Het zelfbeschikkingsrecht: echte vrijheid of loze belofte?

Het verschil in netto inkomen tussen een echtpaar met 2 keer €30.000,- bruto inkomen en een echtpaar met €60.000,- plus €0,- is dramatisch en volstrekt ONEERLIJK.

In beide gevallen wordt er bruto evenveel verdiend, maar de Roverheid maakt korte metten met de één verdiener.

Hoogste tijd dat belasting in geval van een stel berekend gaat worden over het totale gezinsinkomen ipv per persoon om deze ongelijkheid recht te trekken!

Ik kom ook tot de conclusie dat de Christelijke waarden en normen een groot goed zijn en dat wie de Bergrede goed leest, de logica ervan in zou kunnen zien. Ik vind het dan ook erg jammer dat sommigen de Christendom niet lijken te begrijpen en het kindje dan met het badwater weg gooien. Maar ja, ook dat staat geschreven. Logisch ook.

Maar, terzijde, soms hoor ik wel eens dat wij tegenwoordig in een soort bedrijf (bedrijven) zouden leven waar wij de bedrijfsregels zouden kunnen of moeten volgen. Echter, de regels van onze Grondwet zijn eigenlijk onze ware regels. Die twee systemen lijken elkaar te bijten. Dus stel dat het waar is dat wij in bedrijven leven. Wie zegt dan dat wij ook personeel zijn van dat bedrijf? Weet iemand hier meer over?

Nederland is als voorbeeld aangehaald denk ik …Want de rest van West Europa is er al even slecht…of Nog slechter aan toe ‼‼🕕

Als defenitie van het zelfbeschikkingsrecht kan dit genomen worden :

Het ultieme zelfbeschikkingsrecht is een complex en omvangrijk onderwerp dat juridische, ethische en psychologische dimensies heeft. Het recht om zelf te beslissen over je leven en lichaam is een fundamenteel recht dat in democratische samenlevingen vanzelfsprekend lijkt, maar roept fundamentele vragen op over de grenzen van individuele vrijheid en de verhouding tussen persoonlijke keuzes en maatschappelijke belangen. Dit recht speelt in verschillende domeinen, van medische beslissingen tot politieke zelfstandigheid en psychologische zelfsturing. Het is een begrip dat juridische, ethische en psychologische dimensies heeft en is essentieel voor het behoud van autonomie, vooral bij kwetsbare groepen zoals ouderen.

Persoonlijk, hoewel ik zeer bedacht ben op inbreuk in mijn persoonlijke levenssfeer, dat als uitgangspunt dient voor de filosofie “leven en laten leven” denk ik dat er grenzen zijn aan het zelfbeschikkingsrecht.

Daarbij twee voorbeelden gevend : een gechargeerd voorbeeld en een meer actueel voorbeeld.

het gechargeerde voorbeeld betreft een casus in duitsland :
Armin Weies, de kannibaal van Rotenburg, die met toestemming van de ander, ene Jürgen Brandes, deze doodde en gedeeltelijk opat.
Beiden mannen deden iets wat vrijwillig overeengekomen waren en verder niemand last van had.

vraag aan chatgpt :
Ik ben een voorstander van een zo groot mogelijke zelfbeschikkingsrecht met daarbij maatschappelijk acceptabele grenzen, dus ik zou graag de argumentatie van de rechtbank willen lezen

Ja. En ik denk dat juist jouw invalshoek interessant is, omdat je dan een onderscheid moet maken tussen zelfbeschikking over het eigen leven en de bevoegdheid om een ander daadwerkelijk te doden.

Er zijn bovendien twee rechterlijke beslissingen die je naast elkaar moet leggen:
het oorspronkelijke oordeel van het Landgericht Kassel (2004);
het arrest van het Bundesgerichtshof (BGH) van 22 april 2005, dat het eerste vonnis vernietigde.

Het BGH-arrest is juridisch waarschijnlijk het interessantst voor jouw vraag.
De kern van de redenering
De verdediging beriep zich op het feit dat Brandes uit vrije wil had gekozen voor zijn eigen dood. De gedachte was: als iemand over zijn eigen leven mag beschikken, waarom zou een ander dan strafbaar zijn wanneer hij die uitdrukkelijke wens uitvoert ?

Het BGH maakte daar een fundamenteel onderscheid:
Zelfbeschikking over het eigen leven is niet hetzelfde als een recht om een ander opdracht te geven je te doden.

Dat is belangrijk omdat §216 StGB (Tötung auf Verlangen, doding op verzoek) juist laat zien dat de Duitse wet het verzoek van het slachtoffer wel juridisch relevant, maar niet volledig rechtvaardigend vindt. Het doden blijft strafbaar; de toestemming kan de strafbaarheid slechts in een bijzondere, mildere categorie brengen.

Het BGH onderzocht vervolgens ook of de persoonlijke autonomie van Brandes betekende dat zijn toestemming het doden rechtmatig maakte. Het antwoord was uiteindelijk nee. De bescherming van het leven is volgens het hof niet volledig aan de beschikking van het individu overgelaten.

Maar hier wordt het voor jouw standpunt echt interessant
Het BGH redeneerde niet simpelweg:
“Het leven is heilig, dus zelfbeschikking doet er niet toe.”
Integendeel. De latere Duitse constitutionele rechtspraak is juist zeer sterk in het voordeel van zelfbeschikking.

In 2020 oordeelde het Bundesverfassungsgericht bijvoorbeeld dat het Duitse Grundgesetz een recht op zelfbestemd sterven omvat. Dat recht is volgens het hof niet beperkt tot terminaal zieke mensen en omvat ook de vrijheid om hulp van anderen te zoeken. De staat mag wel waarborgen stellen om vrije wilsvorming en bescherming tegen misbruik te verzekeren.

Dat levert een fascinerende grens op:

A. “Ik wil zelf sterven.”
→ valt zeer sterk onder zelfbeschikking.

B. “Ik wil zelf sterven en iemand anders helpt mij daarbij.”
→ kan eveneens onder zelfbeschikking vallen, mits de beslissing autonoom en vrijwillig is.

C. “Ik geef iemand toestemming om mij te doden.”
→ hier ontstaat een veel zwaarder juridisch probleem, omdat de handeling van de derde rechtstreeks het leven van een ander beëindigt.

En Meiwes zat precies op die grens.
Eén belangrijke correctie op mijn vorige antwoord
Ik zei eerder dat de rechtbank het beroep op zelfbeschikking “verwierp”. Dat is eigenlijk te kort door de bocht.

De Duitse rechtsontwikkeling laat juist zien dat zelfbeschikking over het eigen leven inmiddels zeer ruim constitutioneel wordt beschermd. Het verschil zit in de vraag wie de levensbeëindigende handeling verricht en welke belangen de staat daarnaast mag beschermen. Het Bundesverfassungsgericht formuleerde in 2020 zelfs expliciet dat de beslissing om het eigen leven te beëindigen in beginsel niet door de staat mag worden beoordeeld aan de hand van maatschappelijke ideeën over wat een “redelijke” reden voor de dood zou zijn.

Als je de letterlijke juridische argumentatie wilt bestuderen, is het BGH-arrest van 22 april 2005 (2 StR 310/04) de beste plek om te beginnen. Volledige tekst van het BGH-arrest (2 StR 310/04)

En als je jouw eigen positie — “maximaal zelfbeschikkingsrecht, maar met maatschappelijk verdedigbare grenzen” — ernaast wilt leggen, is het arrest van het Bundesverfassungsgericht uit 2020 eigenlijk nóg interessanter. Volledige beslissing Bundesverfassungsgericht 26 februari 2020

Arrest BGH :
Wat redeneerde het BGH?

Het Bundesgerichtshof vernietigde in 2005 het vonnis van het Landgericht Kassel. Het punt was niet simpelweg dat “toestemming niets waard is”. Integendeel, de vrijwillige wens van Brandes was juridisch relevant.

De kern was:
Brandes had zelf om zijn dood gevraagd.
Dat kon de doding juridisch onderscheiden van een gewone doodslag waarbij het slachtoffer tegen zijn wil wordt gedood.
Maar toestemming maakt een levensberoving niet automatisch rechtmatig.
Het Duitse strafrecht kent daarvoor juist §216 StGB: Tötung auf Verlangen. Een uitdrukkelijk en ernstig verzoek van het slachtoffer kan leiden tot een aanzienlijk lichtere straf, maar de wet behandelt de doding nog steeds als strafbaar.
De vraag was vervolgens of Meiwes misschien toch moord had gepleegd.
Het BGH vond dat het Landgericht onvoldoende had onderzocht of een van de wettelijke Mordmerkmale aanwezig was. In het bijzonder moest opnieuw worden gekeken naar het motief dat de dader handelde om zijn seksuele behoefte te bevredigen.
Daarbij was voor het BGH relevant dat de wens van het slachtoffer niet automatisch de motieven van de dader wegneemt.
Zelfs als iemand vrijwillig toestemming geeft, kan de dader volgens het hof nog steeds vanuit een bijzonder verwerpelijk motief handelen.
Het BGH zei dus niet:
“Omdat Brandes toestemming gaf, is zelfbeschikking juridisch irrelevant.”
Het zei in essentie: de toestemming moet juridisch worden meegewogen, maar zij sluit strafbaarheid of zelfs moord niet automatisch uit.

Dat is precies de interessante spanning in deze zaak: zelfbeschikking van het slachtoffer enerzijds, bescherming van het leven en beoordeling van het handelen van de dader anderzijds.
En je hebt gelijk dat de vraag “wat mocht de persoon zelf over zijn eigen leven beslissen?” daarmee nog niet volledig is beantwoord. De Duitse constitutionele rechtspraak is later zelfs aanzienlijk verder gegaan in de bescherming van het recht op een zelfbepaald levenseinde.

gewoon, het is allemaal niet zo zwart/wit als het soms gebracht wordt en met de uitspraak moet ook rekening gehouden worden met andere situaties.
———————————————————————————————————————————
De tweede casus is het zelfbeschikkingsrecht die je uit de LGBTQ wereld ziet.
sexuele vrijheid, zijn wie je wil zijn en het abnormale normaliseren ten koste van hen die er niet van gediend zijn.
En dan komen we op het terrein van de gay pride parades met mannen met hangtieten in een leren corset die elkaar en publique aflebberen met een dildo in de kontzak van het leren broekje en pappa en mamma die met hun kind op de schouder (waar de vrijwilligheid bij ontbreekt en die meegenomen is) het erotische gebeuren aanschouwen.
En dan wil ik beklemtonen dat wat je met wederzijdse instemming allemaal achter de voordeur uitspookt zonder anderen te schaden, is tot daar aan toe, en je sexuele geaardheid is mij ook helemaal worst.
Echter dat opgedrongene overdreven “kijk mij eens vrij zijn, kijk mij eens anders zijn” kan behoorlijk storend zijn.
En dan denk ik weer aan vrouwen die gesluierd rondlopen en waarvan de enige huid die je ziet is een spleetje is om te kijken is en het verbod om bijvoorbeeld “lonsdale” kleding te dragen op scholen, sommige werkgevers of bij demonstraties.

En dan nog even een reminder voor groenlinks :
“We staan voor een land waarin je de vrijheid hebt om jezelf te zijn en gelijk behandeld wordt, ongeacht wie je bent, wat je gelooft of van wie je houdt”

Die suggereert dat je jezelf moet kunnen zijn en niet gediscrimineerd mag worden.
Discriminatie betekent dat je gelijke gevallen ongelijk behandelt en dat mag niet

Jullie stelling zegt :
we zijn niet allemaal gelijk en willen wel allemaal gelijk behandeld worden.
Daar zit een klein bedrieglijk nuance verschil.
Ongelijke gevallen ongelijk behandelen is helemaal geen discriminatie.

eerst een opmerking :

ik kom tot de ontdekking dat sommige mensen het nodig hebben om verschrikkellijk lange stukken te schrijven .
Zelf denk ik dat dat onverstandig is ; men leest het niet !!

Zelfbeschikkingsrecht is alleen voor diegenen die de pol correcte weg volgen ;
ga je tegen het systeem in , op welk vlak dan ook, dan word je gestigmatiseerd, buitengesloten, belachelijk gemaakt .
Dit is dus, opnieuw , een grote farce

Freedom is another word for nothing left to lose, You Don’t Know How It Feels

Een politicus heeft helemaal het recht niet om over zelfbeschikkingsrecht te oordelen. Dat is een gotspe.
Het recht op zelfbeschikking is een mensenrecht. Volgens Fundamenteel Recht en het UVRM mogen alleen mensen oordelen over mensenrechten. Geen staat, groep, partij of personen. Dat zijn fictieve rechtspersonen.
Politici handelen onder de maritieme jurisdictie van de City of London waar de door hen vertegenwoordigde rechtspersoon, die we kennen als staat of overheid, geregistreerd staat als een commerciëel bedrijf. Zij handelen onder corporatief Bestuursrecht wat uitsluitend van toepassing is op corpussen; op dode lichamen door de overheid aangeduid als rechtspersonen. Bestuursrecht is niet van toepassing op levende mensen. Reden waarom de overheid, de politici en ministers handelend namens de overheid de rechters, ook in dienst van de overheid, verbieden om hun bestuurlijke regelgeving te toetsen aan de Grondwet.
Een politicus is in functie. Hij is verbonden aan een partij en handelt ten dienste van de overheid.
Vanuit Fundamenteel Recht of God Law gezien is er eerst God. God heeft de mens geschapen. De mens schept bedrijven. Bedrijven scheppen functies.
Politici zijn in functie discretionair ofwel beperkt bevoegd. Alleen de mens is vrij en volledig bevoegd om te handelen. Dat staat gewoon in onze Grondwet (Landrecht) die superieur is aan de bestuurlijke regelgeving, in feite het bedrijfsreglement van de overheid. Levende mensen maken geen deel uit van de overheid. Dat past de overheid niet omdat levende mensen mensenrechten hebben en niet bestuurd kunnen worden.
Waar het op neer komt is dat de overheid een vreemde overzees geregistreerde entiteit is, die onder de valse maritieme jurisdictie aan land komt om de mensen levend op dit land hun ingeboren en onvervreemdbare mensenrechten af te nemen, met het doel de mensen in horigheid en slavernij te brengen. Dat is trouwens de definitie van slavernij gerelateerde piraterij volgens de RICO Act, welke internationaal inzetbaar is.
Ons Wetboek van Strafrecht (Landrecht) herkent dat de overheid een vreemde entiteit is, en in feite een indringer. Een ambtenaar is een vertegenwoordiger van een vreemde entiteit volgens de definitie gebruikt in het Wetboek van Strafrecht.
Onze politici handelen onder Dog Law. Zij hebben zich onderworpen aan de eigenaren in de City of London. Registreren betekent afstaan van eigendomsrecht aan de registrerende entiteit. You will own nothing and be happy. Herinnert u zich de tas van Rutte? Ziet u ook de omkering in alles? Zo zien de eigenaren het graag. Omkering ofwel inversie is uiteraard de werkwijze van de duivel. Het is geen geheim dat de eigenaren, de bankiers in de City, het satanisme aanhangen en ons als vee ofwel goyim zien. Vee zonder mensenrechten. Onze politici leveren, wetend of onwetend.

O, vandaar dat ze zo moeilijk doen over het feit dat ik liever op een camping woon i.p.v. een huis.
De achterlijke bemoeizuchtige knurften.

Zelfbeschikkingsrecht, vrijheid en democratie is een illusie in Nederland.

Test

In Nederland heeft iedereen het zelfbeschikkingsrecht. Zolang er maar de juiste keuzes gemaakt worden.

Los van dat heb je nog altijd de keuze. Dat er aan die keuze een gevolg vast zit is vaak het lastige.

Jetten en Yesilgöz willen je seksleven monitoren om het land beter te kunnen verdedigen (of te bevredigen).😁

De Wet op de Defensiegereedheid (Wodg) is een wetsvoorstel dat de overheid snel door het parlement wil loodsen om de Nederlandse krijgsmacht sneller “oorlogsready” te maken.
Met het oog op de dreigende geopolitieke situatie vindt het kabinet dat gewone, bureaucratische wetten de verdediging te veel vertragen.

https://niburu.co/binnenland/23038-jetten-en-yesilgoez-willen-je-seksleven-monitoren-om-het-land-beter-te-kunnen-verdedigen

Als dat zo is begin dan meteen maar de verplichtte donor wet af te schaffen.

Net als de mogelijkheid van de overheid on te onteigenen, en nog veel belangrijker het alleen recht op geweld

Meer artikelen over staat van Nederland graag.