Een topontmoeting tussen Trump en Kim zou een spektakel zijn als geen ander. Een grandioos circus met het Koreaanse schiereiland in de schijnwerpers, waarbij elke handdruk, elke gezichtsuitdrukking, elke zitplaatsindeling en elke terloopse opmerking onder de loep wordt genomen door hordes Noord-Korea-experts op alle nieuwsnetwerken ter wereld. Maar net als bij elk groot rondreizend circus zullen de toeschouwers een paar dagen later achterblijven met een onbehaaglijk gevoel en het idee dat ze op de een of andere manier zijn bedrogen. Spektakel, geen strategie.
Terwijl de media zich vergaapten aan het vooruitzicht van weer een Trump-Kim-circus, arriveerde de Chinese minister van Buitenlandse Zaken Wang Yi in Seoel voor twee dagen van besprekingen met de Zuid-Koreaanse minister van Buitenlandse Zaken Cho Hyun. Strategie, geen spektakel, schrijft Jeffrey Robertson.
Washington is verdwaald in spektakel, Peking is gefocust en strategisch. De uiteenlopende benaderingen zullen de regio ingrijpend veranderen.
Iran als waarschuwing
Het besluit om Iran aan te vallen toonde aan dat de besluitvorming in de VS minder werd gedreven door strategische of operationele overwegingen dan door persoonlijke motieven. Het conflict was slecht gepland, waarbij op het verkeerde moment de verkeerde militaire middelen werden ingezet. Eerdere operaties hadden deze beperkingen al blootgelegd: de Verenigde Staten hadden moeite om hun doelstellingen te bereiken tegen Houthi-posities in Jemen tussen maart en mei 2025, en opnieuw tegen Iraanse doelen tijdens de Twaalfdaagse Oorlog in juni 2025. Deze waarschuwingen werden genegeerd. Het daaruit voortvloeiende conflict legde een dieper liggend probleem bloot: het onvermogen om militaire middelen af te stemmen op strategische doelen.
De voortzetting van het conflict lijkt evenzeer te worden bepaald door politieke, financiële en reputatiegerelateerde prikkels als door een samenhangende afweging van strategische kosten en baten. Het onderscheid tussen het nationaal belang en persoonlijke belangen is steeds moeilijker te maken. Het probleem reikt daarom verder dan een slechte strategie of operationeel falen: het oorlogsapparaat zelf is een middel geworden voor presidentieel gewin.
Het onvermogen om tot overeenstemming te komen heeft aangetoond dat de VS “niet in staat zijn tot overeenstemming”. De verzwakking van het ministerie van Buitenlandse Zaken en het vertrouwen op slecht gekwalificeerde presidentiële gezanten hebben de institutionele capaciteit uitgehold die nodig is om te onderhandelen, overeenkomsten te sluiten en geloofwaardige afspraken in stand te houden.
Dan is er nog de behandeling van bondgenoten, zoals Zuid-Korea. Begin met de verwijdering van de Patriot- en THAAD-systemen, hun feitelijke falen in een conflict van hoge intensiteit, het vertrek van de laatste Amerikaanse vliegdekschipgroep uit Oost-Azië en eenzijdige wijzigingen in lang van tevoren geplande militaire oefeningen, en de waarde van het bondgenootschap met de VS begint er heel anders uit te zien. Voeg daar de altijd aanwezige eis aan toe dat Zuid-Korea een grotere rol moet spelen bij het in toom houden van China, en het bondgenootschap zelf begint op een risico te lijken.
Wachten op een stap van Washington?
Het staat buiten kijf dat Zuid-Korea momenteel de VS nodig heeft – en Donald Trump in het bijzonder. Het bewerkstelligen van een einde aan de Koreaanse Oorlog zou een tijdelijke wapenstilstand vervangen door een permanent vredesregime, het risico op een hernieuwd conflict verminderen en ruimte creëren voor een stabielere relatie met Noord-Korea. Om dit te bereiken zijn deelname van de VS en presidentieel gezag nodig, evenals het narcisme en de roekeloosheid om te breken met decennia van gevestigd beleid.
Een einde aan de Koreaanse Oorlog zou ook aansluiten bij bijna twee decennia van Zuid-Koreaanse voorbereidingen om een verzwakking van het Amerikaanse bondgenootschap of het einde daarvan te overleven.
Zuid-Korea kreeg in 1994 de OPCON in vredestijd terug, terwijl het formele proces voor de overdracht van de OPCON in oorlogstijd in 2006 begon, toen Roh Moo-hyun en George W. Bush overeenstemming bereikten over de basisprincipes van de overdracht. Twintig jaar later is het proces nog steeds niet voltooid, maar de koers is niet veranderd: meer Zuid-Koreaanse verantwoordelijkheid voor de eigen defensie en minder afhankelijkheid van het Amerikaanse bevel.
De groei van de Zuid-Koreaanse wapenindustrie wijst in dezelfde richting. Ooit afhankelijk van Amerikaanse wapens, produceert en exporteert Zuid-Korea nu tanks, artillerie, vliegtuigen, oorlogsschepen, raketten en luchtverdedigingssystemen. Dit is meer dan alleen een exportsucces; hiermee wordt de industriële capaciteit opgebouwd voor grotere strategische onafhankelijkheid.
De nucleaire “verlanglijst” wijst eveneens in dezelfde richting. Zuid-Korea werkt momenteel aan een in eigen land geproduceerde kernonderzeeër, waarvan de eerste gepland staat voor het midden van de jaren 2030. Tegelijkertijd blijft de publieke steun voor een onafhankelijke nucleaire afschrikking groot, ook al wijst de regering de ontwikkeling van kernwapens momenteel formeel af.
Alle drie wijzen ze in dezelfde richting: grotere autonomie, militair-industriële onafhankelijkheid en uiteindelijk onafhankelijke afschrikking. Zuid-Korea heeft het bondgenootschap nog steeds nodig, maar bereidt zich voor op een toekomst waarin het dat misschien niet meer heeft.
De huidige Zuid-Koreaanse druk op Trump om een rol te spelen op het Koreaanse schiereiland heeft echter meer te maken met cognitieve en institutionele reflexen dan met strategische vooruitziendheid – en deze reflex verzwakt snel. Zuid-Korea beseft steeds meer dat dit de regio van Peking is.
Ligt de toekomst in Peking?
De grootste voorstanders van Amerika in Seoel beseffen dat het conflict met Iran erop wijst dat de VS niet langer in staat is om de gebeurtenissen op het Koreaanse schiereiland op beslissende wijze te beïnvloeden. De diepere strategische logica is moeilijk te negeren: de langetermijndynamiek in Oost-Azië wijst steeds meer in de richting van een terugtrekking van de VS.
Het regionale evenwicht verschuift van maritieme naar continentale macht, terwijl technologische veranderingen vooruitgeschoven bases, oppervlaktevloten en uitgestrekte bevoorradingslijnen steeds kwetsbaarder maken. Tegelijkertijd stijgen de militaire en politieke kosten voor het handhaven van regionale dominantie sneller dan de voordelen die dit oplevert. De terugtrekking zal niet onmiddellijk plaatsvinden, maar de strategische koers is duidelijk.
In het hele Westen wordt aangenomen dat middelgrote mogendheden een evenwicht trachten te vinden met nabijgelegen grootmachten door de steun van verder weg gelegen grootmachten te verzekeren. De alliantie van Zuid-Korea met de VS past in deze logica. Maar de Oost-Aziatische geschiedenis laat zien dat het soms verstandiger is om een nabijgelegen grootmacht te accepteren en er zelfs voordeel uit te halen. Een groot deel van de meer toegeeflijke houding van Zuidoost-Azië ten opzichte van China past in deze logica.
Voor Zuid-Korea is het politiek en maatschappelijk moeilijk om dit te aanvaarden. Toch is het strategisch gezien verstandig om vóór, in plaats van na, met Peking te “onderhandelen” over het vertrek van de VS. Wachten tot de VS uit eigen beweging vertrekken, of worden verdreven door een diplomatieke mislukking die de regio ingrijpend verandert, zal de positie van Zuid-Korea niet verbeteren. De tijd werkt niet in het voordeel van Seoel.
Er zou wel eens weer een Trump-Kim-circus kunnen plaatsvinden. Als dat president Trump geruststelt en zijn gunst wekt, dan dient het een doel. Als het onmiddellijke doelstellingen ondersteunt, zoals het veiligstellen van grotere militaire onafhankelijkheid of een einde aan de Koreaanse Oorlog, dan dient het een doel. Maar afgezien van het onmiddellijke spektakel zal de toekomst van het Koreaanse schiereiland niet worden beslist op de social media van Trump, maar door gesprekken in Zhongnanhai.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
