Het onverwoestbare Iran: wat wil Washington van Teheran? Een regimewisseling, een totale ineenstorting of een deal?

Trumps “gekke capriolen” op Truth Social, in interviews met de mainstream media en tijdens persconferenties, waarbij hij heen en weer schommelt tussen praten over vrede en in de volgende zin dreigen de hele beschaving te vernietigen, laten het publiek zich afvragen wat zijn werkelijke doelstellingen zijn. Trump is geweldig in het manipuleren van de pers, en zelfs in het manipuleren van de oliemarkten. Zelfs de Iraniërs hebben hier wat geld aan kunnen verdienen, wat er al een vreemde dimensie aan toevoegt. Is dit allemaal gewoon de art of the deal?

Wat wil de Verenigde Staten eigenlijk van Iran? Is het doel om een regimewisseling af te dwingen, Iran te verzwakken tot versnippering of staatsfalen, of het uiteindelijk in een gecontroleerde “normalisering” te brengen waar beperkte economische en diplomatieke betrekkingen mogelijk worden onder Amerikaanse voorwaarden? schrijft Joaquin Flores.

We moeten absoluut letten op wat Trump zegt, maar alleen als we weten hoe we de gecontroleerde chaos van zijn gespleten en veelstemmige boodschappen moeten interpreteren, wat het onderwerp was van ons vorige artikel, “De waanzin van koning Trump: Decoding 47”. Om al die waanzin echt te begrijpen, moeten we het realisme begrijpen dat Trumps standpunt drijft – wat we de ‘ernst van de situatie’ kunnen noemen. Trump is een hyperrealiteitssurfer die improviseert op de wereld van het mogelijke terwijl hij de massaperceptie rond het onmogelijke manipuleert, maar uiteindelijk nooit ingaat tegen de harde realiteit. De realiteit is echter niet hetzelfde als de simulatie die via de media wordt gecreëerd. Daarom is “TACO” – Trump Always Chickens Out – een goede zaak.

Het eindspel

De huidige Amerikaanse strategie onder de regering-Trump lijkt een eindspel te zijn dat is gericht op een onderhandelde regeling die bedoeld is om de Amerikaanse macht, of beter gezegd, relevantie, in zekere mate te behouden, maar ook om draagvlak te creëren. Hoewel er veel tegengestelde meningen zijn, is onze hypothese dat het gebruik en het spektakel van geweld geen opmaat zijn naar de vernietiging van Iran, maar een mechanisme om de betrokkenheid van de Amerikaanse dollar bij de energietransacties van Iran in de Straat van Hormuz te handhaven. Zelfs vóór het begin van dit conflict controleerde Iran in werkelijkheid de zeestraat. De aanpak van Trump is erop gericht het Amerikaanse beleid op een winstgevende manier af te stemmen op deze realiteit, in plaats van te proberen deze omver te werpen (zoals eerdere modellen waren gebaseerd). Deze oriëntatie betekent een duidelijke afwijking van (en is fundamenteel gebaseerd op het falen van) doctrines van regimeverandering of vernietiging van de huidige Islamitische Republiek.

Eén ding is duidelijk: het behoort niet tot het verklaarde nationale veiligheidsbeleid van de VS om Iran te vernietigen of zelfs maar het regime te veranderen. Alle “potentiële” voordelen die zouden kunnen voortvloeien uit het doen van een van beide, kunnen nog steeds op dezelfde manier worden bereikt door te onderhandelen over een uitkomst met de Iraniërs die nu aan de macht zijn.

En de kosten van een langdurige militaire campagne, of de instabiliteit die ontstaat bij een regimeverandering, zijn niet alleen te hoog, maar volgens de eigen berekeningen van het Pentagon ook niet realistisch om te slagen. Trump lijkt duidelijk militaire macht tegen Iran in te zetten om hen te dwingen een akkoord te sluiten. En aangezien de mate van militaire macht die Trump daadwerkelijk inzet een factor zal zijn in de bereidheid van de Iraniërs, is het een evenwichtsoefening.

Te veel geweld, en het lokt een existentiële reactie van Iran uit en er kan geen akkoord komen. Een beetje geweld, en een akkoord is des te realistischer. Maar waarom überhaupt geweld?

Israël en de EU

Te weinig geweld, en de Likudniks en Atlantisten zullen het merken. En bovendien: geen aanvallen op Amerikaanse bases vanuit Iran – bases die Trump toch al wilde sluiten. Als Iran alles wat het heeft tegen Israël inzet, kan dat de nucleaire optie van Israël activeren.

Te weinig, en de Likud-regering ondervindt onvoldoende druk van het publiek en de veiligheidsdiensten om de oorlog te beëindigen. Pogingen om dit voor elkaar te krijgen frustreren de nog steeds bestaande machtscentra (in de volksmond “de cabal” of “de blob”) die de belangen van de transatlantici en de Likudniks in alle drie de regio’s (de VS, Europa en het Midden-Oosten) vertegenwoordigen. De waargenomen escalatie fungeert dus als een gesimuleerde uitputting van deze oorlogszuchtige paden; door deze scenario’s hun logische impasse te laten bereiken, creëert de regering-Trump in feite een ‘gecontroleerde brand’, zoals die bij brandpreventie wordt gebruikt, die hun haalbaarheid in de toekomst onmogelijk maakt, ongeacht wie er uiteindelijk de macht in de VS zal hebben. Het zal jaren duren voordat Israël en de VS hun voorraden weer hebben opgebouwd. Dit is niet louter een omkeerbaar beleid, omdat het nieuwe feiten op het terrein creëert die een geheel nieuwe kracht van onweerstaanbare zwaartekracht structureren.

Dit traject daalt af in de arena van de Baudrillardiaanse hyperrealiteit, een evolutie binnen de Vierde Generatie Oorlogvoering (4GW) maar aangepast voor 5GW), in overeenstemming met onze twaalf jaar geleden ontwikkelde benadering. Dit is waar de gedeeltelijke simulatie van het conflict wordt gesuperponeerd op de werkelijke realiteit van de gevechten, waardoor onze perceptie van de werkelijkheid, zoals die via mediavoorstellingen wordt begrepen, wordt gemanipuleerd.

Laat u niet misleiden door “oproepen tot terughoudendheid” van EU-functionarissen. Het is hun taak om Trump aan te vallen, wat hij ook doet, en zij weten dat het doel van Israël om Iran te vernietigen verband houdt met hun eigen doel om Rusland te vernietigen. Daarom streven de EU en de Likudniks naar een escalatie die Teheran existentiële schade toebrengt, terwijl de regering-Trump onder de oppervlakte van het conflict in gesprek lijkt te zijn met het Iraanse leiderschap. Het spektakel van vijandelijkheden is een sterk element van de werkelijke realiteit, terwijl tegelijkertijd zowel Washington als Teheran structurele voordelen hebben gehaald uit de specifieke transformaties in de wereldwijde oliemarkt die het conflict zelf heeft teweeggebracht.

Herstelbetalingen, markten en crypto

Waarom, nog maar net op 19 april, drie minuten nadat de futures opengingen, bevestigde de Iraanse voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, Ghalibaf, voor de zoveelste keer dat Iran voorkennis gebruikt over het conflict tussen de VS-Israël en Iran om inkomsten te genereren voor de Islamitische Republiek. Dat betekent dat de gang van zaken duidelijk genoeg is om te zien. Er is een zwaartekracht in de situatie. Realisme. De coördinatie tussen de Iraniërs en het team van Trump verloopt via signalen, dingen die beter onuitgesproken blijven (maar niettemin worden gecommuniceerd); het lezen van de situatie, een soort geopolitieke telepathie.

“EURCBRDT Index GP <GO>” is een Bloomberg Terminal-commando dat wordt gebruikt om een “Graph Price” (GP)-functie op te roepen. De EURCBRDT-index is een naar marktkapitalisatie gewogen aandelenbenchmark, ontworpen om de prestaties van grote en middelgrote ondernemingen binnen de eurozone te meten. De Iraniërs eisen schadevergoeding, en in zekere zin ontvangen ze die misschien al. Centraal in deze regeling staat wellicht een gedeelde “controle over de Straat van Hormuz”, die functioneert via een soeverein tolsysteem. Iran heft doorvoertoeslagen die betaalbaar zijn in Chinese yuan, bitcoin of USDT (Tether). Dit mechanisme stabiliseert de Amerikaanse dollar of, omgekeerd, de bredere economie via twee verschillende kanalen. Als een aan de dollar gekoppelde stablecoin wordt Tether gedekt door enorme reserves aan Amerikaanse schatkistcertificaten; door tolheffingen in USDT mogelijk te maken, vergroot Iran in feite de wereldwijde vraag naar de onderliggende Amerikaanse staatsschuld. Zie USDT als een digitale offshore-tak van het dollarsysteem die meer gebruikers, meer vraag en meer kapitaal in de USD-sfeer brengt. Ongeveer 82% tot 83% van de totale reserves van Tether wordt aangehouden in kortlopende Amerikaanse schatkistcertificaten. Heeft iemand er wel eens bij stilgestaan waarom Iran dit zou doen als het verwikkeld was in een totale oorlog om zijn voortbestaan tegen de VS? Waarom zou Iran zichzelf tot een waardevolle bondgenoot van de USD maken in plaats van tot zijn aartsvijand?

Tegelijkertijd, hoewel Bitcoin traditioneel wordt gezien als een concurrent van fiatgeld, kan het de dollar op een breed systeemniveau ondersteunen door USD-gerichte markten en kapitaalstromen te versterken, zelfs als individuele BTC-transacties tegelijkertijd de directe vraag naar dollars verminderen. Iran lijkt BTC als een activum te beschouwen, maar geeft over het algemeen nog steeds de voorkeur aan USDt, een evenwicht dat veelzeggend is. Doordat Iran optreedt als tolhuis voor de Straat van Hormuz, integreert de VS zichzelf via een nominale “tegenstander” in de opkomende multipolaire financiële architectuur die de Amerikaanse fiscale relevantie in stand houdt via digitale infrastructuur in plaats van uitgeputte unipolariteit.

Iran beschouwt BTC als strategisch activum, maar USDt domineert nog steeds de olietol: BPI

Onverwoestbaar Iran: Obama vs. Trump en het JCPOA

Partijen en staten die nu tegen Iran werken, zullen uiteindelijk gedwongen worden om Iran te erkennen als zowel een regionale hegemon als een cruciale doorvoercorridor voor zowel zee- als landgebonden handel. Bovendien is de strategie erop gericht om regionale bondgenoten te laten zien dat een regimewisseling of de totale vernietiging van Iran onmogelijk is. Uiteindelijk illustreert het conflict het probleem van permanente Amerikaanse bases in de regio.

Dit nieuwe strategische paradigma betekent een abrupte breuk met de orthodoxe opvattingen van de late 20e en vroege 21e eeuw. Door de nadruk te leggen op de structurele integratie van Iran in een breder westers kader, weerspiegelt de aanpak van Trump paradoxaal genoeg de tactiek van de regering-Obama, zij het met een radicaal andere onderliggende strategie. Beide gaan in tegen de eerdere consensus die streefde naar ofwel de totale uitsluiting ofwel de kinetische vernietiging van de Iraanse staat. Netanyahu verzette zich tegen het JCPOA omdat het de inperking van Rusland loskoppelde van de vernietiging van Iran. De Likudnik-neocon-benadering was historisch gezien een primaire pijler van de Israëlische strategische planning, waarvan de invloed openlijk zichtbaar was in het beleidslandschap dat in het verleden werd gevormd door verouderde instellingen zoals de Brookings Institution, de RAND Corporation en het PNAC.

Trump lijkt de Likudniks te hebben misleid door hen te laten geloven dat zijn verzet tegen het JCPOA en zijn harde taal over Iran bedoeld waren om hun eigen doel, de vernietiging van Iran, nieuw leven in te blazen. Het gepraat over regimeverandering vanuit de oude denktank-politieke-nerds-molen was altijd gecodeerde berichtgeving die verwees naar het creëren van een mislukte staat in plaats van een bloeiende Islamitische Republiek. Niemand had serieus gewerkt aan de opbouw van een levensvatbare regering in ballingschap; “Prins” Pahlavi is nu en was altijd al een lachertje. De PMOI/MEK zou nooit een nieuw regime kunnen vormen en zou slechts één van de vele krijgsherengroepen zijn die strijden om de macht in een post-Iraanse mislukte staat. Rusland zou dit niet toestaan. China zou het niet kunnen tolereren. Trump zou het nooit voor elkaar krijgen, zelfs als hij dat zou willen.

Proberen Trumps strategie te interpreteren door de lens van deze tien, twintig en dertig jaar oude beleidsvoorstellen zal onvermijdelijk leiden tot onoverkomelijke fouten in de analyse.

Waarom? Het verschil vandaag de dag is enorm, omdat het concept van ‘het Westen’ is opgesplitst in concurrerende strategische blokken. Terwijl het doel in het Obama-tijdperk was om Iran los te maken van de Russisch-Chinese invloedssfeer en het te verankeren in de Atlantische sfeer, is de grootse strategie van Trump er een van concurrentie tussen de VS en Europa. In deze context tracht de VS zich een weg te banen door de opkomende multipolaire orde door haar invloed binnen een mondiale architectuur te optimaliseren, in plaats van Europa op te bouwen als wapen tegen Rusland.

De benaderingen van Trump en Obama lopen dus uiteen op structureel niveau. Het JCPOA was een transatlantisch instrument; het bevoorrechtte Europa en trachtte de Europese afhankelijkheid van Russische energie te ondermijnen, en ontnam Moskou tevens een strategische partner om de Russische inperking te waarborgen. Dat is niet de benadering van Trump.

De strategische rubriek van het Obama-tijdperk was verpakt in de unipolaire hegemonische verbintenissen van de late 20e eeuw na de Koude Oorlog: de versterking van Europa en de NAVO als primair mechanisme om Rusland in te dammen en uiteindelijk te fragmenteren. De strategie van Obama was bedoeld om de EU in staat te stellen Iraanse hulpbronnen aan te boren als vervanging voor Russische energie, met het oog op de uiteindelijke onderwerping van Rusland om een “Jeltsin-project” opnieuw op te starten, alvorens de koers te verleggen naar de uiteindelijke inperking van China. Dit was misschien mogelijk in 1996. Het was niet mogelijk in 2014, en het is redelijk om aan te nemen dat zelfs Obama zich hiervan bewust was, maar de visie of de macht ontbrak om er iets aan te doen. Maar wat onmiskenbaar is, is dat het vandaag de dag simpelweg niet mogelijk is. Iran is onverwoestbaar. En als dit waar is, geldt dat des te meer voor Rusland.

Dit is een nieuwe dag

De afwijking van de Trump-regering van het oude model is totaal. In plaats daarvan wordt Iraanse energie gezien als een belangrijk onderdeel van de wereldmarkten, zonder de Amerikaanse dollar te ondermijnen of een zero-sum-keuze tussen Iraanse en Russische energie op te leggen. In plaats van inperking bevordert de strategie ook een nucleaire synergie tussen Rusland en Iran die Iran als regionale macht ondersteunt, misschien zelfs ondersteund door Amerikaanse investeringen via Russische publiek-private entiteiten in Iran.

Het Likudnik-establishment blijft vasthouden aan een grootse strategie uit de periode na de Koude Oorlog, die de vernietiging van Iran beschouwt als de voorwaarde voor het ondermijnen van Rusland en China. Maar nogmaals, dat is een strategische ambitie die steeds verder lijkt af te staan van de huidige realiteit. Hoewel de Likudnik-neocon-oriëntatie wellicht voldoet aan specifieke institutionele belangen die worden beïnvloed door AIPAC en diverse ideologische denktanks, is deze fundamenteel onhoudbaar omdat dergelijke geopolitieke manoeuvres zijn uitgeput.

Dit historische moment is voorbij. Francis Fukuyama had het mis; we zijn niet getuige geweest van het einde van de geschiedenis, maar van het pijnlijke interregnum dat voorafgaat aan de geboorte van een nieuwe geopolitieke architectuur. Trump klinkt gek, maar dat is hij niet. Hij is echter wel het product van een Amerikaans imperium dat volledig gek was geworden. Het is moeilijk om een Amerikaanse machine te besturen met haar transatlantische en zionistische bagage. Amerikaanse presidenten zijn geen koningen of keizers. Het zijn CEO’s en hoofdonderhandelaars. Ze moeten oplossingen vinden terwijl ze met deze belanghebbenden omgaan, hoe verkeerd of koppig die ook zijn. Dit zijn machtige oligarchische achterbannen, zowel in het land zelf, in Europa als in Israël. Soms is het zelfs nodig om hun waanzinnige plannen halfslachtig uit te voeren, alleen maar om te laten zien dat het een waanzinnig en dom plan was, maar door dit alles heen een nieuwe en levensvatbare realiteit te creëren. Elke levensvatbare strategie moet de energie en het geloof van tot nu toe bestaande, stervende plannen absorberen als oligarchs die machtig genoeg zijn nog steeds gehecht zijn aan het verleden. Het plan werkt door het plan heen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Trump’s kritiek op de NAVO wordt steeds scherper: is artikel 5 nog wel van kracht?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: