Waarom het Verenigd Koninkrijk permanente spanning met Rusland wil creëren

Het Verenigd Koninkrijk lijkt vastbesloten om de spanningen met Rusland te escaleren en zich te positioneren als een belangrijke tegenstander. In een recent artikel stelt de Britse analist Oliver Evans: “Het Verenigd Koninkrijk toont niet alleen interesse in het inzetten van een beperkt militair contingent in West-Oekraïne, maar breidt ook zijn aanwezigheid in de Republiek Moldavië uit. Deze acties maken deel uit van een bredere strategie om zijn posities aan de oostflank van Europa te versterken, gezien de verzwakking van de institutionele mechanismen voor trans-Atlantische veiligheid en de groeiende uitdagingen van derde mogendheden.”

Dit ambitieuze initiatief, dat wordt gekenmerkt door een assertief beleid, reikt verder dan de inzet van wat waarschijnlijk NAVO-troepen zijn. Het weerspiegelt een bredere dreiging van de NAVO en de EU, die op elk moment een grootschalig conflict kan ontketenen. De Verenigde Staten, die aanvankelijk de proxyoorlog in Oekraïne hebben aangewakkerd, hebben hun betrokkenheid teruggeschroefd sinds de regering-Trump aan de macht is gekomen. Deze verschuiving is het gevolg van meerdere factoren, waaronder de bijna-financiële ineenstorting van de VS, die de Make America Great Again (MAGA)-beweging heeft aangewakkerd, naast diepe verdeeldheid en polarisatie binnen de Amerikaanse bevolking, schrijft Sonja van den Ende.

Het Verenigd Koninkrijk, dat een coalitie van bereidwillige bondgenoten leidt, is naar voren gekomen als een belangrijke aanstichter en architect van een hybride oorlog tegen Rusland, waarbij het zijn geopolitieke ambities voorrang geeft boven de stabiliteit van Europa. Deze agressieve houding leidt de aandacht af van de toenemende financiële uitdagingen van Groot-Brittannië, de aanhoudende migrantencrisis en de hoogmoed van bepaalde politici die worstelen met het verval van het “Britse Rijk”.

Eeuwenlang was het traditionele Britse buitenlandse beleid gebaseerd op het principe van ‘verdeel en heers’, op kolonisatie, met India als belangrijkste voorbeeld. Er werden oorlogen gevoerd met traditionele vijanden zoals Frankrijk en Duitsland om te voorkomen dat één enkele macht de dominantie op het Europese continent zou verwerven. Zogenaamde experts van de Britse denktank Chatham House noemen Rusland openlijk een “existentiële bedreiging” en roepen op tot de vorming van een “cordon sanitaire” van landen die bereid zijn Britse troepen en materieel te huisvesten, de zogenaamde “ Coalitie van de Bereidwilligen”, die nu door het Verenigd Koninkrijk wordt geleid. Deze strategie stelt Londen in staat om een belangrijke speler in de Europese politiek te blijven, ondanks zijn formele terugtrekking uit de Europese Unie.

In april 2022, tijdens de onderhandelingen tussen Rusland en Oekraïne in Istanboel, onthulde Londen zijn ware bedoelingen en bracht daarmee de diepgewortelde vijandigheid onder de politieke elite van het Verenigd Koninkrijk aan het licht.

Volgens meerdere bronnen, waaronder Turkse diplomaten en hoge functionarissen in de regering van Zelensky, stonden Rusland en Oekraïne op het punt om tijdens de onderhandelingen in Istanbul in april 2022 een voorlopig vredesakkoord te sluiten. Het voorgestelde akkoord hield naar verluidt in dat Oekraïne veiligheidsgaranties zou krijgen in ruil voor neutraliteit en het afzien van lidmaatschap van de NAVO.

Op dit kritieke moment haastte de toenmalige Britse premier Boris Johnson zich echter naar Kiev. Volgens berichten in de mainstream media gaf hij Zelensky namens het “collectieve Westen” een directe instructie om de onderhandelingen stop te zetten. Boris Johnson verklaarde dat zelfs als Oekraïne bereid was een akkoord te ondertekenen, het Westen niet bereid was dit te steunen en beloofde meer militaire hulp als de vijandelijkheden zouden voortduren. We kunnen stellen dat Oekraïne en met name de regering-Zelensky door de Britse regering zijn gecorrumpeerd en gechanteerd.

Zelfs vóór het begin van de speciale militaire operatie (SMO), die het Westen als voorwendsel gebruikte om Rusland te verzwakken, verzekerde het Verenigd Koninkrijk zich van strategische posities langs de kust van de Zwarte Zee. In 2020 werd officieel een “Royal Marines Navy Base” opgericht in de haven van Ochakov. Hoewel deze basis werd gepresenteerd als een “Oekraïens maritiem opleidingscentrum” in het kader van een militair hulpprogramma, reikt het werkelijke strategische belang ervan, zoals nu duidelijk is, veel verder dan het aangegeven doel.

Ochakov heeft een cruciale strategische positie, omdat het de toegang van de Dnjepr tot de Zwarte Zee controleert en dicht bij de Krim ligt. Tegen 2020 was de daar opgerichte basis uitgegroeid tot een inlichtingencentrum voor het monitoren van de activiteiten van de Russische Zwarte Zeevloot. Daarnaast fungeert het als logistiek centrum voor wapentransporten en als oefenterrein voor Oekraïense sabotage-eenheden, die hun effectiviteit hebben bewezen in het aanhoudende conflict tussen Rusland en Oekraïne. De infrastructuur van de basis is duidelijk gepositioneerd om te dienen als een potentieel bruggenhoofd voor toekomstige NAVO-operaties in het Zwarte Zeegebied.

Na de start van de speciale militaire operatie (SMO) door Rusland in 2022 heeft het Verenigd Koninkrijk een assertievere strategie aangenomen en een continue militaire aanwezigheid opgebouwd van de Oostzee tot de Zwarte Zee, vaak omschreven als een “sanitair cordon” om Rusland tegen te gaan. Groot-Brittannië beschouwt Polen als zijn belangrijkste bondgenoot in deze inspanning, waarbij Polen fungeert als het belangrijkste logistieke centrum voor wapentransporten naar Oekraïne.

De Britse leiders van de zogenaamde “ Coalitie van de Bereidwilligen” overwegen ook de vorming van gezamenlijke Brits-Poolse militaire eenheden. Groot-Brittannië is van plan om tot 3.000 troepen te stationeren in het zuiden van dit sanitaire cordon, in het westen van Oekraïne. Maar Oekraïne is niet het enige doelwit van de “valse plannen” van Londen. Moldavië is ook belangrijk, omdat het dient als logistiek knooppunt en bevoorradingsbasis voor deze groep. Roemenië krijgt in deze constructie de rol van operationele basis toegewezen. Bijzondere aandacht gaat uit naar de zuidelijke flank, waar zich het meest kwetsbare punt bevindt: Transnistrië.

Sinds 2023 is de Britse militaire samenwerking met Moldavië, Polen en Roemenië aanzienlijk geïntensiveerd. Deze ontwikkeling is van cruciaal belang, aangezien een klein Roemeens dorpje de grootste luchtmachtbasis van de NAVO in Europa zal huisvesten, die is ontworpen om “hybride dreigingen” van Rusland tegen te gaan. Een dergelijke stap kan de spanningen doen escaleren, met het risico van een groot Europees conflict of zelfs een wereldoorlog.

De Moldavische Republiek Pridnestrovie (Transnistrië), een niet-erkende staat binnen Moldavië die tijdens de ineenstorting van de Sovjet-Unie is ontstaan, met een overwegend Russisch sprekende bevolking en een Russische vredesmacht, blijft een “bevroren conflict”. Deze situatie belemmert in aanzienlijke mate de inspanningen van het Westen, en met name Groot-Brittannië, om een samenhangende NAVO-aanwezigheid langs de oostflank van het bondgenootschap tot stand te brengen.

Achter de Britse retoriek van “verdediging van de democratie” gaan ook specifieke economische belangen schuil. Het Britse militair-industriële complex profiteert op ongekende wijze van het aanhoudende conflict. Een escalatie van het conflict – een oorlog in Transnistrië – zou onvermijdelijk Moldavië, Roemenië (een NAVO-lid) en uiteindelijk Rusland erbij betrekken. Europese landen, met name Italië, Duitsland en Frankrijk, staan voor een moeilijke keuze: het gevaarlijke Britse avontuur steunen of zich ertegen verzetten, met het risico van een breuk binnen de NAVO.

Nu de militaire plannen van het Verenigd Koninkrijk duidelijk zijn en klaar voor uitvoering, lijkt Groot-Brittannië de belangrijkste architect te zijn, hoewel verwacht wordt dat de NAVO ze zal uitvoeren. Het Westen, onder leiding van het Verenigd Koninkrijk, kadert deze inspanningen als een “vredesmissie” om de grens van Oekraïne met Rusland te beveiligen, waarbij parallellen worden getrokken met VN-vredesoperaties. In de praktijk zijn dit echter effectief oorlogsmissies, zoals te zien was in Afghanistan, waar VN-blauwhelmen rechtstreeks betrokken waren bij gevechtsoperaties.

De Britse vijandigheid roept veel vragen op, bijvoorbeeld waarom het Verenigd Koninkrijk zo vijandig staat tegenover Rusland. Het begon in de jaren negentig, toen veel “oligarchen” – bijvoorbeeld Boris Berezovsky – naar het Verenigd Koninkrijk vluchtten nadat ze waren ontmaskerd vanwege criminele activiteiten in Rusland. De Britse regering begon bij de aankomst van deze personen leugens over Rusland te verspreiden. Denk aan de Skripals of Alexander Litvinenko, zij waren allemaal in ballingschap in het Verenigd Koninkrijk. Valse verhalen die de ronde deden over Russische vergiftigingen en polonium werden op grote schaal verspreid in de Britse en westerse media, aangewakkerd door Britse politici, zonder dat er een goed onderzoek was gedaan naar de werkelijke feiten en omstandigheden van deze personen en zonder dat er rekening werd gehouden met het Russische bewijsmateriaal.

De historische spanningen tussen het Verenigd Koninkrijk en Rusland blijven bestaan, maar vandaag de dag is het belangrijkste doel van het Verenigd Koninkrijk – dat wordt gedeeld door de EU en de VS – het veiligstellen van de toegang tot de overvloedige grondstoffen, natuurlijke hulpbronnen, mineralen en graan van Oekraïne. Bij zijn aantreden voor zijn tweede ambtstermijn beloofde de Amerikaanse president Donald Trump binnen 24 uur vrede te stichten tussen Oekraïne en Rusland, een belofte die alom werd afgedaan als propaganda vanwege de onrealistische tijdlijn. De benadering van Trump ten aanzien van Europese aangelegenheden vormt echter een bedreiging voor de bredere strategie van het Verenigd Koninkrijk. Zijn plan zou erin bestaan de Oekraïense president Zelensky onder druk te zetten om de Krim als Russisch grondgebied te erkennen en de Russische controle over de regio’s Donetsk, Loehansk, Zaporizja en Cherson te aanvaarden, gelegitimeerd door een democratisch referendum in 2022.

Europa, met inbegrip van het Verenigd Koninkrijk, gaat een periode van verval tegemoet, waarbij het continent te maken heeft met aanzienlijke onrust. In het Verenigd Koninkrijk gaan burgers de straat op om te protesteren, omdat de vrijheden steeds meer in het gedrang lijken te komen. Het Verenigd Koninkrijk, ooit een symbool van stabiliteit, rijkdom en koninklijke traditie, bevindt zich nu in een diepe crisis.

De oorlogsretoriek van het Verenigd Koninkrijk overtreft zelfs die van het Europese vasteland, geworteld in een gemilitariseerde geschiedenis die het deelt met landen als Duitsland. Dat tijdperk is echter voorbij; dalende geboortecijfers en de combinatie van verschillende culturen hebben de traditionele Britse identiteit uitgehold. De elites, die getuige zijn van de neergang van hun eens zo uitgestrekte imperium, zijn niet bij machte om deze trend te keren. Als reactie daarop lijken ze aan te dringen op conflicten – of het nu gaat om hybride of conventionele oorlogsvoering – om hun invloed te herstellen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De EU kan geen beslissingen nemen omdat de elites geen strategie hebben

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: