Ter nagedachtenis aan de U.S.S. Liberty

Op 8 juni 1967 werd de U.S.S. Liberty in het oostelijke Middellandse Zeegebied aangevallen door Israëlische strijdkrachten. Het schip bevond zich in internationale wateren en de nationaliteit ervan was duidelijk aangegeven. Toch viel onze “grootste bondgenoot” het schip met zoveel kracht aan dat 34 bemanningsleden van de Liberty omkwamen en 173 gewond raakten. Het incident had geen enkele invloed op de betrekkingen tussen de VS en Israël.

Sterker nog, het onderwerp kon in dit land decennialang niet openlijk worden besproken. Minder dan vier jaar na de moord op John F. Kennedy – de enige president die het zionisme ooit heeft uitgedaagd – werd de aanval op de Liberty snel vergeten door de mainstream media en politici van beide partijen. In 2003 deed de gepensioneerde marinekapitein Ward Boston, een advocaat die hielp bij het leiden van het militaire onderzoek naar het Liberty-incident, een schokkende beschuldiging. Boston beweerde dat president Lyndon Johnson en zijn minister van Defensie, Robert McNamara, hadden bevolen dat het onderzoek moest concluderen dat het incident een ongeluk was. Zijn beëdigde verklaring werd vrijgegeven tijdens een persconferentie op Capitol Hill. Boston beschuldigde Johnson en McNamara ervan de leiders van het onderzoek te hebben opgedragen “te concluderen dat de aanval een geval van ‘verkeerde identiteit’ was, ondanks overweldigend bewijs van het tegendeel.” Boston zei dat hij 36 jaar lang had gezwegen omdat hij als officier, “wanneer er orders komen… ze opvolgt,” schrijft Donald Jeffries.

De aanval op de Liberty bleef heel lang verborgen. Ik kwam er pas achter door artikelen te lezen in het weekblad Spotlight, waarin ook overlevenden werden geïnterviewd, en dat verscheen in de jaren 80 en 90. Het Spotlight en het moederbedrijf Liberty Lobby werden bestempeld als “antisemitisch”. Op een gegeven moment kwam er meer openheid, waardoor het onderwerp kon worden besproken zonder angst voor onmiddellijke “cancellatie”. Mijn overleden vriendin Joan Mellen, eveneens een onderzoeker naar de moord op JFK en trots joods, schreef er zelfs een kritisch boek over. Net als bij JFK, 9/11 en andere belangrijke kwesties zijn het de burgeronderzoekers/journalisten die de leemte hebben opgevuld die is ontstaan door het ontbreken van een werkelijk vrije pers. Dit zijn de helden die we moeten erkennen, vanwege hun vastberadenheid bij het indienen van eindeloze FOIA-verzoeken en het spreken met getuigen waar professionele “journalisten” dat niet doen. Degenen die nog in leven zijn, tenminste. En die niet uit angst ondergedoken zijn. Ik weet uit eerste hand hoe moeilijk het is om sommigen van hen aan het praten te krijgen.

Gelukkig zijn de mannen die de aanval op de Liberty hebben overleefd, bereid om te praten. En wij zijn de enigen die naar hen luisteren. Dankzij het werk van deze onbekende burgerjournalisten is het onderwerp niet langer taboe in de beleefde samenleving. Maar er waren vanaf het begin stemmen die het stellig oneens waren met het narratief dat de aanval per ongeluk was gebeurd. In augustus 1967, na de afronding van de onderzoekscommissie van de marine, had de American Legion Resolutie 508 aangenomen (in 1984 ingetrokken zonder eerst te zijn herzien), waarin werd gesteld dat het gepubliceerde rapport van de onderzoekscommissie van de marine “het Amerikaanse publiek geen bevredigend antwoord geeft over de reden voor de aanval” en waarin werd verklaard dat “De American Legion veroordeelt en keurt de onverantwoordelijke aanval van Israël af” en eist “een volledig en grondig onderzoek naar het incident”. Gurney Williams III zou in het juli-nummer van 1997 van The American Legion Magazine (“Death Strikes the Liberty”) schrijven dat het Congres de Israëlische aanval op de Liberty nooit heeft onderzocht. In 1967 werden beide Amerikaanse politieke partijen al gedomineerd door zionisten.

De American Legion keurde in 2017 een resolutie goed waarin “het 115e Amerikaanse Congres werd opgeroepen om de aanval op de USS Liberty en de nasleep daarvan openbaar, onpartijdig en grondig te onderzoeken en dit onderzoek te starten vóór het einde van 2017, het jaar van de 50e verjaardag van de aanval.” De American Legion stond niet alleen. Voormalig directeur van de NSA (1965-1969), luitenant-generaal Marshall S. Carter, herinnerde zich in een NSA-interview uit 1988 hoe hij tijdens een hoorzitting van het Congres in 1967 had verklaard dat de aanval op de Liberty “niets anders dan opzettelijk kon zijn. Er is gewoon geen enkele manier waarop een reeks omstandigheden dit als een ongeluk zou kunnen rechtvaardigen.” In 2013 nam de Veterans of Foreign Wars Resolutie 423 aan, waarin “het Congres werd opgeroepen om onmiddellijk een onderzoek in te stellen naar de aanval op de USS Liberty door de Israëlische strijdkrachten op 8 juni 1967, teneinde de waarheid achter de aanval vast te stellen en de families en de bemanning rust te bieden.” Het leger erkende zelf de heldhaftige inspanningen van het militair personeel tijdens en na de Israëlische aanval op de Liberty. De bemanningsleden van de Liberty ontvingen de Presidential Unit Citation, 2 Navy Crosses, 12 Silver Stars, 20 Bronze Stars, meer dan 200 Purple Hearts, en de kapitein van het schip, marine-commandant William L. McGonagle, ontving de Medal of Honor. Maar in de openbare samenvatting van de procedure van de Navy Court of Inquiry van 28 juni 1967 stond nog steeds: “Het was niet de verantwoordelijkheid van de rechtbank om te oordelen over de schuld van de aanvallers en er werd geen bewijs gehoord van de aanvallende natie.” Israël was toen net zo oncoöperatief en oorlogszuchtig als nu. In CIA-informatierapporten van juni en oktober 1967 werden bronnen in Tel Aviv geciteerd die zeiden dat “de Israëlische strijdkrachten precies wisten onder welke vlag de LIBERTY voer” en dat de Israëlische minister van Defensie Moshe Dayan “persoonlijk opdracht gaf tot de aanval” op de Liberty, ondanks de bezwaren van hoge militairen, van wie er één de aanval omschreef als “pure moord”. CIA-directeur Richard Helms verklaarde in een interview in 1984 dat “alles in het werk is gesteld om de omvang van deze aanval op een Amerikaans marineschip voor het Amerikaanse publiek verborgen te houden” en “aangezien dit voor het dossier van de CIA is, denk ik dat er geen twijfel over kan bestaan dat de Israëli’s precies wisten wat ze deden… elke bewering dat ze niet wisten dat het een Amerikaans schip was… is onzin.”

Admiraal Thomas Moorer, voorzitter van de gezamenlijke stafchefs onder president Nixon, verklaarde: “Israël probeerde te voorkomen dat de radiotelegrafisten van de Liberty een noodoproep konden verzenden door Amerikaanse noodradiokanalen te storen. Israëlische torpedoboten beschoten reddingsboten van dichtbij die waren neergelaten om de ernstigst gewonden te redden.” Vervolgens vroeg hij zich af of “onze regering de belangen van Israël boven die van onszelf stelt? Zo ja, waarom? Blijft onze regering Amerikaanse belangen ondergeschikt maken aan Israëlische belangen?” In een interview uit 1983 zei Moorer: “Ik heb nog nooit een president gezien – het maakt me niet uit wie het is – die tegen hen [de Israëli’s] in opstand komt. Het is gewoon onvoorstelbaar. Ze krijgen altijd wat ze willen. De Israëli’s weten altijd wat er gaande is. Ik kwam op het punt dat ik niets meer opschreef. Als het Amerikaanse volk begreep welke greep die mensen op onze regering hebben, zouden ze in opstand komen. Onze burgers hebben geen idee wat er gaande is.“

Moorer verklaarde in 1991: ”Suggereren dat ze het schip niet konden identificeren is… belachelijk… Iedereen die de Liberty niet kon identificeren, zou het verschil niet kunnen zien tussen het Witte Huis en het Washington Monument… Ik vind dat het Congres het incident moet onderzoeken, zelfs nu nog.” Moorer herhaalde in 1997: “Israël wist heel goed dat het schip Amerikaans was.” Moorer kwam persoonlijk tussenbeide om een besluit van de Amerikaanse Marineacademie ongedaan te maken om de namen van twee bemanningsleden van de Liberty die tijdens de actie waren omgekomen, niet op te nemen op een herdenkingsmuur in Bancroft Hall. “Ik heb ingegrepen en kon het schijnbare idee ongedaan maken dat sterven in een laffe, eenzijdige aanval door een vermeende bondgenoot op de een of andere manier niet hetzelfde is als gedood worden door een verklaarde vijand,” zei Moorer. President George W. Bush verscheen niet op een ceremonie in het Witte Huis in 1991 ter ere van de overlevenden van de Liberty, een zeldzame maar niet verrassende schending van het protocol. Moorer zou in 2003 leiding geven aan de Onafhankelijke Onderzoekscommissie naar de Aanval op de USS Liberty.

In 2017 had Liberty-overlevende Bryce Lockwood een persoonlijke ontmoeting met president Trump. Hij informeerde hem over de aard van de aanval en hoe deze nooit naar behoren was onderzocht. Er zijn geen verslagen van openbare uitspraken van Trump over de aanval op de Liberty, maar gezien zijn onderdanigheid aan Israël is het onmogelijk voor te stellen dat hij de waarheid zou zoeken. Er zijn tenslotte straten in Israël naar hem vernoemd. In het najaar van 2015 stelde een student tijdens een TPUSA-evenement een vraag aan de zoon van de president, Eric Trump, over de Liberty, en hij ontweek deze volledig door het gesprek af te leiden naar kritiek op Iran. Volgens Thomas Moorer werden de overlevenden bedreigd met de krijgsraad, levenslange gevangenisstraf of “erger”, als ze ooit over de aanval zouden spreken. Overlevende Ernie Gallo, voorzitter van de USS Liberty Veterans’ Association, nodigde de toenmalige afgevaardigde Ron DeSantis in 2017 uit bij het grafmonument van de bemanning van de USS Liberty, maar marineveteraan DeSantis weigerde aanwezig te zijn. Dit is nauwelijks verrassend, gezien DeSantis’ reputatie als loyale zionist. Vandaag maandag, 8 juni, is het 20 jaar geleden dat de USS Liberty Remembrance Day voor het eerst werd gehouden in DeLand, Florida. We Are Change Florida probeert al jaren Volusia County en de rest van het land bewust te maken van een gebeurtenis die op het hoogste niveau van de Amerikaanse regering in de doofpot is gestopt. Het evenement wordt gezamenlijk georganiseerd door de USS Liberty Veterans Association en de Dr. Bob Bowman Memorial Chapter van We Are Change Central Florida. USS Liberty-overlevende Dr. Richard Kiepfer merkte op: “Nooit eerder in de geschiedenis van de Amerikaanse marine heeft een onderzoekscommissie van de marine de getuigenissen van Amerikaanse militaire ooggetuigen genegeerd en op goed vertrouwen de woorden van hun aanvallers aangenomen.” Ze willen van 8 juni USS Liberty Remembrance Day maken. Natuurlijk is het geen Juneteenth, maar erkenning is zeker op zijn plaats. Amerikaans militair personeel meldt zich niet vrijwillig aan om militair aangevallen te worden door een zogenaamd bevriend land. Een land waaraan we meer belastinggeld geven dan aan enig ander.

Een paar dappere zielen hebben de waarheid hierover durven vertellen. Senator Adlai Stevenson III zei in 1980 tegen UPI: “Van die matrozen die gewond raakten, die ooggetuigen waren, heeft het Amerikaanse publiek niets gehoord. . . [Hun verhaal] laat er geen twijfel over bestaan dat dit een voorbedachte, zorgvuldig verkende aanval was door Israëlische vliegtuigen op ons schip.” In zijn boek They Dare to Speak Out uit 1985 verklaarde congreslid Paul Findley: “Bepaalde feiten zijn duidelijk. De aanval was geen ongeluk. De Liberty werd op klaarlichte dag aangevallen door Israëlische troepen die de identiteit van het schip kenden. …De president van de Verenigde Staten leidde een doofpotaffaire die zo grondig was dat jaren nadat hij zijn ambt had neergelegd, het voorval nog grotendeels onbekend was bij het publiek – en de mannen die leden en stierven, zijn grotendeels ongeëerd gebleven.” Findley werd door de Israëlische lobby uit het Congres verdreven. Zijn boek richtte zich op de macht van AIPAC, dat zojuist 32 miljoen dollar heeft uitgegeven om congreslid Thomas Massie uit zijn zetel te verdrijven. De Spotlight werd failliet verklaard door de ADL, een andere buitenlandse, niet-geregistreerde tak van Israël.

Een andere Amerikaanse vertegenwoordiger wiens carrière door zionisten werd beëindigd, was senator James Abourezk, die opmerkte: “Het schandelijke aan het incident met de U.S.S. Liberty is dat onze matrozen werden behandeld alsof ze vijanden waren, in plaats van de patriotten en helden die ze waren. Er is geen ander incident – afgezien van de Israëlische aanval op de U.S.S. Liberty – dat de macht van de Israëlische lobby zo duidelijk laat zien door het vermogen om opeenvolgende Amerikaanse regeringen het zwijgen op te leggen. Het toestaan van de leugens die door de Israëli’s en hun handlangers in de VS worden verteld, is ontmoedigend voor ons allen die trots zijn op onze militairen.” De verachtelijke Lyndon Johnson zei daarentegen: “We zagen geen noodzaak om Israël of enige andere partij bij de vijandelijkheden te informeren over de locatie van de Liberty, aangezien het schip op een vreedzame missie was en zich in internationale wateren bevond. Ik heb een rapport gezien waarin wordt beweerd dat de Israëlische regering ons vóór de aanval naar de aanwezigheid van het schip heeft gevraagd, maar dat rapport is niet waar.” Dit was de man die de Warren-commissie oprichtte.

Deze kwestie weerspiegelt ook de valse aard van het links-rechtsparadigma. De weinigen die zich hebben uitgesproken over de doofpotaffaire rond de Liberty kunnen niet worden gemarginaliseerd als rechtse ideologen. Candace Owens, die allang geen conservatief meer is, heeft een overlevende van de Liberty geïnterviewd. Tucker Carlson is niet bang om over het onderwerp te praten. Het feit dat wie dan ook van ons aarzelt, laat staan bang is om over welk onderwerp dan ook te praten, zegt alles wat we moeten weten over de toestand van ons “vrije” land. Als we het feit niet kunnen aankaarten dat een vreemde natie Amerikaanse matrozen heeft aangevallen en gedood, zonder dat onze regering het zelfs maar erkent, laat staan wraak neemt, wat zegt dat dan over ons? Zou je over zoiets kunnen praten in Iran? In China? Lange tijd kon je in dit land niet over de aanval op de USS Liberty praten. Nu praten we erover. Het is cruciaal om het zionisme te bestrijden nu het nog kan. Voordat ze artikelen als deze verbieden. Voordat ze ‘gedachtenmisdadigers’ zoals wij in de FEMA-kampen opsluiten. Ook op maandag 8 juni zal Rep. Thomas Massie een toespraak houden over dit onderwerp in het Congres, dat hij “een niet-uitgelokte aanval door Israël” heeft genoemd. Voormalig Rep. Marjorie Taylor Greene ontmoette in april een overlevende van de Liberty, Phil Tourney, maar er zijn maar weinig overheidsfunctionarissen die bereid zijn het onderwerp aan te snijden. Massie is van plan om twintig overlevenden van de Liberty bij de toespraak aanwezig te hebben, wat het echt historisch maakt. Laten we hopen dat er geen inbreuk op de veiligheid plaatsvindt. Massie probeerde wetgeving in te voeren om dubbele nationaliteit in onze regering aan het licht te brengen. 75 andere landen, waaronder ironisch genoeg Israël, verbieden dat regeringsfunctionarissen een dubbele nationaliteit hebben. De meeste bronnen zeggen dat het aantal Israëlische personen met een dubbele nationaliteit in ons Congres onbekend is, maar Prepare for Change noemt 89 personen met een dubbele nationaliteit die ogenschijnlijk Amerikaanse kiezers “vertegenwoordigen”. Zoals te verwachten was, liep Massie’s Dual Loyalty Disclosure Act op niets uit. Hij probeerde ook AIPAC te dwingen zich te registreren als buitenlandse agent. De laatsten die dat probeerden waren JFK en RFK.

De aanval op de USS Liberty raakt uiteindelijk verloren in een enorme, beschamende geschiedenis van soortgelijke misdaden en doofpotaffaires. Waarover dezelfde corrupte ambtenaren en dezelfde omgekochte pers hebben gelogen en blijven liegen. Ze proberen wanhopig te liegen over al hun overtredingen, omdat ze weten dat de waarheid het Amerikaanse volk zal bevrijden. Deze kwestie is nog nooit zo relevant geweest, gezien de totale dominantie die zionisten uitoefenen in Amerika 2.0. Dit komt tot uiting in het huidige zinloze bloedvergieten in Iran en de toegenomen roep om wetgeving om kritiek op Israël strafbaar te stellen. De overlevenden van de USS Liberty leveren een duister getuigenis van onze capitulatie aan een andere natie. Als enig ander land die aanval in 1967 had uitgevoerd, zouden we de oorlog tegen hen hebben verklaard. Omdat het onze “geliefde bondgenoot” was, werd er geen embargo tegen Israël ingesteld. De hulp ging onverminderd door. Het werd genegeerd. Dat is schandelijk. Mijn respect gaat uit naar de slachtoffers en de veteranen die de aanval hebben overleefd. Vergeet de USS Liberty niet.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De totale waanzin van de staat Israël

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: