Zal hij wel of niet ‘TACO’ gaan tegen Iran?

Zoals zo vaak tegenwoordig komt een beslissende aanval op Iran uiteindelijk neer op de psychologie van Trump en zijn behoefte om de aandacht van iedereen om hem heen te domineren. Hij begrijpt dat hoe maximalistisch zijn uitspraken ook lijken – en zijn – kramkzinnig, ze toch meestal neerkomen op een ‘sterk man-imago’. De carrière van Trump is gebaseerd op het uitgangspunt dat zijn achterban houdt van de ‘sterke man’ en dat elk teken van zwakte afbreuk doet aan de illusie van kracht. Dat is wat over het algemeen voor hem heeft gewerkt.

De Europese elites vinden dit echter moeilijk te verteren – wat misschien begrijpelijk is – en raken in een staat van verontwaardiging, schrijft Alastair Crooke.

De sleutel, zoals Trump-watcher Michael Wolff heeft gesuggereerd, is dat na dagenlang door Trump te hebben gezegd dat ‘dit of dat’ zal worden gedaan, ‘op de gemakkelijke manier of op de moeilijke manier’, het omslagpunt meestal komt wanneer hij moet manoeuvreren om uit zijn maximalistische standpunten te komen, terwijl hij altijd beweert dat het allemaal een succes van ‘The Art of the Deal’ was – met als resultaat precies wat hij vanaf het begin had bedoeld.

Wat Iran betreft, is de boodschap van Trump opnieuw ultramaximalistisch: Accepteer mijn voorwaarden, of bereid je voor op een uitgebreide campagne om jullie [Iraanse] politieke systeem volledig te ontmantelen. De gezanten van Trump versterken bij elke gelegenheid zijn standpunt dat ‘alle opties op tafel blijven liggen’ (hoewel deze retoriek niets meer is dan een afgezaagde cliché).

De dreigementen van Trump aan het adres van Iran hebben echter tot grote onrust geleid in de regio, waarbij leiders – zelfs Netanyahu – vrezen voor een lange oorlog met onvoorspelbare en bloedige gevolgen.

Trumps visie op oorlog is gebaseerd op de fantasie dat hij een bliksemsnelle ‘in-boem-out’-stunt kan uitvoeren, waarbij de VS geen soldaten verliest en de militaire infrastructuur onaangetast blijft. Volgens berichten van Trumps vaste ‘telefoonvrienden’ zegt hij nog steeds dat hij een ‘gegarandeerd’ beslissend resultaat in Iran wil – een korte, heftige, beslissende oorlog. Hij wil geen slachtoffers – vooral geen Amerikaanse slachtoffers. Hij wil ook geen massale slachtoffers of een langdurig conflict.

Kolonel Larry Wilkerson legt uit dat beslissend een militaire term is. Het betekent dat je de vijand zo hard hebt geraakt dat hij niet meer kan reageren. Met andere woorden, het suggereert dat Trump graag een ‘stunt’ zou willen uitvoeren zoals het grijpen van Maduro.

In oorlog is natuurlijk niets gegarandeerd. En de opstand in Iran, aangewakkerd door extern getrainde relschoppers die gebruik maakten van het eerdere Management of Savagery-draaiboek, mislukte.

De VS hadden voor deze episode in januari geen massale troepenmacht ingezet omdat ze in hun (gebrekkige) analyse dachten dat ze de relschoppers die de regering probeerden omver te werpen gewoon konden ‘assisteren’ – een assistentie waarvoor niet veel militaire spierkracht nodig zou zijn.

Welnu, dat mislukte volledig. Ze waren gevallen voor de propaganda dat Iran een ‘kaartenhuis’ was, dat gedoemd was om in te storten onder de impact van het extreme geweld van de relschoppers, bedoeld om het beeld te creëren van een afbrokkelend, brandend gebouw waarvan de leiders en bewoners zich haastten om te ontsnappen.

Het lijkt erop dat het Pentagon, in de nasleep van de mislukte ‘staatsgreep’ – maar nog steeds verlangend om een veeleisende president tevreden te stellen – de mislukte staatsgreep heeft gerechtvaardigd en verklaard door te zeggen – in de woorden van generaal Keane – “We hebben al deze vuurkracht moeten inzetten” (omdat ze aanvankelijk dachten dat ze met minder konden volstaan).

Dus nu hebben we het verhaal dat “de VS nu meer troepen naar het Midden-Oosten heeft gestuurd dan tijdens de Eerste Golfoorlog, de Tweede Golfoorlog en de Irak-oorlog samen” – wat de Amerikaanse militaire expert Will Schryver beschimpt als “absoluut belachelijke onzin”.

Schryver merkt op: “Ik heb nog geen militaire opbouw in de regio gezien die ook maar enigszins in de buurt komt van een ‘beslissende’ aanval op het Iraanse leger en zijn regering”.

Schryver concludeert:

Een korte, gewelddadige, beslissende ‘overwinning’ (zoals gemeld door de WSJ) die Trump wil – en die ‘goed valt’ in eigen land – is simpelweg geen optie. De Iraanse minister van Buitenlandse Zaken Araghchi heeft, realistischer, gewaarschuwd:

Binnen Iran, merkt Ibrahim Al-Amine op, “gaat het leiderschap ervan uit dat de confrontatie zijn meest extreme vorm kan aannemen. De voorbereidingen verlopen langs twee sporen: versterking van de defensieve capaciteiten tegen een grootschalige aanval en verscherping van de interne veiligheid om binnenlandse destabilisatie te voorkomen. Deze houding is nu in het hele land zichtbaar”.

Zou het dan kunnen dat Trump zich opnieuw terugtrekt (d.w.z. TACO – ‘Trump Always Chickens Out’)? Schryver stelt dat Iran niet Venezuela is. Het is geen financiële oorlog om ‘tarieven en handel’. Het is geen coup de théâtre waarin Trumps ‘terugtrekken’ kan worden weggeredeneerd als een nieuwe overwinning, als onderdeel van zijn slimme ‘Art of the Deal’-aanpak.

Een daadwerkelijk volledig militair conflict (geen stunt van Maduro) is daarentegen ‘voor iedereen zichtbaar’, merkt Will Shryver op, en zou veel moeilijker weg te redeneren zijn als het misgaat. Meer vuurkracht toevoegen zal de risico’s niet wegnemen. De beste optie voor Trump is om een alternatieve ‘afleiding’ te vinden.

Ook Israël lijkt zich te bedenken. Ronan Bergman meldt in Yedioth Ahoronot, dat Israëlische inlichtingendiensten melden dat “anderhalve week geleden de protesten in heel Iran hun hoogtepunt bereikten … [sindsdien] de omvang van de protesten en demonstraties drastisch is afgenomen … de veiligheidsdiensten en de inlichtingendiensten niet geloven dat het regime momenteel in gevaar is, zeker niet in direct gevaar … De centrale vraag is of Trump het momentum heeft gemist – en of er überhaupt wel sprake was van een momentum …”.

“Niettemin, stel dat alle strijdkrachten die de VS nu naar de Perzische Golf overbrengen, volledig worden ingezet … en stel dat Israël zich daarbij aansluit met zijn vuurkracht … Wat dan? Zouden ze de regering omverwerpen …? Wat is het optimistische scenario voor een dergelijke gebeurtenis … zonder soldaten op de grond, maar alleen met luchtaanvallen? … In de praktijk”, concludeert Bergman, “is een dergelijk regime nog nooit ten val gebracht door externe interventie”.

Bedenk dat Trumps afkeuring rating, volgens de NY Times peiling van deze week, nu op 47% staat. Afgezien van de strategische militaire afwegingen van Iran’s reactie op een eventuele aanval, heeft Trump zeker geen behoefte aan een rommelige oorlog. Hij houdt ervan als zijn ‘initiatieven’ korte en duidelijke ‘opvallende’ overwinningen zijn.

Afgelopen weekend, toen de ophef over Groenland uitmondde in dreigementen en tegendreigementen over invoerheffingen, kwam de Amerikaanse obligatiemarkt op de rand van een ineenstorting terecht (net als op Bevrijdingsdag, toen de invoerheffingen werden aangekondigd). De ‘uitweg’ uit de zich ontwikkelende obligatiemarktcrisis was dat Trump ‘TACO’ ging spelen met de invoerheffingen op Europese landen die zijn overname van Groenland niet steunden.

Begrijpt Trump dat een ‘overwinning’ op Iran geen ‘slam dunk’ is? In dat geval zou hij kunnen besluiten tot een TACO, vergezeld van verpletterende economische dreigementen aan het adres van Iran (mogelijk).

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Brief geschreven door Albert Pike in 1871 onthult het Illuminati-plan voor Wereldoorlog 3

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: