Netanyahu’s herhaling van de ‘Irak-massavernietigingswapens-leugen’ – opnieuw gelanceerd om de oorlog tegen Iran te promoten

President Trump nam het militaire gejuich van minister van Oorlog Hegseth (‘de militaire slagkracht van de VS is geweldig’) voor waar aan, om pas veel te laat te ontdekken dat de VS in een oorlog die draait om luchtverdediging door zijn voorraad onderscheppingsraketten heen is.”De rekensom voor het aanvullen van de voorraden is al even ontnuchterend. Vier jaar om de voorraden weer aan te vullen (geen vier maanden), omdat de benodigde onderdelen onder meer zeldzame aardmetalen bevatten die door China worden gecontroleerd.”

Hegseth lijkt nu in ongenade te zijn geraakt, terwijl de ster van minister van Financiën Bessent in opkomst is, schrijft Alastair Crooke.

Naar verluidt heeft Bessent Trump voortdurend gerustgesteld dat het door de sluiting van de Straat van Hormuz veroorzaakte olietekort “tijdelijk en beheersbaar is” (wat niet zo is), waarbij hij ook aanvoerde dat de door energie veroorzaakte inflatie eveneens zal afnemen zodra de mondiale spanningen afnemen. Hij heeft er zijn hoed op ingezet. En Trump lijkt te geloven in de manipulatie van olie- en marktfutures.

De cijfers die in Washington de ronde doen over schepen die via de Oman-corridor zijn doorgelaten, zijn echter fictief. Brett Erickson, van Obsidian Risk Advisors, schrijft:

“Na gesprekken met verschillende van mijn professionele collega’s die ik volledig vertrouw, is er absoluut geen enkel bewijs dat 8 miljoen vaten per dag via de Oman-route worden vervoerd, en geen enkel bewijs dat er dagelijks 9 miljoen vaten per dag de Straat van Hormuz verlaten. Geen enkel. Niet ‘misschien’, niet ‘mogelijk’. Geen bewijs. En wat nog vernietigender is: [er is] bewijs dat het tegenovergestelde aantoont”.

Op de vraag: “Is hun plan om zich gewoon gedeisd te houden totdat alles in duigen valt? Wat dan?”, antwoordt Erickson:

“Voor zover ik begrijp, denken ze daadwerkelijk dat een deel van deze informatie klopt. Ze zijn dom, niet per se onoprecht … wat nog erger is”.

Trumps ommezwaai naar economische druk als sleutel tot Iraanse capitulatie is geen geloofwaardige strategie. Zelfs als een strakkere belegering erin zou slagen de benarde situatie van het Iraanse volk verder te verslechteren, is het onwaarschijnlijk dat hun lijden tot een gunstige uitkomst zou leiden — zoals een regimewisseling à la Dulcy Rodrigues?

Iran bevindt zich in een existentiële oorlog met de VS en Israël, en mocht het Iraanse leiderschap ooit gedwongen worden te kiezen tussen capitulatie en escalatie van de confrontatie, dan zou het vrijwel zeker voor escalatie kiezen. In feite lijkt het besluit tot militaire escalatie — om druk uit te oefenen op Trump — al genomen te zijn, zoals blijkt uit recente verklaringen van Mosen Rezaei, de nieuw benoemde secretaris van het Hoogste Comité voor Nationale Veiligheid. Iran zal doorgaan met proactieve militaire acties, zelfs als Trump ervoor kiest af te zien van militaire actie.

Iran vertoont echter geen tekenen van economische ineenstorting onder de hernieuwde Amerikaanse blokkade. Iran had bij het uitbreken van het conflict naar schatting 120–140 miljoen vaten olie in tankers voor de kust liggen en heeft tijdens de beperkte looptijd van het memorandum van overeenstemming nog eens 80 miljoen vaten geëxporteerd. De rial is tijdens de looptijd van het memorandum van overeenstemming zelfs in waarde gestegen, dus de vraag is: wat gebeurt er als Iran niet alleen weigert toe te geven, maar zijn houding ten opzichte van Trump juist verhardt — zoals het nu lijkt te doen?

Danny Citrinowicz, een vooraanstaande Israëlische militaire analist, merkt op dat het handhaven van de huidige patstelling voor de VS zeker niet zonder kosten is. De Straat van Hormuz blijft ernstig beperkt; de Rode Zee is geblokkeerd voor Saoedische export; en Amerikaanse troepen zijn gedwongen een kostbare militaire aanwezigheid en blokkade in stand te houden. Bovendien staan de Amerikaanse munitievoorraden onder druk, en Teheran beschikt nog steeds over talrijke manieren om Amerikaanse troepen te hinderen en de regionale scheepvaart te bedreigen. Ondertussen komen de economische gevolgen van verstoorde energiestromen zeker niet alleen op Iran neer.

Zoals de Wall Street Journal deze week opmerkte:

“Energieproducenten in de Perzische Golf komen tot de conclusie dat de controle van Iran over de Straat van Hormuz permanent zal worden, waardoor hun olie- en gasexport en de wereldwijde energievoorziening voor onbepaalde tijd worden verstoord … [in feite hebben ze] geen goede optie om [een assertiever Iran] tegen te gaan”.

En olie is niet het enige onderdeel dat door het conflict wordt verstoord. Ook een reeks cruciale onderdelen van de bevoorradingslijnen is verstoord.

Mocht uiteindelijk blijken dat de VS ten oorlog zijn getrokken zonder de toestand van hun wapenarsenaal grondig te hebben onderzocht (in de verkeerde veronderstelling dat de oorlog binnen een weekend zou zijn beëindigd, zoals David Barnea, hoofd van de Mossad, tijdens de briefing in de Situation Room op 11 juli 2026 tegenover Trump benadrukte), en mocht blijken dat de minister van Financiën de werkelijke energiesituatie heeft verdraaid, dan zullen sommige mensen uiteindelijk serieuze vragen moeten beantwoorden.

De Israëlische strategische commentator Shemuel Meir werpt de meest prangende twijfels op die beantwoord moeten worden: in een artikel in Ma’ariv begin juli van dit jaar vermaande de vooraanstaande Israëlische commentator Ben Caspit Netanyahu:

• Was de oorlog tegen Iran werkelijk een “preventieve” oorlog, die werd begonnen onder het valse voorwendsel van een dreigende gevaar?
• Heeft Netanyahu gelogen over de onmiddellijke dreiging van een Iraanse nucleaire dreiging?
• Of, met andere woorden, heeft Netanyahu het bedrog van “Irak en zijn massavernietigingswapens” nagebootst om Trump tot oorlog te dwingen?

“Echt, Bibi? Hadden de Iraniërs atoombommen? Meen je dat serieus? Weet je, jij bent de premier. Elke verklaring, elke zin of elk woord dat je uitspreekt, haalt de krantenkoppen. Als je zoiets zegt, heeft dat gevolgen. Ben je je daarvan bewust? Nou, het spijt me dat ik je moet teleurstellen … maar Iran had geen atoombommen. Helemaal niet. Zelfs niet als grap … Je kunt niet zeggen dat Iran atoombommen bezat. Want dat is niet waar … Want het is volledig verzonnen”.

(In feite merkte Conflicts Forum begin juli op (zie hier) dat naast Caspit een koor van voormalige Israëlische topfunctionarissen op het gebied van veiligheid en inlichtingen en commentatoren beweerde dat Netanyahu had gelogen over de nucleaire dreiging van Iran in de aanloop naar de oorlog met Iran — en dat hij nog steeds liegt over een Iraanse nucleaire dreiging).

Shemuel Meir wijst erop dat volgens de Israëlische doctrine een preventieve oorlog bedoeld is om een existentiële dreiging op korte termijn weg te nemen wanneer er geen twijfel bestaat over de onmiddellijke dreiging.

Meir stelt echter dat:

“Wij [het Israëlische publiek] weten in wezen niet wat er is gebeurd of hoe het besluit tot stand is gekomen om op 13 juni 2025 een preventieve oorlog te beginnen (‘Operatie Rising Lion’), en de voortzetting daarvan in de tweede ronde van de preventieve oorlog op 28 februari 2026 (‘Lion’s Roar’). Hoe het besluit tot het voeren van deze oorlog tot stand kwam, blijft, zoals Aluf Benn het formuleert, Netanyahu’s ‘Black Box’ van besluitvorming.

Hij vervolgt:

“Laten we dan proberen de feiten zo goed mogelijk te onderzoeken. Om vast te stellen hoe solide de rechtvaardiging was voor een oorlog die het aanzien van het Midden-Oosten heeft veranderd en… ondanks dat het een conventionele oorlog was, de eerste preventieve nucleaire oorlog in de geschiedenis was. En een oorlog die werd gevoerd met de goedkeuring van de Amerikaanse president.

De vraag rijst: hoe komt het dat we geen kritische analyse en gedetailleerde onderzoeksjournalistiek hebben gezien over de besluitvorming achter de preventieve oorlog van juni 2025? Dit is vooral opvallend in het licht van twee onderzoeksrapporten die, nogal verrassend, de afgelopen twee weken in Israël zijn gepubliceerd …

Beide verdere onderzoeken … steunen op betrouwbare inlichtingenbronnen en goede toegang tot de hoogste echelons van de generale staf van de IDF. In beide rapporten kwamen we iets te weten wat we nergens anders hadden gehoord: feiten en details over de bedenkingen van de stafchef ten aanzien van de tweede [28 februari] preventieve oorlog, die bedoeld was om het nucleaire probleem op te lossen – door het regime ten val te brengen”.

Meir voegt hieraan toe:

“Volgens de onderzoeksrapporten hebben het hoofd van de militaire inlichtingendienst AMAN (de nationale inlichtingenbeoordelaar binnen het Israëlische systeem) en het hoofd van de afdeling Inlichtingenonderzoek in de inlichtingenrapporten die aan de premier en de kabinetsleden werden overhandigd, vastgesteld en geschreven dat de kans op succes in de Tweede Oorlog tegen Iran klein was. Voor iedereen die bekend is met de geschiedenis van de Israëlische inlichtingendiensten was dit een moedige beoordeling”.

Bij het ontketenen van de twee rondes van dezelfde preventieve oorlog verklaarde Netanyahu dat de reden voor de oorlog ‘nieuwe inlichtingen’ waren die waarschuwden voor een onmiddellijke, existentiële nucleaire dreiging die op de vernietiging van Israël gericht was. Volgens hem kon Israël niet werkeloos toekijken; er was een onmiddellijke noodzaak om ten oorlog te trekken. Om de urgentie van de dreiging te illustreren, overspoelde Netanyahu het publieke debat — zowel in de aanloop naar de eerste oorlog als gedurende het jaar tussen de twee ‘oorlogen’ — met existentiële metaforen zoals ‘een zwaard aan onze keel’, en vergeleek hij de nucleaire installaties van Iran met de vernietigingskampen van de Holocaust van de Europese joden”.

In de nacht van 13 juni 2025 verklaarde Netanyahu, met betrekking tot de onmiddellijke existentiële dreiging die uitging van een Iraans kernwapen, dat ‘we ons in het twaalfde uur bevinden’. Iran had het punt bereikt waarop er geen weg terug meer was. In de afgelopen maanden had Iran in ‘duidelijke stappen die het nog nooit eerder had gezet, vaart gemaakt in de richting van bewapening, dat wil zeggen het vervaardigen van een kernwapen, en niet louter het verzamelen van splijtbaar materiaal’.”

Was er dan werkelijk sprake van een existentiële dreiging op 13 juni 2025, vraagt Shemuel Meir zich af?

“De ogenschijnlijk op inlichtingen gebaseerde argumenten betreffende ‘nieuwe inlichtingen‘ die door Netanyahu en de hoofden van de generale staf van de IDF werden gepresenteerd over een versnelling van het Iraanse kernwapenprogramma op zeer korte termijn (wapenontwikkeling was de sleutelterm in hun argumentatie) stonden in tegenspraak met uiterst betrouwbare, actuele inlichtingenbeoordelingen. Hiertoe behoorden Amerikaanse inlichtingenrapporten die de beweringen over een onmiddellijke nucleaire dreiging tegenspraken en die blijkbaar bekend waren bij de Israëlische inlichtingendienst“.

Volgens een onderzoeksrapport van Ronen Bergman (Yedioth Ahronoth, 26 juni 2026), gebaseerd op hooggeplaatste Israëlische inlichtingenbronnen, beschikte de Israëlische inlichtingendienst niet over solide informatie waaruit bleek dat er daadwerkelijk een wapenprogramma in gang was gezet. Er was slechts “verontrustende informatie over gedachten en geruchten”, maar geen onomstotelijk bewijs dat wapenlaboratoria in gebruik waren genomen.

De vraag rijst: “Waren alle hoge functionarissen binnen de generale staf van de IDF en de militaire inlichtingendienst het eens met en stonden zij volledig achter het argument van de premier dat dit een noodzakelijke preventieve aanval was om een onmiddellijke nucleaire dreiging te verijdelen? Was dit een oorlog om een onmiddellijke existentiële dreiging uit te schakelen, of een oorlog om ‘kansen te benutten’?”

(Andere rapporten geven aan dat geen van de aanwezige hoge functionarissen de mogelijkheid ter sprake bracht dat Iran niet zou imploderen, noch dat het sterker uit het conflict zou kunnen komen). Meir vraagt zich af of de hoge IDF-officieren die aan de besluitvorming deelnamen de juiste procedures volgden, “of dat ze zo meegesleept werden door de euforische stemming van Netanyahu dat ze niet doorhadden welke metafysische missie hij op zich had genomen in zijn rol als ‘Beschermer van Israël’ — namelijk Iran aanvallen en elke mogelijkheid van een diplomatiek nucleair akkoord tenietdoen?”

(Meir analyseerde in een eerder artikel, “Requiem for the Nuclear Deal“, dat een derde van Netanyahu’s autobiografie “My Story“ gewijd is aan diezelfde metafysische missie [—] dat een oorlog tegen de Iraanse nucleaire installaties Netanyahu’s levenslange droom was?

Dit is duidelijk een existentiële vraag voor Israëli’s, gezien het feit dat de oorlog zo volledig faalde in het bereiken van de gestelde doelen.

Maar het is ook absoluut relevant voor Amerikanen. Tijdens de briefing in de Situation Room van het Witte Huis op 11 februari 2026 probeerde Netanyahu president Trump met alle middelen te overtuigen, waarbij hij suggereerde dat Iran rijp was voor een regimewisseling en de overtuiging uitsprak dat een gezamenlijke missie van de VS en Israël eindelijk een einde zou kunnen maken aan de Islamitische Republiek.

Wisten de Amerikaanse functionarissen die aanwezig waren en hun twijfels uitten over de Israëlische beweringen, dat het hoofd van de Israëlische militaire inlichtingendienst AMAN (de nationale inlichtingenbeoordelaar binnen het Israëlische systeem) en het hoofd van de Israëlische afdeling voor inlichtingenonderzoek in de inlichtingenrapporten die aan Netanyahu en de kabinetsleden werden overhandigd, hadden vastgesteld en geschreven dat er een lage kans op succes was dat de Iraanse Republiek van binnenuit zou instorten? Het hoofd van de Mossad hield daarentegen vol dat een oorlog tegen Iran snel en gemakkelijk zou verlopen.

De AMAN-beoordeling kwam echter volledig overeen met betrouwbare lekken van Amerikaanse inlichtingenfunctionarissen en analisten die tijdens de 12-daagse oorlog in juni 2025 werden gepubliceerd.

De New York Times, Wall Street Journal en CBS meldden allemaal dat deze Amerikaanse inlichtingenbronnen niet op de hoogte waren van nieuwe inlichtingen die wezen op een Iraanse sprint naar een atoombom; dat er geen verandering was opgetreden in de inlichtingenbeoordeling; dat Iran niet op weg was naar een kernwapen; en dat er geen opdracht was gegeven om door te gaan met de ontwikkeling van kernwapens.

Desondanks zette Trump de oorlog door — een oorlog die tot op de dag van vandaag voortduurt? Waarom?

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Hoopt Iran dat de VS zullen aanvallen?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: