Als dit winnen is, kan Amerika zich hier niet veel meer van veroorloven

“We gaan zo vaak winnen, dat jullie het winnen misschien zelfs beu worden. En dan zullen jullie zeggen: ‘Alsjeblieft, alsjeblieft. Het is te veel winnen. We kunnen er niet meer tegen. Meneer de president, het is te veel.’” – Donald Trump

Donald Trump beloofde de Amerikanen dat ze het winnen beu zouden worden, schrijven John & Nisha Whitehead.

Als dit is hoe winnen eruitziet, kan Amerika zich hier niet veel meer van veroorloven.

We verliezen economisch terrein. We verliezen onze geloofwaardigheid in het buitenland. We verliezen toeristen, werknemers, stabiliteit, vertrouwen, constitutionele waarborgen en wat er nog over was van de illusie dat de regering verantwoording aflegt aan “wij, het volk”.

De toeristische sector krijgt klappen, nu internationale bezoekers steeds terughoudender zijn om naar de Verenigde Staten te komen. Zelfs migratie – de levensader van Amerika’s economische groei, innovatie, beroepsbevolking en nationale vernieuwing – gaat nu de verkeerde kant op. Er komen minder mensen binnen, meer Amerikanen vertrekken, en volgens sommige schattingen is het land al overgegaan naar negatieve netto migratie.

Dat is niet het kenmerk van een natie die “wint”. Het is het kenmerk van een natie waaruit mensen steeds vaker kiezen te vluchten.

Zelfs het naderende WK voetbal – normaal gesproken een economische meevaller voor toerisme, reizen en horeca – wordt overschaduwd door het harde immigratiebeleid van de regering, protesten tegen detentie en dreigingen om het internationale reisverkeer op belangrijke luchthavens te verstoren.

Dat is wat er gebeurt als een natie bezoekers, immigranten en andersdenkenden eerst als bedreigingen en pas daarna als mensen behandelt: mensen komen niet meer, bedrijven lijden eronder en angst wordt officieel beleid.

Ondanks de onophoudelijke overwinningsrondes van de regering geeft de economie waarschuwingssignalen af: lagere groei, gespannen consumenten, stijgende kosten, uitgeputte spaargelden en beleidschaos waardoor gezinnen, kleine bedrijven en hele sectoren in het ongewisse blijven over welke nieuwe verstoring de toekomst zal brengen.

We raken uitgeput door de verliezen.

Ondertussen heeft de man die beloofde oorlogen te beëindigen, gezorgd voor de voortzetting en uitbreiding ervan. De man die beloofde de prijzen te verlagen, heeft bijgedragen aan het vergroten van de onzekerheid. De man die beloofde het moeras droog te leggen, heeft de regering veranderd in een systeem van beloningen voor loyalisten, vriendjes, aannemers, oligarchen en machtsmakelaars. De man die recht en orde beloofde, heeft de wet behandeld als iets dat tegen vijanden kan worden ingezet en voor vrienden kan worden genegeerd.

Dit is geen overwinning.

Dit is de langzame nederlaag van een constitutionele republiek door spektakel, wrok, hebzucht en brute kracht.

Kijk eens naar de lopende lijst van Trumps zogenaamde “overwinningen”.

Een fonds van 1,776 miljard dollar tegen “wapengebruik” – ogenschijnlijk opgericht om slachtoffers van overheidsmisbruik te compenseren – werd al snel een schoolvoorbeeld van overheidsmisbruik, waarbij critici waarschuwden dat belastinggeld zou kunnen worden gebruikt om bondgenoten van Trump, politieke loyalisten en zelfs verdachten van 6 januari te belonen. Dat fonds is inmiddels door de rechter geblokkeerd, aangevochten als onwettig en naar verluidt heroverwogen te midden van een tweepartijengezinde terugslag, maar de bredere overeenkomst blijft een knipperend waarschuwingsteken: een schikking die Trump, zijn familie en zijn gelieerde bedrijven zou kunnen beschermen tegen toekomstig fiscaal onderzoek riekt naar zelfverrijkende corruptie.

Een balzaal in het Witte Huis van 400 miljoen dollar, aangeprezen als een “geschenk” aan het land, is het perfecte monument voor de prioriteiten van deze regering geworden: verguld spektakel, invloed van donateurs, uitzonderingen op de veiligheidsregels en imperiale praal in een tijd waarin gewone Amerikanen moeite hebben om boodschappen, huisvesting, gezondheidszorg en basisbehoeften te betalen.

Het Witte Huis zelf wordt omgevormd naar het beeld van Trump – meer goud, meer grandeur, meer ijdelheid – terwijl de grondwettelijke fundamenten van het presidentschap als wegwerpartikelen worden behandeld. Zelfs het Kennedy Center werd onderdeel van de branding-campagne, totdat een federale rechter oordeelde dat de naam van Trump onrechtmatig was toegevoegd en de regering belette de culturele instelling te sluiten voor renovaties.

En dan zijn er nog de rechtbanken, waar het ene na het andere beleid van Trump frontaal botst met de grenzen van de wet. Keer op keer zijn lagere rechtbanken gedwongen de regering eraan te herinneren dat de uitvoerende macht niet absoluut is, dat een noodsituatie de Grondwet niet tenietdoet en dat zelfs presidenten zich aan de wet moeten houden.

Die nederlagen waren geen technische details: rechters hebben de regering veroordeeld wegens discriminatie van mediakanalen op basis van standpunten, ongrondwettelijke bestraffing van advocatenkantoren, onwettige tariefmanoeuvres en uitvoerende maatregelen die constitutionele beperkingen behandelen als hinderlijke obstakels in plaats van bindende wetgeving.

Dat is de maatstaf voor Trumps overwinning: door de belastingbetaler gefinancierde wraakacties, prestigeprojecten, vergulde kamers, juridische nederlagen, constitutionele chaos en een regering die steeds meer wordt geleid alsof het een persoonlijk imperium is.

De president krijgt het spektakel. De loyalisten krijgen de buit. De advocaten krijgen de rechtszaken.

En het Amerikaanse volk krijgt de rekening.

Als je de regering mag geloven, is Amerika sterker, veiliger, rijker, vrijer en meer gerespecteerd dan ooit. Dat is het verkooppraatje. Dat is de slogan. Dat is de circustent die boven de ruïnes is opgericht.

De nieuwste propaganda van het Witte Huis zegt praktisch hardop wat normaal gesproken stil wordt gehouden: “VERTROUW OP TRUMP.” “Leun gewoon achterover en ontspan,” verklaart de officiële boodschap van Trump, “het komt uiteindelijk allemaal goed – dat is altijd zo!”

Dat is geen bestuursfilosofie. Het is een eis tot gehoorzaamheid.

Een vrij volk “leunt niet achterover en ontspant zich” terwijl de regering haar macht uitbreidt, oorlog voert, de schatkist plundert, afwijkende meningen bestraft, haar burgers volgt, de rechtbanken trotseert en de Grondwet als optioneel beschouwt.

Een vrij volk vertrouwt heersers niet. Het legt hen beperkingen op.

En wanneer heersers vertrouwen eisen terwijl ze het volk vragen het bewijs voor hun eigen ogen te negeren, dan is dat het moment waarop het volk nog beter moet kijken.

Kijk beter, voorbij de slogans, de ererondes en het met goud beklede spektakel, en de verliezen stapelen zich op.

Amerikanen werd verteld dat ze welvaart zouden krijgen. Wat ze kregen was een economie waarin bedrijfswinsten en beurswinsten het feit maskeren dat gewone huishoudens het nauw hebben, spaargelden slinken, schulden oplopen en de kosten van basisbehoeften de lonen blijven opslokken.

Er werd hen verteld dat invoerheffingen buitenlandse regeringen zouden straffen en banen naar huis zouden halen. Wat ze kregen waren hogere kosten die werden doorberekend aan de consument, vergeldingsmaatregelen, verstoringen in de bevoorrading en een handelsbeleid dat minder op strategie dan op politiek theater was gebaseerd. Zelfs de rechtbanken zijn de invoerheffingsagenda gaan behandelen als wat het is: economisch beleid door improvisatie van de uitvoerende macht, waarbij rechters invoerheffingsmaatregelen vernietigen of beperken terwijl de regering blijft zoeken naar nieuwe juridische omwegen.

Er werd hen verteld dat harde maatregelen tegen immigratie Amerika sterker zouden maken. Wat ze kregen was een land dat de arbeiders, studenten, toeristen, ondernemers en gezinnen afschrikt die al lang hebben bijgedragen aan de kracht van de economie.

Er werd hen verteld dat Amerika weer gerespecteerd zou worden. Wat ze kregen was een land dat steeds meer wordt gezien als onstabiel, vijandig, onvoorspelbaar en onveilig – niet alleen door tegenstanders, maar ook door bondgenoten, bezoekers, investeerders en potentiële partners.

Er werd hen verteld dat de oorlogen zouden eindigen. Wat ze kregen was meer oorlogstaal, meer militaire escalatie, meer blanco cheques voor de oorlogsmachine en meer excuses om de uitvoerende macht uit te breiden in naam van de nationale veiligheid.

Er werd hen verteld dat de Grondwet zou worden hersteld. Wat ze kregen was een president die verklaarde: “Wie zijn land redt, overtreedt geen enkele wet.”

Luister goed wanneer een heerser zoiets zegt.

Dat is geen constitutionalisme. Dat is de taal van koningen, dictators en sterke mannen die geloven dat hun intenties hen boven de wet plaatsen.

De Grondwet is juist geschreven om te voorkomen dat dat soort denken in Amerika voet aan de grond zou krijgen.

Er staat niet in dat de president de wet mag overtreden als hij beweert nobele motieven te hebben. Er staat niet in dat de uitvoerende macht het Congres terzijde mag schuiven, de rechtbanken mag intimideren, critici mag straffen, andersdenkenden het zwijgen mag opleggen, het leger in eigen land mag inzetten, de schatkist mag plunderen of via noodverordeningen mag regeren wanneer dat de bewoner van het Witte Huis uitkomt.

Zelfs het stemmen zelf wordt in de machinerie van de uitvoerende macht getrokken, nu de regering-Trump een verordening voor stemmen per post doorvoert die federale instanties zou betrekken bij beslissingen over kiesgerechtigdheid en de bezorging van stembiljetten, zaken die traditioneel door de staten worden geregeld. Wanneer de uitvoerende macht de bevoegdheid opeist om te beslissen wiens stem wordt geteld, wie een stembiljet per post ontvangt en wie wordt vervolgd wegens verzet, wordt het stemrecht nog een vrijheid die onderworpen is aan presidentiële toestemming.

Toch is dat de regeringsleer die nu in realtime wordt getest: presidentiële macht als een blanco cheque, de wet als wapen, rechten als privileges, afwijkende meningen als gevaar en verantwoording als een ongemak.

Om Trump te laten winnen, moeten de Amerikanen verliezen.

Om de politiestaat te laten winnen, moet het vierde amendement verliezen.

Om de surveillancestaat te laten winnen, moet de privacy verliezen.

Om de oorlogsmachine te laten winnen, moet de vrede verliezen.

Om de uitvoerende macht te laten winnen, moet de scheiding der machten verliezen.

Om de oligarchen te laten winnen, moeten werkende gezinnen verliezen.

Om de propagandamachine te laten winnen, moet de waarheid verliezen.

Om een sterke man te laten winnen, moet de Grondwet verliezen.

Dat is de deal die het Amerikaanse volk wordt aangeboden: ruil je rechten in voor beloften van veiligheid, je vrijheden voor beloften van grootsheid, je belastinggeld voor beloften van welvaart, en je geweten voor de kick van het zien hoe iemand anders wordt gestraft.

Zo werkt autoritaire politiek. Ze begint niet door zichzelf als tirannie te presenteren. Ze komt verpakt in vlaggen, slogans, zondebokken en beloften van wraak. Ze biedt mensen de voldoening om hun vijanden vernederd te zien worden, terwijl stilletjes de machinerie wordt opgebouwd die uiteindelijk tegen iedereen zal worden ingezet.

Die machinerie is al aanwezig.

Oordeel zelf.

De vrijheid van meningsuiting wordt nog steeds ondermijnd. Het Eerste Amendement verbiedt de overheid om meningsuiting te onderdrukken, afwijkende meningen te bestraffen, demonstranten aan te pakken, journalisten te intimideren of instellingen tot zwijgen te dwingen. Toch wordt politieke meningsuiting die de macht van de overheid aanvecht steeds vaker behandeld als verdacht, extremistisch, gevaarlijk of ontrouw. Antioorlogsdemonstranten, studentenactivisten, klokkenluiders, journalisten, religieuze dissidenten, politieke critici en gewone burgers die weigeren de partijlijn te volgen, lopen allemaal het risico te worden meegesleurd in de steeds groter wordende categorie van staatsvijanden.

De surveillance breidt zich nog steeds uit. Gezichtsherkenning, biometrische tracking, kentekenlezers, locatiegegevens van mobiele telefoons, fusion centers, algoritmen voor voorspellende politiewerk, drones, AI-datamining en financiële monitoring hebben het voor de overheid en haar zakelijke partners mogelijk gemaakt om de bevolking met adembenemende efficiëntie te volgen, te catalogiseren en te profileren. Alles waarvoor vroeger een huiszoekingsbevel, mankracht en een redelijke verdenking nodig waren, kan nu worden bereikt met een database, een softwarecontract en een ambtenaar die bereid is op “zoeken” te klikken.

De politiebevoegdheden van de overheid worden nog steeds als wapen ingezet. Dezelfde mechanismen die vandaag worden gebruikt om immigranten aan te pakken, kunnen morgen worden ingezet tegen politieke dissidenten. Dezelfde watchlists die worden gebruikt om ‘extremisten’ in de gaten te houden, kunnen worden gebruikt om ouders, veteranen, wapenbezitters, activisten, journalisten, gelovigen, milieuactivisten, anti-oorlogsdemonstranten en iedereen die het door de overheid gewenste narratief in twijfel trekt, te monitoren.

Amerikanen worden nog steeds eerst als verdachten en pas daarna als burgers behandeld. In een precrime-maatschappij doet onschuld er niet toe. Wat telt is wat het algoritme voorspelt, wat de watchlist suggereert, wat het dataprofiel impliceert, of wat een of andere overheidsfunctionaris denkt dat je zou kunnen doen, zeggen, denken of steunen. Een eerlijk proces wordt bijzaak zodra verdenking geautomatiseerd is.

Het leger wordt nog steeds genormaliseerd als binnenlandse macht. Met elke nieuwe oproep om troepen in eigen land in te zetten, elke nieuwe noodtoestand, elke nieuwe versmelting van lokale politie met federale macht, wordt de grens tussen het slagveld en het thuisland dunner. De grondleggers begrepen het gevaar van een staand leger dat tegen het volk wordt ingezet. We leven met de gevolgen van het negeren van hun waarschuwingen.

De politie blijft gemilitariseerd. Lokale wetshandhavingsinstanties, bewapend met slagveldmateriaal en getraind in gevechtstactieken, functioneren nog steeds minder als vredeshandhavers in de gemeenschap en meer als bezettingsmacht. Geen enkele vrije samenleving kan lang vrij blijven als elke ontmoeting met de overheid het potentieel heeft om een machtsvertoon te worden.

Klokkenluiders worden nog steeds gestraft. Waakhonden worden nog steeds buitenspel gezet. Inspecteurs-generaal, accountants, onderzoekers en ambtenaren die corruptie aan het licht brengen, worden behandeld als obstakels die uit de weg moeten worden geruimd in plaats van als waarborgen die moeten worden beschermd. Een regering die geen kritische blik kan verdragen, is een regering die iets te verbergen heeft.

Het imperiale presidentschap breidt zich nog steeds uit. Trump heeft de machtsoverschrijding van de uitvoerende macht niet uitgevonden, maar hij heeft deze met wraakzucht omarmd. Elke president in de recente geschiedenis heeft bijgedragen aan de groei van de presidentiële macht door middel van uitvoeringsbesluiten, noodverklaringen, ondertekeningsverklaringen, richtlijnen inzake nationale veiligheid en eenzijdige acties. Trumps bijdrage is geweest dat hij de beleefde schijn heeft weggenomen dat dergelijke macht met tegenzin of binnen constitutionele grenzen wordt uitgeoefend. Hij pronkt ermee.

Dat is het echte gevaar van dit moment.

Het is niet alleen dat één president te veel macht wil. Het is dat het hele systeem is geconditioneerd om die aan hem te geven.

Het Congres moppert maar trekt zich terug. De rechtbanken maken bezwaar maar leggen zich erbij neer. Overheidsinstanties gehoorzamen. Aannemers profiteren. De media jagen op het spektakel. Het publiek wordt afgeleid door de dagelijkse cyclus van verontwaardiging. De partijen juichen wanneer hun kant er baat bij heeft en klagen alleen wanneer de machinerie tegen hen wordt ingezet.

Zo wint de Deep State, ongeacht welke partij op de verkiezingsdag de overwinning claimt.

De gezichten veranderen. De machinerie blijft.

De slogans veranderen. Het toezicht blijft.

De regerende partij verandert. De oorlogsmachine blijft.

De retoriek verandert. De schuld, de uitgaven, de geheimhouding, de politiestaat, de invloed van het bedrijfsleven, de noodbevoegdheden en de minachting voor de Grondwet blijven.

Trumps ‘overwinning’ is gewoon de nieuwste merkcampagne voor een oude zwendel: de mensen ervan overtuigen dat ze aan het winnen zijn, terwijl ze de macht wordt ontnomen om zichzelf te besturen.

Noem het wat je wilt – nationale veiligheid, grensbeveiliging, economisch nationalisme, recht en orde, anticorruptie, noodbevoegdheden, America First – maar als het eindresultaat meer overheidsmacht en minder individuele vrijheid is, zouden we inmiddels moeten weten wie er echt aan het winnen is.

Het is niet het gezin dat moeite heeft om boodschappen te betalen.

Het is niet het kleine bedrijf dat probeert te overleven ondanks invoerheffingen, inflatie, tekorten aan arbeidskrachten en regelgeving die als een jojo op en neer gaat.

Het is niet de boer, de leraar, de veteraan, de student, de gepensioneerde of de ouder die probeert rond te komen.

Het is niet de reiziger die wordt vastgehouden, gefouilleerd, ondervraagd of geweigerd door een steeds vijandiger wordende veiligheidsstaat.

Het is niet het immigrantengezin dat in angst leeft.

Het is niet de demonstrant die zijn Eerste Amendementsrechten uitoefent.

Het is niet de burger wiens financiële transacties, verplaatsingen, communicatie en contacten worden gevolgd.

Het is niet de belastingbetaler die gedwongen wordt eindeloze oorlogen, bedrijfssubsidies, gemilitariseerde politie, bewakingscontracten, detentiecentra en politieke prestigeprojecten te financieren.

De winnaars zijn dezelfde als altijd: de defensie-aannemers, datahandelaren, particuliere gevangenisbeheerders, bewakingsbedrijven, lobbyisten, politieke insiders, Wall Street-speculanten, overheidsaannemers, partijdige handhavers, donateurs met toegang, loyalisten op zoek naar uitbetalingen, en bureaucratische machtscentra die gedijen op angst, crisis en controle.

De verliezers zijn “wij, het volk”.

Dit is de harde waarheid waarmee Amerikanen geconfronteerd moeten worden: een regering die belooft je te laten ‘winnen’ door de macht van iemand anders af te nemen, zal uiteindelijk ook de macht van jou afnemen.

Rechten zijn niet partijgebonden. Een eerlijk proces is niet partijgebonden. Vrijheid van meningsuiting is niet partijgebonden. Privacy is niet partijgebonden. Beperkingen op de uitvoerende macht zijn niet partijgebonden. De Grondwet is niet bedoeld als campagne-propaganda, een juridische formaliteit of een verkeersdrempel op de weg naar politieke overwinning.

De Grondwet is het contract dat de regering aan banden legt.

Zonder dat hebben we alleen maar heersers en onderdanen.

Daarom is de echte maatstaf voor elke regering niet hoe luid ze opschept, hoeveel vijanden ze straft, hoeveel uitvoeringsbesluiten ze ondertekent, hoeveel troepen ze inzet, hoeveel instanties ze zuivert of hoeveel krantenkoppen ze domineert.

De echte maatstaf is of de mensen vrijer zijn, meer zekerheid hebben over hun rechten, meer zekerheid hebben over hun eigendom, beter beschermd zijn tegen misbruik door de overheid en beter in staat zijn om de macht ter verantwoording te roepen.

Volgens die maatstaf winnen we niet.

We verliezen, en we verliezen op alle manieren die ertoe doen.

We verliezen wanneer de president de macht opeist om te beslissen welke wetten op hem van toepassing zijn.

We verliezen wanneer het Congres toestaat dat het irrelevant wordt.

We verliezen wanneer rechtbanken worden behandeld als obstakels in plaats van als constitutionele controlemechanismen.

We verliezen wanneer de politie zich gedraagt als soldaten en soldaten worden uitgenodigd om zich te gedragen als politie.

We verliezen wanneer afwijkende meningen worden behandeld als extremisme.

We verliezen wanneer surveillance de prijs wordt van burgerschap.

We verliezen wanneer de economie wordt gemanipuleerd ten gunste van de machtigen, terwijl gewone Amerikanen wordt verteld dat ze hun eigen ontberingen moeten toejuichen als patriottisme.

We verliezen wanneer oorlog permanent wordt en vrede de gebroken belofte wordt die niemand de moeite neemt na te komen.

We verliezen wanneer een regering op basis van instemming wordt vervangen door een regering op basis van dwang.

En we verliezen vooral wanneer we de leugen accepteren dat dit alles een overwinning is.

Vrienden, laat u niet misleiden door de slogans.

Een natie kan vlaggen zwaaien, parades organiseren, monumenten bouwen, opscheppen over haar grootsheid, vijanden straffen, de krantenkoppen domineren en toch haar ziel verliezen.

Een president kan het winnen noemen. Een partij kan het winnen noemen. De media kunnen het als winst presenteren. De menigte kan meezingen.

Maar als de prijs de Grondwet is, dan verliezen we allemaal.

De oplossing is niet om de ene sterke man in te ruilen voor de andere, het misbruik van de ene partij voor dat van de andere, of de ene groep heersers voor een andere die belooft dezelfde machinerie welwillender te gebruiken.

De oplossing is om het systeem te ontmantelen.

Verwerp de politiek van angst. Verwerp de persoonlijkheidscultus. Verwerp de valse keuze tussen veiligheid en vrijheid. Verwerp de propaganda die je vertelt dat je buurman de vijand is, terwijl de regering stilletjes je zakken rolt en je van je rechten berooft.

Zoek gemeenschappelijke grond met je medeburgers, niet in partijloyaliteit, maar in grondwettelijke principes.

Verdedig de vrijheid van meningsuiting, zelfs als je de spreker niet mag. Verdedig een eerlijk proces, zelfs als je de verdachte niet mag. Verdedig privacy, zelfs als je niets te verbergen hebt. Verdedig beperkingen op de uitvoerende macht, zelfs als je favoriete politicus in het Witte Huis zit.

Wees gevaarlijk op de best mogelijke manier: door zelf na te denken, je niet het zwijgen te laten opleggen, politiek tribalisme te verwerpen en erop aan te dringen dat geen enkele president, geen enkele partij, geen enkel agentschap, geen enkele rechtbank, geen enkel bedrijf en geen enkele crisis boven de Grondwet staat.

Zoals ik duidelijk maak in mijn boek Battlefield America: The War on the American People en in de fictieve tegenhanger daarvan, The Erik Blair Diaries, zal de oorlog van de regering tegen het volk niet eindigen totdat het volk ophoudt met het verwarren van overheersing met leiderschap, spektakel met kracht en propaganda met waarheid.

Te veel winst? Nee.

Te veel macht. Te veel corruptie. Te veel bewaking. Te veel oorlog. Te veel hebzucht. Te veel angst. Te veel overheden die doen alsof de Grondwet optioneel is.

Als Amerika in enige zinvolle zin weer gaat winnen, zal dat niet zijn omdat een politicus het vanaf een podium heeft beloofd.

Het zal zijn omdat “wij, het volk” ons eindelijk hebben herinnerd dat vrijheid niet iets is dat heersers ons geven.

Vrijheid is iets dat we moeten weigeren op te geven.

---

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

---

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Trumps Wereldoorlog

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: