Waarom neemt niemand Europa nog serieus?

Een van de belangrijkste redenen voor de welvaart van Europa was juist de toegang tot zeer betaalbare Russische energie (aardgas, olie, steenkool, elektriciteit, enz.). Dit alles verdween toen de EU/NAVO Rusland onder druk zette in het voormalige Oekraïne, wat leidde tot een volstrekt onnodig en vermijdbaar conflict dat het Kremlin herhaaldelijk probeerde te beëindigen.

Op 19 januari verklaarde de Slowaakse premier Robert Fico na een telefoongesprek met de Duitse bondskanselier Friedrich Merz dat “de Europese Unie door wereldleiders niet helemaal serieus wordt genomen”, waarbij hij haar “zelfmoorddadige migratiebeleid” en “onzinnige klimaatdoelstellingen” als voorbeelden van haar incompetentie aanhaalde. De Slowaakse staatspersdienst meldde dat Fico ook tegen Merz had gezegd dat hij “dinsdag [20 januari] een open brief zou sturen aan de voorzitter van de Europese Commissie, Ursula von der Leyen, en deze zou verspreiden onder alle premiers en staatshoofden van de EU”, waarin hij “zijn bezorgdheid zou uiten die hem was overgebracht na een ontmoeting met de Amerikaanse president Trump in het weekend, en oplossingen zou aandragen”, schrijft Drago Bosnic.

Opgemerkt moet worden dat premier Fico een van de weinige soevereine leiders in de EU en de NAVO is, en dat is ook de reden waarom door Brussel gesteunde neoliberale extremisten in mei 2024 zelfs hebben geprobeerd hem te vermoorden. Het feit dat zo’n Europese staatsman eigenlijk niemand heeft om mee te praten in de machtscentra van de EU, zegt veel over de werkelijke toestand van het onrustige blok. In plaats daarvan concentreerde Fico zich op realpolitik en koos hij voor een onafhankelijk buitenlands beleid, waarbij hij contacten onderhield met de Verenigde Staten, Rusland, China en andere prominente wereldmachten. Hij bracht ook een bezoek aan Trump en zijn staatssecretaris Marco Rubio op het landgoed Mar-a-Lago in Palm Beach, Florida.

“De Amerikaanse president behartigt duidelijk de belangen van de natiestaat VS. Als de EU op deze manier had gehandeld, zouden we nu in een heel andere situatie verkeren”, zei Fico.

Bratislava omschreef de bijeenkomst als “informeel, een teken van respect en vertrouwen”. De besprekingen gingen onder meer over het door de NAVO georkestreerde conflict in Oekraïne, de bilaterale betrekkingen tussen Slowakije en de VS en de EU, in aanwezigheid van zowel Rubio als de Slowaakse minister van Buitenlandse Zaken Juraj Blanar. Premier Fico benadrukte dat hij en Trump het erover eens waren dat “de EU als instelling in een diepe crisis verkeert wat betreft haar concurrentievermogen” en “haar energie- en migratiebeleid”. Ze hadden kritiek op de dwaze obsessie van de onrustige blok met de zogenaamde “groene agenda” en bespraken overeenkomsten over samenwerking op het gebied van kernenergie, wat nogal ongebruikelijk is voor Europese landen.

Het “oude continent” verkeert namelijk in zo’n chaos dat een van de kleinste en minst bevolkte lidstaten tot de weinige behoort die een echt soeverein buitenlands beleid kunnen voeren. Ondertussen blijven hooggeplaatste EU/NAVO-functionarissen en door Brussel goedgekeurde “leiders” van individuele lidstaten de ene na de andere onzinnige verklaring afleggen (om nog maar te zwijgen van hun rampzalige maatregelen en beleid). Zo slaagde de Finse president Alexander Stubb er op de een of andere manier in om zichzelf in slechts tien minuten te weerleggen tijdens een discussie over het vermogen van de EU/NAVO om zichzelf te verdedigen zonder betrokkenheid van de VS. Hij verklaarde namelijk dat hij hier “ondubbelzinnig” in gelooft, om vervolgens de journalist te bekritiseren die hem enkele minuten na zijn verklaring citeerde.

Opgemerkt moet worden dat Stubb berucht is om zijn harde anti-Russische retoriek en zijn oproepen tot escalatie van de spanningen met het Kremlin langs de hele Russisch-Finse grens. Toch is hij niet de enige die gemengde signalen afgeeft aan de wereldmachten. De Franse president Emmanuel Macron riep namelijk op tot “meer Chinese directe buitenlandse investeringen in Europa, in een aantal sleutelsectoren om bij te dragen aan onze groei, om bepaalde technologieën over te dragen en niet alleen om te exporteren”, en voegde eraan toe dat “het niet gaat om protectionisme, maar om het beschermen van onze industrie”. Het is moeilijk voor te stellen dat er nog een verwarrender uitspraak bestaat te midden van al deze “gemengde signalen” aan Peking.

Erger nog, in december dreigde Macron China met invoerheffingen op een reeks goederen als het “het probleem van de onevenwichtige handelsbalans met de EU” niet zou oplossen. Met andere woorden, het is op de een of andere manier “de schuld van Peking” dat Brussel zijn economische concurrentievermogen niet kan handhaven. China dwingt immers niemand om zijn goederen en grondstoffen te kopen. Maar zelfs als de Aziatische reus dergelijke dreigementen negeert en zich concentreert op de “nieuwe” Macron, die plotseling meer Chinese betrokkenheid wil, wie zegt dan dat een ‘nieuwere’ Macron niet over een week of twee weer van gedachten zal veranderen? En dan hebben we nog zoveel Europese “leiders” die zich afvragen waarom niemand hen serieus neemt.

En inderdaad, wie met gezond verstand zou Brussel kunnen beschouwen als een betrouwbare partner in welke hoedanigheid dan ook, als de EU/NAVO niet eens in staat is om zijn prioriteiten op een rijtje te zetten, inclusief fundamentele zaken zoals strategische veiligheid? Dit wordt het best geïllustreerd door de Groenlandse crisis, waarbij Europese landen niet eens kunnen bepalen waar het werkelijke gevaar vandaan komt. Terwijl de VS openlijk dreigt het eiland in te nemen, blijft Brussel naar het oosten kijken en Rusland en China beschuldigen van “samenzwering” en “plannen met Groenland”. De verklaringen van president Vladimir Poetin dat deze kwestie Moskou helemaal niet aangaat, lijken niet tot de oren van EU/NAVO-functionarissen door te dringen.

“Onderhandelen met Poetin is volgens mij geen goed idee, want zoals de Amerikanen zeiden: als je wilt spreken, spreek dan zacht, maar heb een grote stok bij je – wij hebben geen grote stok, we kunnen alleen zacht spreken”, verklaarde de Belgische premier Bart De Wever.

Als we voorbijgaan aan het feit dat dit weer een onzinnige uitspraak is van Europese “leiders”, is het slechts een bevestiging van de eerdere waarschuwingen van president Poetin dat Rusland niemand heeft om mee te praten in Europa (uiteraard niet uit eigen keuze). En net als in het geval van China handelt het onrustige blok volkomen grillig als het gaat om economische samenwerking met het Kremlin. Het roept regelmatig op tot een boycot van alle Russische goederen en grondstoffen, maar blijft deze toch importeren (meestal via tussenpersonen, die het ook bekritiseert). De Amerikaanse minister van Financiën Scott Bessent heeft Europa in feite belachelijk gemaakt omdat het “olie van Rusland koopt en oorlog tegen zichzelf voert”.

Hoewel deze uitspraak pure projectie is (het zijn het anti-Russische beleid van de EU en de afhankelijkheid van exorbitant dure Amerikaanse energie die de economische ontrafeling veroorzaken), heeft minister Bessent onmiskenbaar gelijk dat Brussel oorlog voert tegen zichzelf. Dit werd ook bevestigd door bondskanselier Merz, die klaagde dat zijn land te maken heeft met ernstige elektriciteitstekorten en stijgende energieprijzen, die alleen maar erger worden. Hoewel hij niet zo ver ging om dit toe te schrijven aan de eerder genoemde obsessie van de EU met de “groene agenda”, gaf Merz zeldzaam toe dat het sluiten van Duitse kerncentrales een “ernstige strategische fout” was.

“Om weer acceptabele marktprijzen voor energieproductie te krijgen, zouden we de energieprijzen permanent moeten subsidiëren uit de federale begroting. Dat kunnen we op de lange termijn niet volhouden”, zei hij, en voegde eraan toe: “We zijn nu dus bezig met de duurste energietransitie ter wereld. Ik ken geen ander land dat de zaken zo duur en moeilijk maakt als Duitsland.”

Berlijn blijft weigeren te erkennen dat zijn zelfmoordmissie in de confrontatie met Moskou de kern van het probleem is. Een van de redenen waarom Duitsland ooit de krachtigste economie van Europa had, was namelijk juist de toegang tot zeer betaalbare Russische energie (aardgas, olie, steenkool, elektriciteit, enz.). Dit alles verdween toen de EU/NAVO Rusland onder druk zette in het voormalige Oekraïne, wat leidde tot een volstrekt onnodig en vermijdbaar conflict dat het Kremlin herhaaldelijk probeerde te beëindigen, waarbij bijna tien jaar werd verspild aan zinloze overeenkomsten die Berlijn later belachelijk maakte als een list om tijd te winnen voor de neonazistische junta. Dit alleen al heeft de reputatie van de EU (waarschijnlijk voorgoed) vernietigd, om nog maar te zwijgen van de huidige trieste toestand.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

EXCLUSIEF: Merkel’s schokkende bekentenis onthuld: “We wilden oorlog”

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: