Quo Vadis, Europa: een nieuwe donkere eeuw of de volgende renaissance?

Het Europa van vandaag lijkt op een beschaving die niet alleen is vergeten wat het ooit was, maar ook waarom het ooit bestond. Er schuilt iets tragisch, iets Shakespeariaans, in het aanschouwen van de langzame teloorgang van naties die Aristoteles en Aquino, Dante en Da Vinci, Newton en Einstein, de renaissance en het industriële tijdperk hebben voortgebracht. André Rieu die viool speelt terwijl het continent in vlammen opgaat.

Verwend door de welvaart die hun ondernemers hebben gecreëerd. In slaap gesust door een bedrieglijk gevoel van veiligheid, gecreëerd door de opkomst van de Amerikaanse militaire macht na de Tweede Wereldoorlog. Door hun elites misleid om hun gedeelde culturele waarden te zien als gênante overblijfselen uit pre-globalistische tijden. De poorten openen voor migranten uit disfunctionele samenlevingen, zonder kansen of eisen tot assimilatie, schrijven Alex Tokarev | Georgi Harizanov.

Dat is geen mededogen. Het is beschavingsverwaarlozing. Trump heeft een onbeleefde maar levensreddende wake-upcall laten klinken. Het zal de Europese intellectuelen natuurlijk nog een reden geven om de “oranje man” te haten. Het is een alarmsignaal dat hun heersende klasse liever dempt. Europa riskeert “beschavingsuitroeiing!” De waarschuwing is niet overdreven. Het is een feitelijke beschrijving van een tragedie van bijbelse proporties.

Europese leiders zijn ontzet dat Washington eindelijk hardop heeft gezegd wat hun burgers onderling fluisteren aan keukentafels, in cafés en kerken: “We worden verdrongen.” Niet verdrongen door ras of etniciteit. Dergelijke oppervlakkige kenmerken bepalen niet het lot van naties. Maar wel verdrongen door culturen die gevormd zijn door politieke corruptie, geweld, vrouwenhaat en minachting voor de mensenrechten.

Ontelbare menigten zijn de ellende van hun thuisland ontvlucht, om vervolgens juist die houdingen en gewoonten mee te brengen die de poelen van verderf hebben voortgebracht die ze achter zich laten. Het is niet zo dat Europese elites de waarden van de ongenode illegale vreemdelingen omarmen. Ze verachten gewoon hun eigen waarden. Een beschaving die zich voor zichzelf schaamt, kan van anderen niet vragen zich in iets zinvols te assimileren. En dus doen ze dat ook niet.

Wat zijn de gevolgen van het benaderen van immigratie als “deugdsignalering”? Buurten die zijn veranderd in wetteloze zones waar de politie niet durft te patrouilleren. Vrouwen en meisjes die hun veiligheid moeten heroverwegen in openbare ruimtes die ooit veilig waren. Parallelle samenlevingen die Europese normen afwijzen in plaats van zich erbij aan te sluiten. Steden die gebukt gaan onder criminele netwerken die zijn geïmporteerd uit ineengestorte staten.

Het is gemakkelijk om de EU-regeringen de schuld te geven. Het diepere probleem zijn de kiezers die passief accepteren dat hun bureaucratieën tiranniek optreden, en alles wat hun heden en toekomst bepaalt uitbesteden aan mensen die niet van hun naties houden en ze ook niet begrijpen. Europeanen zijn toeschouwers geworden in hun eigen huizen, verdoofd door comfort, doodsbang dat verzet hen onbeleefd zou doen lijken.

De neergang van Europa kan niet worden gekeerd door migratiequota aan te passen of klimaatregelgeving te herschrijven, door nog een topontmoeting, een andere richtlijn of nieuwe bureaucratie. Europeanen moeten ambtenaren kiezen die geloven dat hun beschaving het waard is om verdedigd te worden. De grootste zwakte van de conservatieve beweging in Europa is niet een gebrek aan ideeën, maar een gebrek aan eenheid.

In Groot-Brittannië zijn de breuklijnen binnen rechts duidelijk zichtbaar. De Conservatieve Partij heeft Kemi Badenoch. Nigel Farage leidt Reform. Het boegbeeld van Restore is Rupert Lowe. Elk van hen spreekt een ander instinct aan binnen het bredere conservatieve electoraat, maar ze strijden allemaal om dezelfde groep kiezers. De gevolgen zijn versnippering en zwakte.

Badenochs afgewogen stijl levert haar respect op onder de mainstream-conservatieven. Voor sommige aanhangers van Reform en Restore wordt terughoudendheid te vaak verward met een gebrek aan principes. Sommige conservatieve kiezers zien Farage als de man die jarenlang bezig is geweest met het ontmantelen van centrumrechts. Kiezers van Reform zien Lowe als een rivaal die hun beweging dreigt te verdelen, enzovoort, enzovoort.

In heel Europa heeft rechts herhaaldelijk aangetoond dat het vaak zijn eigen grootste tegenstander is. In Oostenrijk zijn de coalitieonderhandelingen tussen de ÖVP en de FPÖ mislukt vanwege meningsverschillen over macht en strategie. In Duitsland staat de CDU onder druk van de AfD en kampt ze met interne spanningen over de vraag hoe ver ze naar rechts moet opschuiven zonder haar bredere electorale aantrekkingskracht op te offeren.

In Frankrijk is er al lang sprake van concurrentie tussen het traditionele gaullistische rechts en het Rassemblement National van Marine Le Pen. Die rivaliteit heeft de conservatieve stemmen herhaaldelijk versnipperd en de overwinning in de schoot van socialisten en globalisten gelegd. In Nederland hebben de PVV van Geert Wilders, de VVD en nieuwere rechtse bewegingen eveneens evenzeer met elkaar gestreden als met links.

Politieke bewegingen mislukken zelden omdat het hun aan overtuiging ontbreekt. Vaker mislukken ze omdat ambitie de principes overschaduwt. Rivalen aan dezelfde kant steken meer energie in het aanvallen van elkaar dan in het overtuigen van het bredere electoraat. Kiezers belonen een voortdurende burgeroorlog zelden. Zij geven de voorkeur aan duidelijkheid en het vertrouwen dat degenen die naar de macht streven, in staat zijn deze gezamenlijk uit te oefenen.

Terwijl centrumrechts verdeeld blijft door persoonlijkheden en partijrivaliteit, blijft het progressieve establishment de macht van de staat uitbreiden, de nationale soevereiniteit verzwakken, ‘woke’-beleid doorvoeren en het bedrijfsleven belasten met regels en belastingen. Verkiezingen kun je niet winnen door harder te strijden tegen degenen die jouw principes delen dan tegen degenen die ertegen zijn.

Het Westen heeft de wereld vrije markten en de rechtsstaat geschonken. Het wordt nu geplaagd door interventionisme en herverdeling. Hier kunnen Europeanen een les leren van de landen die decennia lang marxistische propaganda hebben doorstaan, gericht op het homogeniseren van alle etnische groepen. Daar zijn sinds 1989 gezond nationalisme en traditioneel conservatisme herrezen uit de puinhopen van het socialisme.

Toen Amerikaanse functionarissen waarschuwden dat sommige NAVO-leden binnenkort wellicht “voor het grootste deel niet-Europees“ zouden zijn, schreeuwden commentatoren moord en brand over ”extreemrechtse praatjes“. Maar statistische prognoses zijn niet ideologisch. Het is wiskunde, of dat nu uitkomt of niet. Een beschaving kan economische tegenslagen, oorlogen en plagen overleven. Wat zij niet kan overleven, is de overtuiging dat zij slecht is en geen bestaansrecht heeft.

Amerika heeft de “tough love”-aanpak gekozen: bouw jullie strijdkrachten weer op. Herwin jullie identiteit. Herontdek het morele zelfvertrouwen dat het Westen ooit tot de afgunst van de wereld maakte. De NAVO moet worden gered voordat zij bezwijkt onder het gewicht van Europa’s eigen twijfels. Europa moet zijn verantwoordelijkheden op zich nemen en zich niet verschuilen achter de Amerikaanse macht terwijl het smalend neerkijkt op Amerikaanse waarden.

De moderne ideologie van Europa, de postnationale technocratie, is een fantasie. Zij beweert dat cultuur inwisselbaar is, dat grenzen achterhaald zijn, dat data-analisten ons leven kunnen plannen en dat waarden optioneel zijn. Zij gaat ervan uit dat de miljoenen mensen die uit autoritaire of tribale samenlevingen worden geïmporteerd, ‘kumbaya’ zullen zingen omdat mensen van nature goed zijn. Duizenden jaren menselijke ervaring spreken dit echter tegen.

Een continent dat de Bijbel niet meer leest, slechts lippendienst bewijst aan de rechtsstaat, het gezin saboteert, de nationale identiteit probeert uit te wissen, het vrije ondernemerschap verstikt en persoonlijke verantwoordelijkheid ontkent, kan nieuwkomers niet op magische wijze veranderen in burgers die in die zaken geloven. Maar, zoals Hayek ons herinnert: “In de sociale evolutie is niets onvermijdelijk, maar het denken maakt het zo.”

Verval is geen lot. Beschavingen gaan ten onder wanneer ze daarvoor kiezen. Europa mag dan wel slaapwandelend op een ramp afstevenen, maar het heeft het punt van geen terugkeer nog niet overschreden. De kiemen van vernieuwing zijn zichtbaar. Duitsland, Oostenrijk, Frankrijk, Italië en Nederland keren zich tegen hun ‘woke’-elites. Miljoenen gewone Europeanen herontdekken hun erfgoed en verwerpen het multiculturalisme.

De film Citizen Vigilante, gepromoot door Elon Musk, toont een mogelijk scenario. Het is geen verrassing dat de film in één dag 20 miljoen kijkers trok. We moeten alles doen wat in ons vermogen ligt om dit te voorkomen. Als Europa de moed vindt om zijn identiteit te omarmen, die geworteld is in het christendom, de rede, de vrijheid en de waardigheid van het individu, zou de recente culturele neergang kunnen uitmonden in de volgende renaissance.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Europa op de afgrond: waarom de factoren voor een burgeroorlog al lang aanwezig zijn

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: