De tweede ambtstermijn van president Donald Trump heeft de interne spanningen binnen de NAVO tot ongekende hoogten doen stijgen. Hoewel Trumps kritische houding ten opzichte van het militaire bondgenootschap niet nieuw is, wijzen recente uitspraken op een kwalitatieve verandering: het gaat niet langer alleen om het klagen over onevenwichtige financiële bijdragen, maar om het principieel in twijfel trekken van het hele bondgenootschap.
Volgens Risto E. J. Penttilä, expert op het gebied van internationale politiek, verkeert de NAVO na de laatste standpunten van het Witte Huis opnieuw in een ernstige crisis. Nieuw is dat zowel president Trump als minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio openlijk spreken over een herordening van de Amerikaanse betrekkingen. Het gaat hier niet om de gebruikelijke bondgenootschappelijke diplomatie, maar volgens Penttilä om een “huwelijkscrisis in de trans-Atlantische relatie”, schrijft Markku Siira.
De kern van Trumps meest recente kritiek op de NAVO is de terughoudende houding van de Europese landen ten opzichte van de oproep van de VS om deel te nemen aan het openen van de Straat van Hormuz tijdens de oorlog met Iran. Trump is van mening dat hij Europa heeft geholpen in Oekraïne, dus nu was het de beurt aan Europa om de VS te steunen. Karoline Leavitt, woordvoerster van het Witte Huis, heeft het optreden van de Europeanen een “test genoemd waarvoor ze gezakt zijn”. In het wispelturige wereldbeeld van de grillige Trump wordt dergelijk gedrag niet vergeten en evenmin vergeven.
De Europese bondgenoten van de VS hebben de Amerikaanse aanval op Iran niet veroordeeld, net zomin als de Russische aanval op Oekraïne – hoewel die in Europa even terecht als een onwettige aanvalsoorlog wordt beschouwd. De NAVO-bondgenoten werden vooraf niet eens op de hoogte gebracht van de operationele planning. Als de NAVO een defensiealliantie is, waarom zouden haar leden dan de Verenigde Staten moeten steunen bij een operatie die het internationaal recht met voeten treedt, en waar de Israëlische premier Benjamin Netanyahu volgens Trump toe heeft aangezet? Waarom gelden de regels die voor Rusland gelden niet voor alle landen?
In Euro-Atlantische kringen groeit de overtuiging dat de Verenigde Staten niet langer even toegewijd zijn aan de verdediging van Europa – en met name niet van de landen die aan Rusland grenzen. Artikel 5 van het NAVO-Verdrag, waarin staat dat een aanval op één lidstaat een aanval op alle lidstaten is, vormt sinds de Koude Oorlog de hoeksteen van het bondgenootschap.
Als de betrouwbaarheid van dit automatisme afbrokkelt, verandert de NAVO in wezen in een coördinatieplatform, waarin de Europese samenwerking wordt benadrukt en de militaire macht van de Verenigde Staten slechts als potentiële afschrikking fungeert – niet langer als een gegarandeerde veiligheidsgarantie.
In deze context speelt een marginale maar politiek interessante theorie een rol: Trump wil de Verenigde Staten uit de NAVO terugtrekken, omdat na de oorlog met Iran het volgende mogelijke aanvalsdoel van Israël Turkije zou kunnen zijn – een lidstaat van het militaire bondgenootschap. In dat geval zou artikel 5 van de NAVO worden gezien als een strategische belemmering voor een aanval.
Israël is voor de regering-Trump een aanzienlijk belangrijkere partner dan Turkije, en tegen een bredere achtergrond komt ook de zionistische droom van Groot-Israël naar voren, waaraan gebieden uit Syrië, Libanon, Egypte, Jordanië, Irak, Saoedi-Arabië en Turkije zouden worden toegevoegd.
De spanningen tussen Israël en Turkije zijn de afgelopen jaren aanzienlijk toegenomen. De Israëlische minister van Diaspora, Amichai Chikli, heeft de Turkse president Recep Tayyip Erdoğan een “fundamentalistische islamist” genoemd en Turkije gekarakteriseerd als een “nieuw Iran”.
Soortgelijke retoriek wordt ook bevestigd in een recente analyse van de Jerusalem Post, waarin Turkije wordt gezien als een groeiende bedreiging voor het Westen en Israël – als een soort opvolger van Iran als regionale onruststoker, die Hamas steunt en de eenheid van de NAVO op de proef stelt.
Erdoğan heeft op zijn beurt de acties van Israël in Gaza bestempeld als genocide en een arrestatiebevel uitgevaardigd tegen premier Netanyahu. Israël heeft de defensiesamenwerking met de traditionele rivalen van Turkije, Griekenland en Cyprus, geïntensiveerd.
Achter de openbare dreigementen van Israël zou ook een strategisch streven kunnen schuilgaan om de binnenlandse politieke positie van Erdoğan te versterken. In het Turkse parlement is de president bekritiseerd omdat hij, in tegenstelling tot zijn openbare retoriek, praktische samenwerking met Israël in stand houdt.
Uit recente gegevens van het Israëlische bureau voor de statistiek blijkt dat Turkije in 2025 voor meer dan 924 miljoen dollar aan goederen naar Israël heeft geëxporteerd. De handel is doorgegaan – deels via derde landen en met behulp van twijfelachtige statistische praktijken. Deze tegenstrijdigheid tussen woorden en daden maakt een volledige breuk onwaarschijnlijk.
Een speculatieve theorie over een mogelijke aanval van Israël op Turkije – die door de Verenigde Staten van buiten de NAVO zou worden gesteund – illustreert echter een bredere dynamiek: de regering-Trump beschouwt de NAVO niet als een heilig defensieverbond, maar als een instrument dat indien nodig kan worden opgegeven als het niet langer de veiligheidsbelangen van de VS of haar speciale bondgenoten dient.
NAVO-secretaris-generaal Mark Rutte, die Trump eerder “daddy” heeft genoemd, omschreef zijn ontmoeting in het Witte Huis als “rechttoe rechtaan en openhartig”. Als diplomatieke formulering verzacht dit waarschijnlijk de geïrriteerde toon van de president. Rutte zei dat hij Trumps teleurstelling begreep, maar benadrukte tegelijkertijd dat veel Europese landen de Verenigde Staten hielpen tegen Iran – bijvoorbeeld door hun vliegvelden ter beschikking te stellen voor bommenwerpers.
De Verenigde Staten zullen waarschijnlijk niet volledig uit de NAVO stappen – Trump zou zo’n besluit niet eens in zijn eentje kunnen nemen – maar in de gesprekken is al sprake van een herplaatsing van troepen: militairen zouden bijvoorbeeld vanuit Duitsland kunnen worden overgeplaatst naar Roemenië en andere landen die het meest loyaal zijn geweest aan Trump.
Hoewel de NAVO tijdens Trumps tweede termijn herhaaldelijk in stormachtige tijden terecht is gekomen – met als ergste voorbeeld de dreigementen om Groenland te veroveren – hopen de Euro-Atlantische actoren dat het bondgenootschap het zal redden, zij het niet meer in zijn huidige vorm. Sommigen verwachten dat de situatie zich tijdens de ambtstermijn van de volgende Amerikaanse president zal normaliseren.
Aangezien de veiligheidsarchitectuur tussen Rusland en Europa in de huidige situatie volledig uitgesloten is, zou de NAVO van de toekomst wel eens Europeser kunnen zijn en minder leunen op de veiligheidsgaranties van de VS. Het symbolische en operationele gewicht van artikel 5 neemt af en maakt plaats voor meer ad-hoc, op belangen gebaseerde samenwerking. Deze verandering zou wel eens de belangrijkste trans-Atlantische erfenis van Trumps tweede termijn kunnen blijken te zijn.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Trump, donder gewoon op uit de Navo en neem je soldaten en de Europese globalisten mee, zodat ze eindelijk kleur bekennen.
De rest begint hier opnieuw met ontmanteling EU en herinvoering van de EEG.
Magacontracten die je zoon Mark Rutte voor je geregeld had worden ontbonden.
Verder wordt weer geprobeerd om met de Russen normaal om te gaan.
Oekraine mag in 2 stukken verdeeld worden : Russisch minded of niet Russisch minded.
Macron, Starmer en Tusk, Merz : functie elders ver weg van de politiek.
Zelensky, Kallas, van der Leyen, Rutte, opbokken naar de VS of hun naam proberen te zuiveren in een tribunaal, met ale daarbij horende risico’s als het niet lukt.
Dan kan Europa zo goed mogelijk met een schone lei beginnen.
Wat met de macht achter de schermen gebeurt hoeft verder niemand te weten, dat kan ook achter de schermen geregeld worden.
Dank voor uw aandacht in deze zaak
Gewoon een beetje brainstormen.
Als iemand aanvullende ideëen heeft.
juist !
En wie is die oorlog nu weer begonnen in Oekraïne?
Ach ja, dat waren de United Satanists of America …….
En een zekere Mme Nuland misschien en een presidentschap van Mr. Obama misschien en dat was in 2014 wellicht ?
Oh daddy toch?? Opzouten met heel die militaire rotzooi. Maar ja, die Khazariaanse maffia.., die willen zo graag hun oorspronkelijke klote land terug, dat Oekriland heet om daarna de grondstoffen van Rusland in te pikken. En da nog dat vuile, smerige Israhel met haar moordprogramma, waarvoor het zgn democratische hypocriete Westen buigt. Politiek is van de duivel schreef ooit een medereageerder. Die heeft nog steeds gelijk. Tuig is het en blijft het. Het volk bedriegen, bedonderen en verarm
Men. De EEF poppetjes, zum Kotzen die zooi.
Trump heeft de medewerking van het congres nodig om uit de NAVO te stappen maar Trump kan wel de NAVO operationeel onbruikbaar maken door het Intrekkken van Inlichtingen en Surveillance, het beëindigen van de logistieke ruggegraat en het terugtrekken van de SACEUR. De kans is groot dat dit ook het einde van de EU zal betekenen omdat ze voor de komende 2 decennia nog volledig afhankelijk van de VS zullen zijn op cruciale gebieden.
….volgende week keert hij geheid zijne kazak weer !