In een huiveringwekkende bekentenis heeft een vooraanstaande Amerikaanse bio-ethicus toegegeven dat patiënten die als ‘hersendood’ zijn verklaard, in leven worden gehouden met behulp van levensondersteunende apparatuur en in het geheim worden gebruikt voor medische en wetenschappelijke experimenten in onderzoekscentra verspreid over de Verenigde Staten.
Arthur Caplan, hoogleraar bio-ethiek aan de Grossman School of Medicine van de New York University, sprak onlangs tijdens een podcast over deze praktijk, schrijft Frank Bergman.
Professor Caplan onthulde dat NYU Langone Health een onderzoeksafdeling exploiteert waar de lichamen van neurologisch gewonde patiënten worden gebruikt voor experimenten.
Caplan noemde de patiënten “neomorts” en de experimentele faciliteiten “bioemporia”.
Satirische waarschuwing wordt werkelijkheid
Caplan zei dat de termen afkomstig zijn uit een essay uit 1974 in Harper’s Magazine, getiteld “Harvesting the Dead”, geschreven door psychiater Willard Gaylin.
Gylins artikel was bedoeld als waarschuwing voor de ethische gevaren die het concept van hersendood met zich meebrengt.
In het essay stelde Gaylin zich faciliteiten voor waar neurologisch gewonde patiënten in leven konden worden gehouden voor invasief onderzoek en medische opleidingen.
“In de daaropvolgende discussie zal het woord ‘lijk’ zijn gebruikelijke betekenis behouden, in tegenstelling tot het nieuwe lijk, dat een ‘neomort’ zal worden genoemd“, schreef Gaylin.
“De ‘afdeling’ of het ‘ziekenhuis’ waar het in leven wordt gehouden, zal een ‘bioemporium’ worden genoemd … Wat er ook mogelijk is met het oude, gebalsemde lijk, wordt met de ‘neomort’ in ongelooflijke mate uitgebreid …”
“Onzekere geneeskundestudenten zouden er routinematige lichamelijke onderzoeken kunnen oefenen – auscultatie, percussie van de borstkas, onderzoek van het netvlies, rectale en vaginale onderzoeken, enz. De neomort zou kunnen worden gebruikt voor een groot deel van het testen van medicijnen en chirurgische ingrepen die we nu normaal gesproken uitvoeren op gevangenen, verstandelijk gehandicapte kinderen en vrijwilligers …”
“Voor de hand liggende vormen van experimenten zouden behandelingen zijn voor ziekten die eerst bij de neomort zouden worden opgewekt. We zouden tegengiffen kunnen testen door gif te injecteren, kanker of virusinfecties op te wekken om nieuwe therapieën te valideren en te vergelijken …”
Caplan erkende dat Gaylins essay als kritiek was geschreven, maar zei dat het hem inspireerde om het idee verder uit te werken.
“Hij (Gaylin) was erg bezorgd dat dit zou kunnen gebeuren, maar dat betekent niet dat het een verkeerd idee was.”
Caplan zei dat de NYU nu een dergelijke faciliteit exploiteert en beweerde dat er in het hele land tientallen soortgelijke programma’s worden opgezet om medicijntests en andere experimenten uit te voeren op patiënten die hersendood zijn verklaard.
Hij erkende ook dat die patiënten biologisch gezien niet dood zijn, en beschreef hun juridische dood als een sociaal construct dat het mogelijk maakt hun lichamen in leven te houden met behulp van levensondersteuning.
Families gevraagd om toestemming voor experimenten
De experimenten worden naar verluidt uitgevoerd op patiënten die zich als orgaandonor hadden geregistreerd, maar later ongeschikt bleken voor transplantatie vanwege infecties of andere medische aandoeningen.
De families worden vervolgens benaderd en gevraagd of artsen de levensondersteuning tijdelijk mogen voortzetten om onderzoek te doen.
“We begonnen met te zeggen dat het de transplantatiegeneeskunde zou kunnen bevorderen. We gaan iets onderzoeken, misschien een kunstorgaan of een immuunonderdrukkend medicijn. En als u ons toestemming geeft – ze wilden orgaandonor zijn, maar dat kan niet; ze wilden duidelijk helpen – laten we het dan op die manier doen.”
“En als de familie hiermee instemde (waarbij ik de luisteraars eraan wil herinneren dat ze hiertoe wettelijk niet verplicht zijn in een orgaandonatiesituatie, maar we probeerden hier voorzichtig te zijn met het idee om het lichaam te bestuderen): als we ze 72 uur in leven houden, zouden jullie ons dan toestemming geven?”
“En veel mensen deden dat.”
Deze onthullingen roepen ernstige vragen op over de vraag of families volledig worden geïnformeerd over het feit dat hun dierbaren biologisch gezien in leven blijven, terwijl ze wettelijk als overleden worden aangemerkt.
Caplans steun voor het in leven houden van hersendode patiënten voor experimenten staat ook in schril contrast met zijn eerdere standpunt in de zaak van Jahi McMath, een jong meisje wiens familie vocht om haar aan de beademing te houden nadat ze hersendood was verklaard.
Destijds schreef Caplan: “Haar aan de beademing houden komt neer op het ontheiligen van een lichaam.”
Menselijke lichamen gebruikt om dierlijke organen te testen
Patiënten die hersendood zijn verklaard, zijn al gebruikt voor experimenten met genetisch gemodificeerde varkensnieren en -levers.
Omdat hun lichamen fysiologisch stabiel kunnen blijven, kunnen onderzoekers hen weken of maanden in leven houden terwijl ze hun reacties op getransplanteerde dierlijke organen bestuderen.
Nadat de experimenten zijn beëindigd, wordt de levensondersteuning stopgezet en kunnen de stoffelijke resten van de patiënten aan verder pathologisch onderzoek worden onderworpen.
Deze praktijk is ontstaan terwijl wetenschappers ook kritiek te verduren kregen vanwege hun voorstel voor “bodyoids”, niet-bewuste menselijke klonen die in kunstmatige baarmoeders worden gekweekt voor experimenten.
Het gebruik van patiënten die hersendood zijn verklaard, betekent echter dat soortgelijk onderzoek al op echte menselijke lichamen kan worden uitgevoerd.
Gaylin waarschuwde bijna vijf decennia geleden al dat de beweerde medische voordelen van dergelijke experimenten de enorme morele kosten ervan nooit zouden kunnen compenseren.
“En toch, nadat alle voordelen zijn geschetst, het levensreddende potentieel duidelijk is, de humanitaire doelen voor de hand liggen, de technologie klaar is, de motieven zuiver zijn en de materiële kosten gerechtvaardigd zijn — hoe moeten we dan onze emoties met elkaar verzoenen?” schreef Gaylin.
“Waar in dit debet-creditregister van ledematen, levers, nieren en kosten moeten we de afkeer afwegen en vastleggen die door deze hele filantropische onderneming wordt opgeroepen?
“Een kosten-batenanalyse is altijd het minst bevredigend wanneer de kosten in het ene domein moeten worden gemeten en de voordelen in een ander. De analyse is bijzonder scheef wanneer de voordelen specifiek, materieel, zichtbaar en onmiddellijk zijn, en de te betalen prijs algemeen, spiritueel, abstract en toekomstgericht. Dat is wat mensen ertoe brengt vrijheid in te ruilen voor veiligheid, trots voor comfort, waardigheid voor geld …
“Het in stand houden van het leven is een dringend argument voor elke maatregel, maar niet als die maatregel juist die kwaliteiten vernietigt die het leven de moeite waard maken om in stand te houden.”
De onthullingen leggen een snel groeiend gebied van medisch onderzoek bloot dat is opgebouwd rond mensen die biologisch in leven blijven, maar wettelijk dood zijn verklaard.
Welke terminologie instellingen ook gebruiken om de praktijk te vergoelijken, deze patiënten zijn geen laboratoriumapparatuur.
Het zijn mensen, en het gebruik van hun levende lichamen voor experimenten vereist onmiddellijke publieke controle.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Ik vind dit een gelul artikel dat bedoeld is om het vertrouwen in de medische wereld nog verder te ondermijnen na het covid schandaal.
Er werken honderduizenden goede mensen in de medische wereld die zich inzetten om de minder gelukkige te helpen.
Hun werk wordt door de smerige rijke efficient bezuinigende systeemprofiteurs steeds vervelender gemaakt.
Ze worden daarbij geholpen door walgelijke parasitaire politici (natuurlijk niet allemaal net zoals in de medische wereld) die helemaal niet weten wat werken is maar wel anderen blootstellen aan de haaien van het bedrijfsleven.
De zogenaamde zichzelf beduipende kansenpakkers zorgen voor sociale chaos en kanslozen die zich vaak omdat ze toch iets van levensplezier willen hebben vergrijpen aan verdovende middelen of alcohol om het leven draaglijk te maken (natuurlijk heb je ook rijke stinkerds die coke snuiven). Dat soort mensen wordt steeds meer na overdossisen of psychoses opgenomen dat het werk van verpleegkundigen vervelend maakt.
Daarnaast al die invloed van de medische wereld met hun, ook hier fancy, apparatuur waardoor het personeel iedere keer moet bijscholen, dan de verdienmodel BIG register en vaardigheids scholing.
Niet alleen voetbal en sport in het algemeen maar alles waar mensen voldoening aan beleven en graag doen is een markt geworden voor het hebzuchtige crapule dat nu overal beschavingen aan het bombarderen is.
Vergeet dat niet, als u boos bent, er zijn in iedere bedrijfstak voor het overgrote deel normale mensen die anderen wat gunnen, het is maar een klein percentage dat de lakens uitdeeklt en alles naar hun hebzuchtige hand wil zetten.
De beruchte 1% ++++
Inmiddels geheel vervreemd van elk moreel en ethisch besef tuimelt hier, aan het eind van dit bekende en schier eindeloze hellende vlak, dit soort ‘medisch’ onderzoek in het ravijn naar de hel. Walgelijk!
het is een gigantisch Verdienmodel geworden, de PHARMA-MAFFIA..is een geaccepteerd staats-verdien-Noodzaak geworden in Alle Westerse landen…het stond zelfs gisteren nog op FN..met hoeveel pillen een Baby moet nemen…Onvoorstelbaar…de hele gemeenschap zit in het Drijfzand..de Westerse Gemeenschap hé…