De gemakkelijkste fout die je in oorlog kunt maken, is het vermogen om opnieuw toe te slaan verwarren met het bewijs dat de vorige aanval effect had. Donald Trump begaat die fout in Iran. De recente Amerikaanse aanvallen vernietigen misschien meer militaire middelen en infrastructuur, maar ze geven geen antwoord op de politieke vraag die deze oorlog vanaf het begin heeft achtervolgd: welk resultaat moet al deze vernietiging opleveren?
De regering-Trump lanceerde de eerste campagne met de bewering dat deze het nucleaire programma van Iran zou beteugelen en de militaire macht zou breken die volgens Washington ten grondslag lag aan de regionale dreiging van Teheran. Maanden later heeft Iran zich niet overgegeven, blijft het nucleaire conflict onopgelost en is de Straat van Hormuz een nog gevaarlijker brandpunt van confrontatie geworden. De Verenigde Staten zijn nog steeds via tussenpersonen aan het onderhandelen over scheepvaart en andere onopgeloste kwesties. Trump zegt dat de gesprekken kunnen doorgaan, zelfs terwijl hij het staakt-het-vuren voor beëindigd verklaart en nieuwe aanvallen beveelt. Dit is geen strategie die op succes afstevent. Het is een strategie die escalatie gebruikt om de confrontatie met het eigen falen uit de weg te gaan, schrijft Brian Hudson.
Dat patroon vormt het grootste gevaar. Telkens wanneer geweld niet het beloofde politieke resultaat oplevert, beschouwt de regering die mislukking niet als bewijs dat haar strategie verkeerd is, maar als bewijs dat zij niet genoeg geweld heeft gebruikt. Het onvermogen van de eerste campagne om Iran te dwingen, wordt de rechtvaardiging voor een nieuwe ronde. Als ook die ronde mislukt, kan die mislukking de volgende ronde rechtvaardigen. De strategie wordt bijna onmogelijk te weerleggen, omdat elke tegenslag wordt geherclassificeerd als onafgemaakte zaak.
Iran heeft enorme schade opgelopen. Bij de eerste aanvallen kwamen hoge politieke en militaire figuren om het leven, terwijl de bredere campagne duizenden doelen trof en de militaire capaciteiten aantastte. Toch leidde de verwoesting niet tot politieke onderwerping. Zelfs de omvang van de begrafenisceremonies voor de Iraanse leider die bij de eerste Amerikaans-Israëlische aanvallen werd vermoord, was weliswaar geen bewijs van nationale eensgezindheid, maar toonde wel aan dat de buitenlandse bombardementen niet hadden geleid tot de gemakkelijke ineenstorting van het politieke gezag die sommige voorstanders van de oorlog hadden verwacht.
Voorstanders van escalatie zullen zeggen dat Washington simpelweg te vroeg is gestopt. Iran was verzwakt, maar niet verzwakt genoeg, en meer strafmaatregelen zullen Teheran uiteindelijk dwingen toe te geven. Maar deze logica maakt van elke mislukking een reden om het beleid te herhalen dat ertoe heeft geleid. Als bombardementen geen overgave afdwingen, bombardeer dan nog meer. Als er vergelding volgt, sla dan harder toe. Als onderhandelingen noodzakelijk blijven, beweer dan dat diplomatie alleen werkt omdat de bommen druk hebben gecreëerd.
Schade is echter geen pressiemiddel, tenzij het de tegenstander in de richting van de geëiste uitkomst duwt. De eerste campagne veranderde het onderhandelingsveld zonder het conflict op te lossen. Hormuz, niet het nucleaire dossier, is het krachtigste drukmiddel van Iran geworden. Teheran beschouwt de controle over de waterweg nu als zijn sterkste strategische troef. Washington ging ten strijde om de Iraanse onderhandelingspositie uit te schakelen. In plaats daarvan droeg het ertoe bij dat een maritieme knelpunt – waar vóór de oorlog het equivalent van ongeveer een vijfde van het wereldwijde verbruik van olie en aardolieproducten doorheen stroomde – uitgroeide tot het centrale strijdtoneel in de relatie.
De confrontatie in de zeestraat is daarom het bewijs dat de oorspronkelijke campagne volgens haar eigen verklaarde logica is mislukt. Washington presenteerde de heropening van Hormuz als bewijs van succes. Toch blijft de commerciële scheepvaart kwetsbaar, is het tankerverkeer vertraagd, blijft Iran zijn gezag over de doorvaart doen gelden, en gebruiken de Verenigde Staten opnieuw geweld om de toegang af te dwingen waarvan zij beweerden dat die al was veiliggesteld. Een overwinning die herhaaldelijk door middel van bombardementen opnieuw moet worden bewerkstelligd, is geen duurzame overwinning. Het is een onstabiele militaire regeling die wacht op het volgende incident.
Het diepere probleem is dat Trump geen zichtbare theorie heeft over hoe de escalatie moet eindigen. Is het doel een nucleair akkoord, onvoorwaardelijke toegang via Hormuz, de vernietiging van de conventionele militaire capaciteit van Iran, een regimewisseling of vergelding voor aanvallen op de scheepvaart? Elk doel zou een andere strategie en politieke regeling vereisen. De wisselende doelstellingen van de regering verhullen hoe weinig de bombardementen hebben opgeleverd. Door deze dubbelzinnigheid kan elke nieuwe aanval als noodzakelijk worden beschreven, terwijl het publiek wordt belet te beoordelen of de oorlog succesvol is geweest.
Zo wordt een mislukte campagne een permanent beleid. Iraanse vergeldingsacties rechtvaardigen Amerikaanse escalatie; Amerikaanse escalatie leidt tot verdere vergeldingsacties; en de daaruit voortvloeiende onveiligheid wordt gepresenteerd als bewijs dat terughoudendheid gevaarlijk zou zijn. Oorlog wordt zowel de oorzaak van de crisis als de voorgestelde oplossing.
De militaire kosten zijn nu al aanzienlijk. De eerste campagne verbruikte geavanceerde Amerikaanse munitie in een tempo dat de grenzen van de industriële basis blootlegde. Het Center for Strategic and International Studies schatte dat de Verenigde Staten mogelijk meer dan de helft van hun voorraad van vóór de oorlog hebben verbruikt in vier van de zeven belangrijkste systemen, waarbij het één tot vier jaar zou duren om die voorraden weer op te bouwen. Elke nieuwe ronde beperkt de toekomstige keuzemogelijkheden, vergroot de concurrentie tussen de verschillende oorlogsgebieden en bondgenoten, en zet de schaarse productiecapaciteit om in brandstof voor een oorlog zonder duidelijk eindpunt.
Een serieus “America First”-beleid zou dit als een waarschuwing beschouwen. Het zou zich afvragen of nog een raket die op Iran wordt afgevuurd de Verenigde Staten veiliger maakt, of dat het slechts het moment uitstelt waarop Washington moet onderhandelen. Trump beschouwt het uitvoeren van een aanval daarentegen als een strategische rechtvaardiging op zich. Vuurkracht vervangt het politieke doel, zelfs nu escalatie de militaire paraatheid uitput en de afhankelijkheid vergroot van de diplomatie die de regering in het openbaar belachelijk maakt.
De economische kosten volgen hetzelfde patroon. Hormuz verbindt energieprijzen, scheepvaart, verzekeringen, productie, landbouw en huishoudelijke uitgaven met elkaar. De olieprijzen daalden toen diplomatie het risico op verstoringen leek te verminderen en stegen weer toen de gevechten tussen de VS en Iran werden hervat. Die volatiliteit is geen toeval. Het is een van de belangrijkste manieren waarop de oorlog zijn kosten afwentelt op mensen ver van het slagveld.
Een langdurige campagne zou de verzekerings- en vrachtkosten doen stijgen, investeringen onzeker maken en de druk op brandstofafhankelijke industrieën en de voedselproductie vergroten. De last zou komen te liggen bij werknemers wier banen afhankelijk zijn van stabiele handel, bij gezinnen die nu al worstelen met de prijzen, en bij gemeenschappen die herhaaldelijk te horen krijgen dat huisvesting, gezondheidszorg, scholen en infrastructuur onbetaalbaar zijn. Een regering kan niet aannemelijk beweren dat zij Amerikanen op de eerste plaats zet, terwijl zij hen blootstelt aan een vermijdbare energieschok en publieke middelen behandelt als een onuitputtelijke reserve voor escalatie.
De regionale politieke kosten zijn al even ernstig. Amerikaanse operaties zijn afhankelijk van de Golfstaten voor bases, logistieke ondersteuning en toegang. Toch zijn het juist die staten die het directe gevaar op zich nemen wanneer Iran terugslaat. Hoe meer Washington hun grondgebied omvormt tot infrastructuur voor een conflict van onbepaalde duur, hoe sterker hun prikkel wordt om zich in te dekken en afspraken te zoeken die hun blootstelling verminderen. Trumps escalatie dreigt juist het netwerk van relaties te verzwakken waarop de Amerikaanse macht in de regio steunt.
Terughoudendheid is geen capitulatie. Het is het besef dat geweld zonder een politieke theorie over succes een kostbaar ritueel wordt. Alvorens tot een nieuwe aanval over te gaan, moet de regering haar doelstelling uiteenzetten, uitleggen hoe militaire actie dit doel zal bereiken, de voorwaarden voor het beëindigen van de operaties vaststellen, de risico’s van vergelding in kaart brengen en de wettelijke bevoegdheid voor het uitbreiden van de oorlog verstrekken. Het Congres moet deze antwoorden eisen in plaats van toe te staan dat een mislukte campagne zich uitbreidt door het momentum van de president.
De eerste campagne heeft aangetoond dat Iran schade kan worden toegebracht zonder dat het politiek meewerkt. De hernieuwde aanvallen bewijzen iets gevaarlijkers: Trump is bereid de Amerikaanse militaire paraatheid, economische stabiliteit, regionale betrekkingen en democratische verantwoording te verzwakken, in plaats van te erkennen dat de bombardementen niet de oplossing hebben opgeleverd die hij beloofde. De verantwoorde koers is om de resterende diplomatieke kanalen te gebruiken om escalatie te beperken en over de onopgeloste kwesties te onderhandelen. Anders wordt elke mislukking het excuus voor een nieuwe aanval, en zullen de Verenigde Staten een mislukte strategie omzetten in een permanente oorlog.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Trump, altijd hetzelfde doen én een andere oplossing verwachten..je weet wel hé..zijn én andere klinkt bekend ..ander tema graag…🤡👺🤥
……en zullen de Verenigde Staten een mislukte strategie omzetten in een permanente oorlog.
Dat is een verrassing zeg !
Dat doen ze toch nagenoeg elke keer !
Het staat in de sterren geschreven dat ….. als Israël en de USA militair (en dus zo goed als politiek volledig) samensmelten …… het bij de eerstvolgende waanzinnige actie van ISRAHEL ook het einde van die VERENIGDE SATANS van AMERIKA betekent.
Het wordt dan helemaal legitiem voor China en Rusland om deze “DOOD EN VERDERF ZAAIER” uit de weg te ruimen.
Het ziet er niet naar uit dat er snel Wereldvrede komt !