schepen zouden via Iraanse territoriale wateren binnenvaren en een deel van hun uitvaarroute zou onder Iraans toezicht staan, waardoor de huidige, door de VS gesteunde zuidelijke corridor door Oman de facto buiten werking zou worden gesteld.
Saoedi-Arabië maakte bezwaar, omdat het vreesde voor een nieuwe status quo die voor de Samenwerkingsraad van de Golf (GCC) onaanvaardbaar zou zijn. Bahrein — een de facto Saoedische satrapie — boycotte de bijeenkomst. De situatie hangt nu in de lucht.
Tegelijkertijd zal de reparatie van de Saoedische Oost-West-pijpleiding een nachtmerrie worden: de pompinfrastructuur is zwaar beschadigd, waarbij de pijpleiding op minstens acht plaatsen is getroffen. Saoedi-Arabië zou binnen een week door zijn voor export bestemde ruwe-olievoorraden in Yanbu heen kunnen zijn. Dat zou betekenen dat een ongelooflijke 4 miljoen vaten per dag — ongeveer 4% van het mondiale aanbod — simpelweg van de markt zouden verdwijnen. De wereldeconomie balanceert op het scherp van de snede.
In New Delhi waren er tekenen dat de oorspronkelijke RIC (Rusland–India–China), zoals die door wijlen de grote Jevgeni Primakov werd bedacht, nieuw leven zou kunnen worden ingeblazen — nu als RIIC, aangevuld met Iran.
President Xi maakte het volkomen duidelijk: China en India zijn partners, geen rivalen. En opnieuw was het aan Xi om uiteen te zetten hoe serieuze multilaterale governance eruitziet — van de opbouw van een alternatieve financiële infrastructuur tot het waarborgen van voedselzekerheid. Ver weg van de oorlogswaanzin — precies dan schittert de BRICS-groep: als een groep bouwers, niet van vernietigers.
China wordt steeds onafhankelijker van het hysterische Westen, terwijl het werkt aan de versteviging van de door Xi in 2020 gelanceerde visie van ‘Dual Circulation’, waarbij binnenlandse en internationale kringlopen elkaar binnen een nieuw ontwikkelingsparadigma wederzijds versterken.
In New Delhi stelde Xi vijf duidelijke initiatieven voor om de samenwerking binnen BRICS te verdiepen.
Deze lopen uiteen van China dat de leiding neemt bij de opbouw van een BRICS-open-source-AI-gemeenschap tot de oprichting van een BRICS-partnerschap voor speciale economische zones. China zal volgend jaar een BRICS-forum over de handel in diensten organiseren.
Daar komt samenwerking in de digitale industrie bij: Peking wil een BRICS-cloudplatform voor het digitale ecosysteem opzetten, dat trainingen in digitale vaardigheden, technologische uitwisseling en industriële afstemming omvat.
Op het gebied van samenwerking bij intelligente productie wil China de andere BRICS-leden ondersteunen bij het opzetten van intelligente fabrieken en bij de ontwikkeling van standaarden en normen. En op het gebied van wetenschap en technologie stelt China de oprichting voor van een BRICS-alliantie voor ingenieursopleidingen, die bedoeld is voor de gezamenlijke opleiding van ingenieurs en de wederzijdse erkenning van bekwaamheidsnormen, om grote aantallen hooggekwalificeerde vakmensen op te leiden.
Populair gezegd: aan het einde van deze (turbulente) dag had de ‘Grote Panda’ opnieuw de touwtjes in handen. Hij kwam. Kondigde aan dat China volgend jaar gastheer van de BRICS zal zijn. Liet het galadiner schieten. En vertrok, omdat er zoveel te doen is.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
China en Rusland zijn altijd al landen geweest die vooral neigen naar samenwerking en opbouw in plaats van naar oorlog, plundering en destructie (zoals het Westen en vooral Amerika). Natuurlijk komt er dus weer een valse-vlagoperatie, want dat is het enige waar vooral Amerika toe in staat is (het geeft ook de zielige wanhoop weer van een zinkend schip)
👍🏻🇨🇳🇮🇷🇷🇺💪💪💪‼