Vrouwen vertellen dat ze zich niet meer alleen op straat durven te begeven, ouders laten hun kinderen thuis en het Openbaar Ministerie registreert sinds de invasie meer vermogensdelicten, aanvallen op veiligheidstroepen en seksuele aanrandingen. Bijna een maand na het binnendringen van tienduizenden migranten uit Marokko heeft de socialistische regering in Madrid Ceuta nog steeds niet onder controle. Toen meer dan 2.000 inwoners tegen de situatie protesteerden en vervolgens met honderden naar de migrantenkampen op de stranden trokken, dreef de politie hen met waarschuwingsschoten terug.
Sinds 30 juli leven de ongeveer 84.000 inwoners van Ceuta met de gevolgen van een nog nooit eerder geziene invasie. Volgens schattingen hebben ongeveer 72.000 mensen de grensversperringen overwonnen of zijn ze via zee op Spaans grondgebied terechtgekomen. Het merendeel keerde weliswaar binnen enkele dagen terug naar Marokko, maar duizenden indringers bleven achter. Weken later slapen deze migranten op stranden en in geïmproviseerde kampen of zwerven ze zonder vaste verblijfplaats door de stad. De Spaanse exclave draagt vrijwel in haar eentje de gevolgen van een invasie die Madrid noch heeft voorkomen, noch een einde heeft gemaakt aan de belegering door de overgebleven indringers. Vier weken van passiviteit waren voor de burgers nu te veel en de volkswoede barstte los op straat, schrijft Heinz Steiner.
Het dagelijks leven van de inwoners heeft namelijk al lang niets meer met normaliteit te maken. Telemadrid sprak met ouders die hun kinderen niet meer op straat of in parken laten spelen. Vrouwen vertelden dat ze zich niet meer alleen naar buiten durven te wagen. Stranden, cafés en openbare pleinen, die in de zomer normaal gesproken het leven in de stad bepalen, worden gemeden. De inwoners van Ceuta trekken zich terug, terwijl duizenden illegale indringers de openbare ruimte bezetten en voor zichzelf opeisen.
Hoe ver de invasie al reikt in het privéleven van de mensen, heeft de 62-jarige Beatriz aan den lijve ondervonden. Volgens haar klom een illegaal binnengekomen man via het balkon op de vijfde verdieping haar appartement binnen en ging, gekleed in slechts ondergoed, in haar bed liggen. Haar man en zoon schoten haar te hulp toen ze schreeuwde; de politie arresteerde de indringer. “Ik voel me gekwetst, aangevallen en bang”, zei ze daarna. Het socialistisch bestuurde Madrid heeft het over opvang, beheer en procedures – in Ceuta worden vrouwen wakker met vreemde mannen in hun bed.
Meer misdrijven sinds de invasie
Het Openbaar Ministerie bevestigt inmiddels dat de angst niet berust op geruchten of losse video’s. Hoofdaanklager Teresa Peramato verklaarde donderdag in Ceuta dat sinds het begin van de invasie het aantal vermogensdelicten, aanvallen en verzet tegen veiligheidstroepen is toegenomen. Daar komen nog 16 geregistreerde gevallen van seksueel geweld met 17 slachtoffers bij, waarvan de meesten minderjarig zijn. Het Openbaar Ministerie benadrukte tegelijkertijd dat minderjarige migrantenvrouwen bijzonder kwetsbaar zijn. Zij zochten zelfs rechtstreeks bij de politieauto’s bescherming, omdat ze zich nergens anders in veiligheid konden brengen.
Op woensdag barstte de opgekropte woede los. Meer dan 2.000 mensen marcheerden van het militair hospitaal naar de vertegenwoordiging van de centrale regering. Ze droegen Spaanse en Ceuta-vlaggen, scandeerden “Ceuta no se vende, Ceuta se defiende“ – Ceuta wordt niet verkocht, Ceuta wordt verdedigd – en eisten het aftreden van regeringsafgevaardigde Miguel Ángel Pérez Triano en van premier Pedro Sánchez. Terwijl binnen een vergadering over nationale veiligheid plaatsvond (waar de socialisten blijkbaar toch al helemaal niets om geven), protesteerden buiten de mensen die al wekenlang de dupe zijn van de passiviteit van Madrid.
Na de demonstratie trokken honderden mensen naar de stranden El Trampolín en Benítez, waar migranten zich hadden gevestigd. Tenten werden omvergeworpen, voorwerpen belandden in zee. De politie en de Guardia Civil stelden zich op tussen de migrantenkampen en de verontwaardigde inwoners en vuurden waarschuwingsschoten de lucht in om een directe confrontatie te voorkomen. Daarmee bereikte de invasie een punt waarop gewapende Spaanse veiligheidstroepen de eigen burgers moesten weghouden van de kampen van illegaal binnengekomen migranten. De agenten voorkwamen die nacht een verdere escalatie. Maar het eigenlijke schandaal ligt in de passiviteit van Madrid. De regering-Sánchez liet duizenden migranten wekenlang op stranden en in de stad uitzitten, werkte terugzendingen tergend langzaam af, stuurde zelfs “minderjarige“ indringers naar het Spaanse vasteland en negeerde de groeiende woede van de bevolking, totdat er tussen de inwoners van Ceuta en de illegale kampen alleen nog maar politiekettingen stonden.
Migranten vallen Spaanse soldaten aan
Enkele uren later volgde de volgende escalatie. Rond 05.30 uur omsingelde in het gebied Benzú een groep van 30 tot 40 indringers een voertuig met vier Spaanse soldaten en bekogelde het met grote stenen. De soldaten moesten hun voertuig achterlaten en vluchten. Alle vier raakten gewond. De politie en de Guardia Civil arresteerden vervolgens twaalf Marokkaanse staatsburgers. In één nacht moesten de veiligheidstroepen eerst voorkomen dat inwoners de migrantenkampen zelf ontruimden, en vervolgens optreden tegen indringers die Spaanse soldaten aanvielen. Madrid heeft van de invasie een wekenlange crisis gemaakt, waarin burgers en migranten elkaar te lijf gaan en soldaten te voet moeten vluchten voor een regen van stenen. Zo ziet een volledig verlies van controle er precies uit.
Het strand El Trampolín staat al lang symbool voor dit falen. Op 20 augustus brachten de autoriteiten meer dan 1.200 migranten uit het geïmproviseerde kamp over naar andere opvangcentra, zodat het strand kon worden schoongemaakt en gedesinfecteerd. Slechts enkele uren later waren ongeveer 500 van hen teruggekeerd, waarna de werkzaamheden moesten worden gestaakt. Het socialistische Madrid noemt zoiets crisisbeheer. In feite kon de staat niet eens één enkel strand een dag lang vrijhouden.
Madrid verklaart de invasie tot een kwestie van nationale veiligheid
Op 25 augustus verklaarde de regering-Sánchez de situatie uiteindelijk officieel tot een kwestie van nationaal veiligheidsbelang. In het koninklijk decreet vermijdt Madrid weliswaar het woord “invasie” en spreekt het van een “massale en gelijktijdige” binnenkomst. Inhoudelijk beschrijft de regering echter precies dat: een groot aantal illegale migranten drong binnen zeer korte tijd de grens over, blijft voor onbepaalde tijd in Ceuta en overbelast de gebruikelijke capaciteiten op het gebied van administratie, opvang, verzorging en openbare veiligheid. De staat bevestigt daarmee zelf dat hij met zijn normale middelen de controle heeft verloren. Daarvoor had Madrid bijna vier weken nodig.
Het tempo van de terugzendingen laat zien waarom de crisis niet ophoudt. De president van Ceuta, Juan Jesús Vivas, schatte het aantal door de nationale politie afgehandelde terugkeerprocedures op slechts 25 tot 30 per dag. In dit tempo zouden de overgebleven indringers minstens één tot twee jaar nodig hebben om de stad weer te verlaten. Officiële cijfers werden hem volgens eigen zeggen niet eens door de centrale regering ter beschikking gesteld; Vivas moest zijn toevlucht nemen tot andere bronnen. “Ceuta kan deze situatie geen jaar volhouden”, waarschuwde hij.
Minister van Defensie Margarita Robles gaf inmiddels toe dat de staat in Ceuta “te laat” was gekomen. Haar collega Ángel Víctor Torres probeerde de uitspraak vervolgens af te doen als een persoonlijke “reflectie” en schoof de verantwoordelijkheid op, en schaarde zich achter minister van Binnenlandse Zaken Fernando Grande-Marlaska. Tegelijkertijd spreken regeringsleden elkaar tegen over welke waarschuwingen er voorafgaand aan de invasie waren en wie daarvan op de hoogte was. Terwijl Madrid de verantwoordelijkheid binnen het kabinet heen en weer schuift, betalen de inwoners van Ceuta de rekening.
De Ceutanen willen hun straten, parken en stranden terug, hun kinderen weer buiten laten spelen en zich veilig voelen in hun eigen woningen. Mensen zonder verblijfsrecht horen niet maandenlang in de stad te blijven, terwijl de autoriteiten dagelijks twee of drie dozijn dossiers verwerken en ministers in Madrid ruziën over de vraag of ze tijdig gewaarschuwd zijn. Daarvoor beschikt Spanje over een regering, politie, grensbewaking en terugkeerprocedures. In Ceuta heeft dit hele systeem gefaald.
Pedro Sánchez en zijn socialistische regering hebben een invasie toegestaan en er een nationale veiligheidscrisis van gemaakt. Nu staan politieagenten tussen woedende burgers en migrantenkampen in, worden Spaanse soldaten met stenen uit hun voertuigen gejaagd en trekken gezinnen zich terug uit het openbare leven. Niet de woede van de Ceutanen is het politieke falen. De falenden zitten in Madrid – en lieten de situatie zo lang verslechteren totdat deze woede zich op straat ontlaadde.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Drie slakken in mijn groententuin, die vang ik wel even. Driehonderd slakken, dan kan ik niet anders dan vergif strooien.
Cueta laat in het “klein” heel duidelijk zien hoe de overheid in Europa haar burgers in de steek laat.
Arme mensen die daar wonen.
Het sociaal contract dat uit een normaal correct werkende democratie voortvloeit kan nietig verklaard worden.
Naar de oorspronkelijke burgers wordt niet meer geluisterd door de globalistische wegkijkers, de democratie is een farce de maatschappij is een diertuin geworden waarin de deuren van de kooien opzettelijk open gelaten worden.
De burgers zijn het zat.
En dit is nog maar in het “klein”.
Caterpillar D10 en dan gelijk 20 of meer tegelijk.