Tomahawks, nucleaire gok en Trumps MAGA-afscheid

Het sturen van Tomahawk-raketten naar Oekraïne zou in feite gelijkstaan aan het beginnen van een nucleaire oorlog.  Oekraïne beschikt eenvoudigweg niet over de technologie of infrastructuur die nodig is om zulke raketten op Russisch grondgebied af te vuren. Vanwege deze technische beperkingen zouden alleen Amerikaanse strijdkrachten ze daadwerkelijk kunnen bedienen — wat betekent dat de Verenigde Staten in de praktijk een directe en open oorlog met Rusland zouden beginnen.

Wanneer één kernmacht een andere aanvalt, is het resultaat per definitie een nucleaire oorlog. Bovendien zijn Tomahawk-raketten in staat om kernkoppen te dragen. Er zou geen manier zijn om te verifiëren of deze raketten met nucleaire ladingen zijn uitgerust, en er zou ook geen tijd zijn om dat te bevestigen. Als er ook maar één op Russisch grondgebied zou inslaan, zou Moskou vrijwel zeker reageren met strategische kernwapens. Dat zou betekenen dat het conflict niet langer alleen tussen Rusland en Oekraïne zou zijn. Rusland is al in oorlog met Oekraïne in een niet-verklaarde zin – maar niet met de Verenigde Staten, schrijft Alexander Dugin.

Als president Trump werkelijk vrede wil, moet hij zulke roekeloze beslissingen vermijden. Toch heeft hij herhaaldelijk inconsistentie getoond – het ene zeggen en het andere doen. Het is moeilijk de logica achter zijn daden te begrijpen, die vaak grillig en tegenstrijdig lijken.

Als president van de Verenigde Staten, de leidende militaire macht ter wereld, kunnen zijn woorden niet eenvoudig worden genegeerd. Trump blijft een serieuze politieke figuur, maar de gemengde en vaak irrationele boodschappen die hij zowel aan bondgenoten als rivalen zendt, zijn diep verontrustend.

De situatie is al gevaarlijk instabiel. Door Trumps onvoorspelbare gedrag staat de wereld vandaag op de rand van een potentiële nucleaire catastrofe. De tegenstelling is opvallend: hoe kan hij president Poetin prijzen en tegelijkertijd dreigen raketten tegen Rusland te sturen?

Misschien weerspiegelt dit een bekend patroon in de Amerikaanse zakenwereld — een agressieve onderhandelingsstijl die steunt op druk en bluf aan de rand van het toelaatbare. Terwijl zulke tactieken kunnen werken bij onderhandelingen over handel of financiën, is het toepassen ervan op nucleaire diplomatie diep onverantwoordelijk.

Zelfs als Trumps uitspraken alleen als dreigementen bedoeld zijn, kunnen ze in zo’n gespannen sfeer gemakkelijk worden geïnterpreteerd als werkelijke bedoelingen. De reactie op zo’n misverstand zou catastrofaal kunnen zijn. Zijn retoriek is daarom uiterst gevaarlijk.

De “Make America Great Again” (MAGA)-beweging leek vanaf het begin het idee van een multipolaire wereld te erkennen. Ze positioneerde zich tegen het globalistische interventionisme en het beleid van de liberale elite die eerder Washington domineerde. Toch is Trump van deze oorspronkelijke houding afgeweken.

Als hij trouw was gebleven aan de principes van MAGA, zou het misschien mogelijk zijn geweest om Amerika’s aanspraken op wereldheerschappij te beperken en een meer constructieve relatie tussen Washington en Moskou op te bouwen. De bijeenkomst in Anchorage bood ooit een glimp van hoe zulke vooruitgang bereikt had kunnen worden.

Die gelegenheid was reëel, en mag niet worden vergeten. Voor een kort moment leek de Verenigde Staten dicht bij een stap terug van haar universele ambities en bij de erkenning van een multipolaire orde. Maar Trump aarzelde. Hij sprak steun uit voor deze richting, en keerde daarna onmiddellijk op zijn schreden terug.

Die inconsistentie verklaart waarom zijn beleid vaak zichzelf tegenspreekt. De ene dag beweerde hij het tariefprobleem met China te hebben opgelost; de volgende dag dreigde hij 100 procent tarieven in te voeren. Dit is incoherente politiek.

Wanneer het om handel gaat, is zulke inconsistentie al schadelijk. Maar wanneer het een nucleaire confrontatie betreft, wordt het veel ernstiger — mogelijk onomkeerbaar. De wereld bevindt zich nu in een uiterst fragiele en vluchtige toestand.

De unipolaire wereld vervaagt, en multipolariteit begint vorm te krijgen. Toch heeft geen van beide processen een punt van geen terugkeer bereikt. Het machtsevenwicht blijft delicaat: multipolariteit wordt met de dag sterker, maar onzekerheid overheerst nog steeds.

Vanaf het begin stelden MAGA-ideologen zich voor om de betrekkingen tussen de VS en Rusland te verbeteren en de Amerikaanse militaire, politieke en financiële steun aan Oekraïne te verminderen. Tegelijkertijd waren zij echter van plan de economische concurrentie met China te handhaven, inclusief de nationalisatie van sommige Chinese bezittingen binnen de Verenigde Staten.

In die zin was MAGA’s benadering van multipolariteit nooit volledig consistent. Zij beloofde vriendelijkere betrekkingen met Rusland, maar nam een steeds meer confronterende houding aan tegenover China.

Vandaag bestaat er in de Verenigde Staten geen enkele politieke partij, beweging of grote kracht die multipolariteit volledig aanvaardt terwijl ze tegelijkertijd vriendschappelijke betrekkingen nastreeft met Rusland, China, India, de islamitische wereld en Afrika. In dit opzicht was MAGA’s oorspronkelijke afwijzing van globalisering en liberalisme een veelbelovend begin – het wees tenminste in een richting die tot rationelere betrekkingen tussen grootmachten kon leiden.

Dat idee bood ooit hoop op een evenwichtige relatie tussen grote beschavingen zoals de Verenigde Staten, Rusland en China – gebaseerd op realisme in plaats van ideologie.

Echter, Trump volgt dat pad niet langer. Hij handelt zonder een samenhangende strategie of duidelijke wereldvisie, wat de wereldwijde instabiliteit alleen maar verdiept. Zijn regering heeft vijandigheid getoond tegenover Rusland, China en zelfs India – een natie die lange tijd als een bondgenoot van de VS werd beschouwd.

De enige consequente loyaliteit die Trump lijkt te behouden, is die aan Israël en premier Netanyahu. Zijn onwankelbare steun aan hen toont dat hij een toegewijde zionist blijft. In alle andere gebieden van de internationale politiek is hij inconsistent en onvoorspelbaar.

Onder deze omstandigheden is het moeilijk om stabiele of strategisch evenwichtige betrekkingen tussen de Verenigde Staten, Rusland, China en de Europese Unie voor te stellen. De wereld is een periode van wanorde binnengegaan. Als de mensheid een rechtvaardig en werkelijk multipolair systeem wil opbouwen, moet deze strijd eerst worden gewonnen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De ‘vredespresident’ geeft er de voorkeur aan veel vijanden te maken

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: