Ze had net haar eigen praktijk als fysiotherapeute geopend: begin 2021 stond voor Christiane de noodzaak van de coronavaccinatie buiten kijf. Achteraf geeft ze zelfs toe: in het begin ging ze zelf mee in het vaccinatienarratief. Vandaag de dag is ze geschokt door haar eigen gedrag en schaamt ze zich. Haar vertrouwen heeft haar duur komen te staan, want ze liep ernstige vaccinatieschade op. In een interview met Johannes Clasen van het MWGFD blikt ze terug op de coronajaren en vertelt ze onder andere hoe ze als officieel “ongevaccineerde“ met vaccinatieschade tussen alle fronten terechtkwam.
Het volgende artikel verscheen voor het eerst bij MWGFD:
Ze wilde levens redden – en verloor bijna haar eigen leven. Fysiotherapeute Christiane Gund was een overtuigd voorstander van de coronavaccinatie. Vandaag de dag leeft ze met de gevolgen van ernstige vaccinatieschade: dubbele hersenvenetrombose, hersenbloeding, hemiparese, epilepsie, blijvende beperkingen. In de interviewreeks “gevaccineerd, geschaad, ontkend” sprak ze met Johannes Clasen over angst, vertrouwen, druk – en over hoe eenzaam ze zich voelt sinds haar instorting.
Ze wilde daarmee de wereld redden
Toen Christiane Gund op 20 februari 2021 in het vaccinatiecentrum van Mannheim haar AstraZeneca-vaccinatie kreeg, was het voor haar volkomen duidelijk: dit is de juiste weg. Ze geloofde in de vaccinatie. Ze vertrouwde artsen, politici en overheidsinstanties. En ze beschouwde de vaccinatie bijna als een plicht. Want echte keuzevrijheid had ze destijds niet.
De fysiotherapeute behoorde tot de groep met de hoogste prioriteit. Zonder vaccinatie had ze niet meer mogen werken. Ze had net haar eigen praktijk geopend – met een lening en een langlopend huurcontract. Tegelijkertijd was haar moeder ernstig ziek door kanker. De angst om haar met corona te besmetten, zat diep. Bovendien was het voor haar “een heel normale vaccinatie, zodat je gezond blijft”.
Achteraf beschrijft ze zichzelf als een fervent voorstander van vaccinatie. Ze wilde mensen overtuigen om zich te laten vaccineren en gaf de druk door die ze zelf had gevoeld en die haar door de autoriteiten was opgelegd. Ze wees met de vinger naar ongevaccineerden: „Kijk, dat is hem.“ Tegen Johannes Clasen zegt ze vandaag geschokt:
“Ik zou jou praktisch ook naar de brandstapel hebben geleid.“
Vandaag is ze verbijsterd over zichzelf.
Uren later begint de nachtmerrie
Al kort na de vaccinatie reageerde haar lichaam heftig. Binnen twee uur kreeg ze meer dan 40 graden koorts. Ze probeerde zichzelf gerust te stellen: “Ja, dat komt wel eens voor, dat kennen we ook van kleine kinderen als ze worden gevaccineerd.“
Maar de koorts hield aan. De volgende dag bracht haar man haar naar het ziekenhuis. Ze kon nauwelijks nog lopen.
“Er moest zelfs iemand helpen om me op de parkeerplaats uit de auto te halen.“
Haar man mocht haar niet vergezellen. Op de spoedeisende hulp kreeg ze medicijnen. Een arts stelde haar gerust:
“Mevrouw Gund, u heeft een reactie op de vaccinatie, u bent niet de eerste, maar dat komt wel eens voor.“
Na enkele uren werd ze weer naar huis gestuurd – ondanks hoge koorts, uitputting en hartritmestoornissen.
Vandaag lijkt dit moment het begin van een fatale verkeerde inschatting. Want later zal men ernstige hersenbeschadiging en zelfs een trombus in het hart vaststellen.
Gebrek aan melding bij het PEI
Vandaag weet ze: haar geval had destijds al door de artsen gemeld moeten worden als een ernstige bijwerking van de vaccinatie. Christiane Gund meldde haar klachten zelf bij het Paul-Ehrlich-Institut – eerst direct op 21 februari vanuit de spoedeisende hulp, later op 24 februari nogmaals via haar mobiele telefoon. Ze kreeg geen reactie op deze meldingen.
Pas twee weken later, toen ze zich al in een levensbedreigende toestand bevond, werd haar geval op 5 maart 2021 door de kliniek gemeld bij het Paul-Ehrlich-Institut.
Werken ondanks koorts – uit angst voor haar bestaan
Christiane Gund sleepte zich door het dagelijks leven. Haar praktijk was pas kort daarvoor geopend. Patiënten stonden te wachten. Rekeningen moesten worden betaald.
Dus nam ze koortsverlagers en werkte ze door:
“Ik heb koortsverlagers genomen om te kunnen werken.”
Opnieuw zocht ze medische hulp. Maar ook haar huisarts legde haar uit dat een reactie op de vaccinatie ”wel vijf dagen kan duren”. Fataal genoeg liet hij geen verder onderzoek uitvoeren. Bovendien bleef ze de artsen vertrouwen:
“Ik dacht dat ik niet meer naar de dokter hoefde te gaan; waarom zou ik naar de dokter gaan als het slechts een reactie op de vaccinatie is en ik al onderzocht ben?“
Maar Christianes klachten werden erger. Er kwamen hevige hoofdpijnen bij; werken was niet meer mogelijk. Met vermeende migraine ging ze naar de osteopaat, waar ze overgaf van de pijn.
Toch ging ze niet meer naar de kliniek – omdat haar steeds weer werd verteld dat het “niets” was.
“Verlamd ingestort”
Op de elfde dag na de vaccinatie alarmeerden haar kinderen de vader, omdat Christiane Gund nauwelijks nog reageerde. Maar ze weigerde categorisch medische hulp in te roepen, omdat ze dacht dat ze voldoende was onderzocht.
Twee dagen later stortte ze ’s ochtends verlamd in.
Haar man belde de ambulance. Maar het antwoord schokte hem: bij een reactie op de vaccinatie moest men naar de huisarts gaan.
Pas toen de praktijk van de huisarts openging en deze zelf de ambulancedienst belde, kwam er hulp. In het ziekenhuis stelden de artsen uiteindelijk vast hoe dramatisch haar toestand was: dubbele hersenvenetrombose, gesprongen bloedvaten, een hersenbloeding van 7,5 centimeter. De hersenen waren zo ernstig opgezwollen dat men haar niet meer kon helpen.
“Wat ze me ook gaven, het werd steeds erger.”
Er ontstonden steeds meer trombosen –
“in veel organen, in het hart, in de longen, in de lever, in het been, in de buikholte“.
Haar stollingsstoornis was echter al vóór de vaccinatie bekend en gedocumenteerd.
’s Nachts verwijderden artsen een deel van haar schedel om de druk te verlagen. Tegen haar man was gezegd dat het waarschijnlijk “niet zou lukken“.
“Het was […] helaas zo dat ik heel dicht bij de dood was.“
Tussen leven en dood
Veel van die tijd herinnert ze zich niet meer. Ze lag met verstoorde bloedstollingsfactoren op de intensive care, verloor veel bloed, kreeg bloedtransfusies en vocht om te overleven.
En toch herinnert ze zich één gedachte: ze had er nooit van gedroomd om te sterven, maar wel dat ze veel mensen zou helpen. En inderdaad: ze overleeft het. Maar haar leven zal nooit meer hetzelfde zijn.
Kort na haar geval deden zich ook in Oostenrijk soortgelijke gevallen voor. AstraZeneca raakte steeds meer in opspraak. De Universiteit van Greifswald waarschuwde ervoor om heparine in combinatie met het vaccin te gebruiken, omdat dit trombose zou kunnen versterken. Het vaccin werd twee weken lang opgeschort.
Op 30 maart 2021 traden Angela Merkel en Jens Spahn naar buiten en verklaarden dat er na AstraZeneca-vaccinaties hersenvenetrombosen waren opgetreden, maar dat het baten-risicoprofiel nog steeds als positief werd beoordeeld. AstraZeneca zou voortaan alleen nog worden gebruikt voor mensen ouder dan 60 jaar. Tweede vaccinaties met AstraZeneca werden alleen nog op vrijwillige basis aanbevolen; tegelijkertijd werd geadviseerd om zogenaamde kruisvaccinaties met vaccins van andere fabrikanten te laten toedienen.
Voor Christiane Gund is dit tot op de dag van vandaag moeilijk te verwerken. Ze kent namelijk meerdere mensen met een soortgelijk lot, die pas later zijn gevaccineerd. Mensen bij wie de schade volgens haar had kunnen worden voorkomen als de politiek en de autoriteiten eerder anders hadden gereageerd.
Toen ze het ziekenhuis verliet, droeg ze een helm, omdat een deel van haar schedel en “veel hersenmassa“ ontbraken. Later kreeg ze een implantaat van hardschuimplastic. Daarna begonnen ernstige epileptische aanvallen.
Tegenwoordig lijdt ze naast hemiplegie aan ernstige epilepsie en gezichtsstoornissen. Meerdere factoren verhogen het risico op een epileptische aanval: de ontbrekende hersenmassa, het implantaat van hardschuimplastic met de diepe littekens op haar hoofd en de ernstige eerdere beschadiging van de hersenen.
Dingen die vroeger vanzelfsprekend waren, zijn nu gevaarlijk of onmogelijk geworden: in bad liggen, fietsen met een helm, eenvoudige dagelijkse bezigheden zoals “in de auto stappen en toiletpapier kopen” zijn tegenwoordig een grote uitdaging.
“Het is zo griezelig, maar het hele leven is nu eigenlijk griezelig.”
“Er wordt niet voor ons gezorgd”
Bijzonder pijnlijk is voor haar niet alleen de lichamelijke schade – maar vooral het gevoel dat ze na dit alles in de steek is gelaten: door vrienden, door het systeem, door de samenleving en door de politiek.
Via contacten bij de SPD probeerde Christiane Gund keer op keer politici attent te maken op haar lot en dat van vele andere getroffenen. Want:
“Dit mag niet meer gebeuren! Dit mag niet meer gebeuren!”
Vandaag klinkt er vooral berusting door in haar stem.
“Het wordt niet gedocumenteerd, ook in mijn geval wordt er simpelweg gezegd: zo is het nu eenmaal, wen er maar aan.”
Een zin die haar diep raakt.
Wat voor haar bijzonder zwaar weegt, is dat ze “op de belofte van de staat had vertrouwd”, “dat er hulp wordt geboden bij vaccinatieschade.” Maar juist dat ervaart ze tot op de dag van vandaag niet. Hoewel haar vaccinatieschade officieel is erkend, moet ze tot op de dag van vandaag vechten voor therapieën, recepten en medicijnen:
“Het is elke keer weer een strijd.”
Toch had ze na haar ontslag intensieve ondersteuning nodig gehad. Ze moest opnieuw leren praten, lopen en eten. Half verlamd zat ze in een rolstoel – en kreeg toch niet de therapieën die ze zo dringend nodig had.
“Ik had een half jaar lang alles moeten krijgen. Ergotherapie, logopedie, revalidatie, fysiotherapie.”
Maar als zelfstandige viel ze door veel mazen van het zorgstelsel. Zelfs in haar eigen praktijk kreeg ze geen therapie.
Dat ze vandaag de dag überhaupt weer kan werken, heeft ze vooral te danken aan haar eigen vechtlust.
“Ik heb elke dag getraind en geoefend.”
Keer op keer eiste ze dat er met haar werd gewerkt.
“Ik was daar erg weerbarstig.”
De druk om te vaccineren
Bijzonder bitter en vanuit het huidige perspectief onbegrijpelijk: ondanks haar ernstige reactie liet ze zich later opnieuw vaccineren – twee keer met BioNTech. Ook haar kinderen en haar man kregen verdere vaccinaties.
Waarom?
Omdat ze na slechts één AstraZeneca-vaccinatie officieel nog steeds als ongevaccineerd gold. Omdat ze bang was om beroepsmatig opnieuw buitengesloten te worden. Omdat niemand haar een vaccinatievrijstelling wilde verstrekken. En omdat ze moest meemaken dat ongevaccineerden soms geen behandeling kregen:
“Geen vaccinatie, geen behandeling. Ziek. Dat is ziek.“
Daarnaast was er de angst die de artsen bij haar en haar gezin hadden aangewakkerd: vanwege haar slechte gezondheidstoestand zou ze aan een coronabesmetting kunnen overlijden.
“Die angst om iemand te verliezen was zo erg.“
Ook haar beroepsverenigingen hadden enorme druk uitgeoefend. Zo kopieerde ze de vaccinatiepasjes van haar medewerkers, archiveerde ze die en controleerde ze de voorschriften – uit angst haar praktijk te verliezen.
“Ik dacht dat ik dat moest doen. Dat ik zo de wereld kon blijven redden.“
Dan stokt ze even.
“En ik dacht: de wereld redt mij. Maar zo was het gewoon niet.“
Tussen alle fronten
Na haar publieke optreden bij RTL en SWR kreeg ze te maken met haat en vijandigheid van beide kanten:
Vaccin-tegenstanders schreven haar dat ze zelf schuldig was aan haar lot. Vaccin-voorstanders bedreigden haar, die met slechts één vaccinatie als ongevaccineerd gold: “Te veel ongevaccineerden, te weinig zeisen“, zo luidde het bericht van iemand.
Christiane’s verwondingen zitten diep. Ze maakte zelf immers lange tijd deel uit van precies dit systeem van druk en uitsluiting. Met een schuldgevoel herinnert ze zich haar ongevaccineerde schoonmaakster, aan wie ze de toegang tot de praktijk moest weigeren. Toen die zwanger was, zei ze tegen haar:
“Als je je niet laat vaccineren, breng je je kind om.”
Vandaag schaamt ze zich voor die woorden.
“Helaas was het zo. Ik dacht dat allemaal echt.“
Een trauma dat blijft
Ondanks alles werkt Christiane Gund vandaag de dag af en toe weer als fysiotherapeute. Sinds haar terugkeer regelt haar man de praktijk, neemt hij de administratie en veel dagelijkse zaken voor haar rekening. Naar buiten toe functioneert ze. Maar van binnen is er veel gebroken. Ze is zwaar getraumatiseerd.
Ze vraagt zich vooral af waarom er naar haar mening tot op de dag van vandaag geen uitgebreide afrekening plaatsvindt.
“Voor elke onzin is er een onderzoekscommissie, maar voor deze zaak niet.“
Ook op professioneel vlak ziet ze ontwikkelingen die haar zorgen baren. Ze werkt al decennia als fysiotherapeute – maar de omvang van ernstige ziekten die ze tegenwoordig tegenkomt, schokt haar. Want inmiddels ziet ze steeds vaker darmkanker, borstkanker, beroertes, het Guillain-Barré-syndroom of ALS – ook bij jonge mensen – in een frequentie die ze vroeger niet heeft meegemaakt. Want dat waren
“Eigenlijk allemaal aandoeningen waarvan je toen zei: zoiets komt wel eens voor. […] Maar dat ik dit zo massaal tegenkom, ook hier bij ons in het dorp, dat we drie ALS-patiënten hebben, van wie er twee zijn overleden en jong, ja, midden in het leven. […] Dat is ongebruikelijk.“
Maar bovenal maakt ze zich zorgen over hoe een soortgelijke crisis in de toekomst zou kunnen worden aangepakt. “Ik maak me enorme zorgen over wat we de volgende keer zullen doen.”
Want achteraf verkregen inzichten helpen haar en haar familie niet meer.
“Het helpt me niet om dat achteraf te beseffen. Het is mij overkomen, mijn familie.”
Als ze de tijd terug zou kunnen draaien? Christiane antwoordt in eerste instantie schrikbarend eerlijk: als ze bij die sprong in de tijd nog zou zijn zoals toen, zou ze het weer precies zo doen. Omdat ze dan weer zou hebben gefunctioneerd. Omdat ze weer zou hebben vertrouwd. Omdat ze weer deel zou hebben uitgemaakt van het systeem.
Maar met de kennis van vandaag zegt ze onder tranen twee woorden:
“Nooit meer.“
En ze voegt eraan toe:
“Zolang ze me niet kunnen bewijzen wat de fout was […] en zolang er niets openbaar wordt gemaakt en gedocumenteerd, zou ik eruit stappen.“
Voor Christiane Gund blijft daarom vooral deze hoop over: dat mensen met ernstige bijwerkingen in de toekomst eerder serieus worden genomen en dat wat er is gebeurd grondig wordt onderzocht, zodat waarschuwingssignalen niet opnieuw uitmonden in tragedies die een leven en hele gezinnen voor altijd veranderen. Moge deze hoop uitkomen.
Via Report24.news.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
En deze mevrouw is helaas niet de enige, die vaccinschade heeft opgelopen. Vertrouw nooit, echt nooit de Roverheid met haar regeltjes en vooral dwang. Nooit zal ik de woorden van De Jonge vergeten: we gaan van stad naar stad, van dorp naar dorp, van wijk naar wijk, van straat naar straat. En als “ dank” voor deze moordpartij wordt hij benoemd tot commissaris. Hoe rot is de politiek in Den Haag? Totaal dus.
*J. : Zoals ook een John McAfee al zei :
>>>>>>>>>>>>> MACHT is altijd voor slechte zaken.
Voor goede zaken, is geen macht nodig. <<<<<<<<<<<<<<<
https://www.frontnieuws.com/vrouw-verliest-beide-benen-en-beide-handen-na-tweede-pfizer-covid-19-injectie/
Oude topic maar oh zo triest 🥹
Misschien was dat haar doel om mensen te redden, tot inkeer komen en mensen confronteren met haar ellende, zodat meer mensen een beetje wakker worden.
echt zielig voor de getroffenen
maar wakker worden is niet genoeg:
mensen moeten ook ophouden zich tot de nek in de schulden te steken – want dat leid tot gedwongen keuzes,
werkweken van meer dan 60 uur – waardoor je geen tijd meer hebt voor jezelf, en je relaties, reflectie en nieuwsgaring
het uitbesteden van nog heel jong kinderen aan de zorg om zelf te gaan werken – heel slecht voor moederbinding.
1. mRNA-injekites = permanent : veranderingen in het DNA, en beschadiging van het immuun-systeem.
Gevolgen :
– oncontroleerbare genetische veranderingen
– [ terugkerende ] ziektes en over-sterfte.
2. De ‘lipid nano particles’ als verpakkings-vloeistoffen,
dringen ELKE lichaams-cel binnen – ook de hersenen ! -.
Ze bevatten grafeen[-oxyde], dat elektromagnetisch beïnvloedbaar is.
Diep triest allemaal.
waarom mensen eerst is even nadenken…voor nieuwe gordijntjes doen ze er weken over…medelijden is hier Misplaatst…wij werden geïsoleerd én als gevaarlijk beschouwd en er werd naar gehandeld…vreselijk en nu terug goed..
Pffff
Vroeger werd ons geleerd–bij praktisch alle gezindten en scholen om lief braaf en aangepast te zijn en geloof en vertrouwen te hebben in overheid en rechtsstelsel en wet etc. etc. Nooit dat we vooral niet alles moesten geloven en alles zoveel mogelijk zelf moesten checken en uitzoeken en bewijzen moesten eisen… Als je zo was werd je al als een soort onmogelijke rebel gezien… Tjaa…nu wordt duidelijk hoe slachtrijp het volk daardoor is geworden als weerloze meute voor alle oplichters en parasieten de roofdieren onder ons…
Quote ” Specialisten zoeken naar een diagnose, maar dat is te beperkt om de werkelijke oorzaak van het probleem te vinden.
De realiteit is dat de CB-arts een baby – op het moment dat zijn of haar immuunsysteem nog volledig onontwikkeld is – inspuit met maar liefst 7 gemanipuleerde ziekteverwekkers tegelijkertijd, plus toxische chemicaliën, plus dierlijke vervuilingen van het medium waar vaccins op gekweekt worden.
• Waarom wordt er – als er problemen optreden – niet onderzocht in welke mate deze (lichaamsvreemde) stoffen nog steeds in het kinderlijfje aanwezig zijn?
• Waarom wordt er niet onderzocht of de werking van deze stoffen overeenkomt met de bijwerkingen waar het kindje na het vaccin last van heeft?
• Waarom wordt er niet onderzocht in hoeverre de aandoening het gevolg is van schade die deze stoffen kunnen aanrichten aan de verschillende organen?
• Waarom wordt er niet onderzocht of genetische afwijkingen (of varianten?) niet het gevolg kunnen zijn van het erfelijk materiaal van dieren dat er bij baby’s vanaf de leeftijd van 2 maanden ingespoten wordt?
De specialisten in het ziekenhuis hebben maar weinig ruimte om af te wijken van hun onderzoeksprotocollen, en de artsen op het CB volgen gewoon het beleid. Medici hebben geen enkele kennis over chemische stoffen en ze zijn niet gewend te denken buiten het beperkte stramien van hun werkwijze. Ze zijn simpelweg niet geschoold in het herkennen van vaccinatieschade.
Chemicaliën en gezondheid
Bijsluiters worden over het algemeen niet gelezen, zelfs niet door artsen – maar tussen de regels door vinden we hier interessante informatie. Bijvoorbeeld over de stoffen in het vaccin of contra-indicaties voor het gebruik ervan.
Op de bijsluiter van Infanrix Hexa staat dat het aluminiumfosfaat bevat.2 Dit is een zeer basische stof dus bijtend. Bij volwassenen wordt aluminiumfosfaat dat in het bloed terecht komt direct via de nieren uitgescheiden, maar bij baby’s is dit niet het geval. De nieren zijn nog niet onvoldoende ontwikkeld om dat te kunnen. Is het mogelijk dat de neurologische problemen van Ryan veroorzaakt zijn door een te hoge concentratie aluminiumfosfaat? Wie zal het zeggen. Of hebben ze te maken met de kinkhoestcomponent van het DKTP-vaccin? Deze is berucht om bijwerkingen en die zijn gewoon op de bijsluiter te lezen.2
• “Indien bekend is dat één van de volgende verschijnselen opgetreden is in tijdsrelatie tot ontvangst van een pertussis (kinkhoest)–bevattend vaccin dient de beslissing om volgende doses te geven met pertussis-bevattende vaccins zorgvuldig te worden overwogen:
• Temperatuur van 40° binnen 48 uur na vaccinatie;
• Collaps of een op shock gelijkende toestand (hypotone (slappe) – hyperresponsieve (geagiteerde) episode) binnen 48 uur na vaccinatie;
• Aanhoudend ontroostbaar huilen gedurende 3 uur optredend binnen 48 uur na vaccinatie;
• Convulsies (stuipen) met of zonder koorts die optreden binnen 3 dagen na vaccinatie.
Op dit moment is het zo dat ouders moeten bewijzen dat de schade van hun kind veroorzaakt is door het vaccin en dat is zo goed als onmogelijk. Hoe je het ook went of keert, het gaat altijd om een individueel geval en de enige manier om de schuld of onschuld van het vaccin te bewijzen is wetenschappelijk, dubbel blind, gerandomiseerd (onwillekeurig) onderzoek uitgevoerd op een grote groep kinderen (in de orde van grootte van 200.000) over voldoende lange tijd (minstens 10 jaar), met een ongevaccineerde controlegroep. Pas dan – en alleen dan – kunnen we spreken van onderzoek dat iets bewijst.
Bestaat dit onderzoek? Welke arts of specialist heeft het persoonlijk gelezen of zelfs maar onder ogen gekregen? En welke arts heeft zich verdiept in de inhoudsstoffen van vaccins en is bereid de vermoedens van ouders serieus te nemen? Het zijn er bedroevend weinig. Men blijft volhouden dat ‘het’ niet kan omdat het heel goed onderzocht is, maar waar is het onderzoek dat bewijst dat vaccins veilig zijn??? Tot op heden zijn de artsen en specialisten zijn niet in staat om ouders die daarom vragen ‘double blind, randomized, controlled’ wetenschappelijk onderzoek dat zou moeten bewijzen dat vaccins v.e.i.l.i.g. zijn te overleggen.
Struisvogelpolitiek
Omgekeerd evenredig met de mate waarin het gevaar van een ‘epidemie’ – lees: heersende kinderziekte of griep opgeblazen wordt tot een ‘levensbedreigende situatie’, wordt het risico van de stoffen die dag in dag uit bij onze baby’s ingespoten worden geminimaliseerd tot ‘onmogelijk’.
Drie experts hebben in het televisieprogramma ‘Dossier Eenvandaag’ 3 bijvoorbeeld verklaart dat zo’n 20% van de door het bedrijf Terumo gefabriceerde vaccinspuiten het uiterst giftige Bisphenol A lekken, maar:
“De Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ) heeft laten weten dat er ’tot nu toe geen signalen of meldingen zijn binnengekomen over mogelijke problemen met deze injectienaalden’. De inspectie zegt dat het de informatie van het tv-programma ‘uiterst serieus’ neemt. Maar tot nu toe is er volgens de inspectie geen reden de naalden terug te roepen.”
‘Uiterst serieus’??? ‘Geen signalen of meldingen binnengekomen’???? Er wordt niet geluisterd naar de signalen en meldingen die ouders dag in dag uit op consultatiebureaus, in huisartsenpraktijken en ziekenhuizen afgeven!!!
De zorg voor een kind met een aandoening, de zoektocht naar feiten en verklaringen en een persoonlijk, vaak zeer emotioneel verwerkingsproces maken dat ouders van kinderen met vaccinatieschade het druk hebben. Het is zeer begrijpelijk dat de meesten het opgeven om onwillige medici te informeren. Dat zou ook een taak moeten zijn van de overheid. Waar zijn de maatregelen van de overheid om ervoor te zorgen dat de blinde vlekken van artsen opgeheven worden? Die zijn er niet. De praktijk laat zien dat de overheid uitermate pro-vaccins is. In de politieke arena gaan economische belangen voor gezondheid en milieu.
Hoe kan het dat artsen en specialisten geen vaccinatieschade tegenkomen?
Er wordt gebruik gemaakt van een ‘passief surveillance systeem’ – met andere woorden het melden van bijwerkingen is geheel vrijblijvend. Om een beter beeld te krijgen van vaccinatieschade is nodig dat artsen en specialisten geïnformeerd worden over de schadelijke ingrediënten in vaccins en systematisch en herhaaldelijk geïnstrueerd worden om de verhalen van ouders uiterst serieus te nemen. Anders worden vaccinreacties sowieso vaak niet gemeld. En verder is het nodig dat artsen en specialisten hun expertise bundelen met die van een chemicus. En dat men om te beginnen in elk individueel geval uitsluit dat de klachten van het betreffende kind niet simpelweg veroorzaakt worden door de werking van de chemicaliën.
Regulier onderzoek vindt plaats onder de lantaarnpaal. Als je zoekt op het gebied van het zenuwstelsel krijg je informatie over het zenuwstelsel, als je onderzoek doet op het gebied van de genen krijg je informatie over de genen. Er worden ‘betere’ en ‘eerdere’ diagnoses gesteld en steeds vroeger en steeds meer medicijnen voorgeschreven, maar verbanden worden niet gelegd en oorzaken niet weggenomen. Tenzij de ouders zelf de sleutel vinden. “End Quote.
Cor, dank je voor deze duidelijke reactie!
“Van de eigen hond weten mensen vaak meer dan van de kat van de buren. En als ze een huis kopen dan willen ze het liefst gelijk een nieuwe keuken. Daarom zegt men dat de zon elke dag weer opkomt en dat daarom de auto soms gewassen moet worden.
Maar omdat het zondag is en men weer naar de wekelijkse onderhoudsbeurt gaat, ziet men niet dat de wielen nog een beetje vies zijn. Althans, die ene kant, links of recht, dat zou kunnen, maar het was niet voor, dus zal het wel de linker geweest zijn. En anders de rechter, maar dat laat ik in het midden. Voor de auto is er ook spul dat je kan injecteren in de tank. Loopt ie beter, zeggen ze. Maar dat is de auto of de brommer. Maar je zus? Dus daarom is een injectie met heroïne bijna even gevaarlijk als drop eten met blote handen en je weet dat als je dan je tanden poetst met fluoride je die de dope wellicht lamlegt, of andersom, en dat heeft weinig met het weer te maken, of regent of niet dus. Of dat de zon onder is of de maan ook. Dus drop? ja misschien, maar dope? Je weet het niet hè, want de injectie voelt wel goed als zo een naald in je donder verdwijnt. Ieder mens wordt aangetrokken door iets engs. En toch schijnt de maan er niet minder door, áls die al schijnt wanneer de zon onder de zee zit.”, las ik toen een mens eens zijn verhaal deed. Maar die leek wel zot. Dus zoals Piet eens zei: “De Sint is niet altijd je vrind, mijn kind. Wees daarom wijs en blijf uit het bos waar de wolven sluipen.”.
Maar ja, die sprookjes hè? Het brein is een zegen voor wie de teugels zelf vast houdt. Maar de kwetsbaarheid van de schat is als een mooie vrouw die de schoonheid zelve is, doch nog nooit in de spiegeling van het zwarte water heeft gekeken. Kwetsbaar is de schoonheid van het hart, want onwetendheid zou een zegen zijn in een wereld zonder kwaad. En toch bloeien telkens weer de mooiste bloemen op de menselijke vuilnisbelt van zelfzucht.
Prachtig
Ik kan over mijn nek gaan bij uitspraken van vrouwen < "We zijn zwanger"
Clubjes voor vrouwen met een kinderwens , schieten als Paddenstoelen de grond uit.
Huwelijken lopen op de klippen omdat later een partner ontvruchtbaar blijkt te zijn.
Jonge snelle mensen , verliefd en zeer actief in sport , storten in elkaar na de eerste baby.
Nu de mallemolen van de covid shit.
De behoefte voor de vax was voor mij totaal niet aan de orde.
Ook ik heb het meegemaakt.
De stomzinnige hijgers (hij heeft geen mondkapje op) ben altijd in overlevings modus, de hele meuk had geen invloed. Keek alleen maar toe. De compleet geïndoctrineerde rijen mensen, kreten gehoord als , ik heb mijn afspraak voor de vax binnen hoor, aandacht en blijdschap genereren.
Het enige wat ik nu nog moet doen is uit het ziekenhuis blijven… kom er geheid niet meer uit .
Buurvrouw , blaas ontsteking, normaal behandelbaar…. weg , de medicatie (zogenaamd) niet overleefd.
De hele zooi is krankzinnig geworden. Kijk om je heen, btw. laatst was er hier de vraag of er nog mannen met ballen zijn ! Wat denk je zelf ?? 😁
Cor, we hebben een mijlpaal bereikt. 100% met je eens. Wie had dat ooit gedacht. 😂
@Gijp
Bedankt .
😁🤣
ben jij plots sentimenteel geworden jongeu ? wat ep jij chedronke? Wil ik ook wat fan!
Zo is het niet, het grappige is dat Cor de pest aan mij heeft, maar ik niet aan hem. Ik denk dat tie nu weer woedend wordt🙈
JA JA vaxxinschade …..en de draadloze stralingsniveaus dan? Die moeten de laatste 5 jaar, volgens mijn te lage inschatting, zowat verdubbeld zijn, misschien wel X 5, and ticking ….DAT kan geen kwaad zeker ééh?! Allez , stuur maar een antwoordje met jullie fckn draadloze GSM die de de GANSE klotedag aan jullie klotehand plakt !! je moest zo maar ns een KLOTEpuntje verliezen in den ALDI of AH of waar dan ook ééh ….
ik vind zo vervelend dat het bestek zo blijft plakken, heb nu overal sterke magneten gemonteerd zodat ik het bestek makkelijker kan afkoppelen.
ze hebben je hard nodig cor,
als puurbloed ben je hun enige kans op eenngezond kind
Ik las dit met tranen in mijn ogen.
Wat in triest wat deze mevrouw is overkomt en hoe zij is behandeld.
De Westerse maatschappij moet zich diep schamen voor wat zij heeft aangericht bij slachtoffers zoals deze mevrouw.