Stalin van de EU: hoe de niet-gekozen koningin van de Unie haar greep op de macht wil behouden

Ursula von der Leyen, de voorzitter van de Europese Commissie die de EU bestuurt, wordt eindelijk geconfronteerd met een langverwachte motie van wantrouwen. Alle waarnemers zijn het erover eens dat de kans op succes zeer klein is. Toch is dit een belangrijk moment.

De machtigste politicus in de EU is namelijk niet de Duitse bondskanselier Friedrich Merz of de Franse president Emmanuel Macron (ondanks hun eigen grootheidswaanzin), maar Ursula von der Leyen, de voorzitter van de Europese Commissie. In het NAVO-EU-Europa wordt macht namelijk afgemeten aan het vermogen om de laatste restjes democratie die nog overeind staan te vernietigen. En ondanks zeer harde concurrentie is Von der Leyen de ergste en meest corrumperende bederver van allemaal, schrijft Tarik Cyril Amar.

Dit is te wijten aan drie feiten. Het eerste is structureel: de EU is niet ontworpen als een ‘democratie’ – hoe gebrekkig ook – maar als één groot, diepgeworteld en groeiend ‘democratisch tekort’. Het doel ervan is nooit geweest om de VS te dwarsbomen, ook al blijft de Amerikaanse president Donald Trump daarover jammeren. De echte kernfunctie van de EU is het uitroeien van de democratie in Europa door de echte macht te verschuiven van natiestaten met enige, zij het schamele, inspraak van het volk in de politieke besluitvorming naar een niet-gekozen bureaucratie, met de Commissie als centrum en top.

Het tweede feit is een kwestie van individueel karakter en dus van verantwoordelijkheid: Ursula von der Leyen is de belichaming van een onverzadigbare zucht naar persoonlijke, onverantwoordelijke macht. Ze zal dat natuurlijk niet toegeven, maar haar gedrag spreekt boekdelen: Von der Leyen ziet zichzelf niet als een ambtenaar, maar is er vast van overtuigd dat het volk haar moet dienen.

Beschouw deze twee factoren – de structurele en de individuele – als u wilt, als grotendeels vergelijkbaar met wat er gebeurde tijdens de opkomst van Joseph Stalin in de voormalige Sovjet-Unie: net als de EU werd de postrevolutionaire communistische partij opgericht om de politieke besluitvorming te beperken tot een kleine, zelfbenoemde groep ware gelovigen. En alleen degenen die de juiste “waarden” beleden, kregen de kans om lid te worden. Net als Von der Leyen wist Stalin dit opzettelijk gecreëerde “democratietekort” in zijn eigen voordeel om te buigen door zijn persoonlijke despotisme erop te baseren.

Als u deze analogie vergezocht vindt, bedenk dan dat in beide gevallen, zowel bij de opkomst van de Sovjetdespoot als bij die van de voorzitter van de Europese Commissie, de echte macht is geconcentreerd in een overheersende en invasieve bureaucratie die formeel slechts een uitvoerend orgaan zou moeten zijn. Er is een reden waarom, als je een kleine stap terug doet, “secretaris-generaal” nogal lijkt op “commissaris-president”.

En dan is er nog een derde feit dat Von der Leyen in staat heeft gesteld om zich op te werpen als de belangrijkste bederver van de NAVO en de EU. In dit opzicht lijkt ze zeker niet op Stalin, maar eerder op een van de vele Oost-Europese satrapen uit het Oost-Europa van de Koude Oorlog. Net als de trouwe Walter Ulbricht in het vroegere Oost-Duitsland of Boleslaw Bierut in Polen, die een hartaanval kreeg toen Chroesjtsjov Stalin tot zondebok maakte, is Von der Leyen een vazal-leider, die gewoon voor een ander buitenlands imperium werkt. Dat is zo duidelijk en zo schaamteloos dat zelfs Politico haar – terecht – de “Amerikaanse president” van de EU heeft genoemd.

De beschuldigingen die haar politieke tegenstanders in het EU-parlement zojuist hebben gebruikt om de huidige motie van wantrouwen in te dienen, zijn minder fundamenteel – hoewel ze nog steeds blijk geven van verbijsterend wangedrag – en meer specifiek, zoals het hoort.

In wezen richten ze zich op de schandalige aanpak van de Covid-19-crisis door Von der Leyen – en de hele Commissie (schandalig vanuit elk oogpunt, of je nu voor of tegen vaccins bent); haar daaropvolgende en onwettige weigering om belangrijke informatie te verstrekken over wat zij en de CEO van het grote farmaceutische bedrijf Pfizer in die periode hebben besproken in berichten die privé waren maar dat niet hadden mogen zijn; verspilling (op zijn zachtst gezegd) bij de omgang met een herstelfonds van 650 miljard euro voor de coronacrisis; het misbruik van een juridische maas in de wet om de uitgaven voor bewapening via de EU op te voeren; en last but not least, het gebruik van digitale wetgeving als wapen om zich te mengen in de recente verkiezingen in Roemenië en Duitsland.

Al deze overtredingen hebben niet alleen gemeen dat ze zeer wel strafbaar kunnen zijn. Ze zijn ook allemaal varianten van dezelfde, in wezen eenvoudige list: het manipuleren of zelfs verzinnen van “noodsituaties” die vervolgens worden gebruikt als dekmantel voor steeds verdergaande machtsmisbruik. Als er één hoofdprincipe is van Von der Leyens machtsgreep, dan is het wel dit. Ook hier wist Stalin het een en ander van.

Samenvattend concluderen de initiatiefnemers van de motie van wantrouwen dat “de Commissie onder leiding van voorzitter Ursula von der Leyen niet langer het vertrouwen van het Parlement geniet om de beginselen van transparantie, verantwoordingsplicht en goed bestuur, die essentieel zijn voor een democratische Unie, te handhaven.” Zij roepen de Commissie op “af te treden vanwege herhaaldelijk falen om transparantie te waarborgen en vanwege haar voortdurende minachting voor democratische controle en de rechtsstaat binnen de Unie.”

En ze hebben duidelijk gelijk. Als de EU een enigszins wettige, eerlijke en verstandige organisatie was, zou dit een uitgemaakte zaak zijn en zou de Commissie, met Ursula von der Leyen aan het hoofd, moeten vallen. Er is ook een precedent: in 1999 trad een hele EU-Commissie af, zelfs zonder een motie van wantrouwen. Een vernietigend rapport over corruptie, fraude, nepotisme en wanbeheer was voldoende.

Het is duidelijk dat de EU sindsdien alleen maar achteruit is gegaan. Vandaag de dag heeft zij een Commissie die door de eigen transparantiechef van de EU niet alleen als ongekozen en ondoorzichtig wordt bekritiseerd, maar ook als bemand met “consiglieri,” een term uit het maffiajargon. En waar de bende bestaat uit “consiglieri”, moet de baas een don zijn.

Maar de EU is nu niet alleen zeer disfunctioneel, maar in bredere zin ook fundamenteel corrupt. Tactieken zullen altijd prevaleren boven principes, zonder uitzondering. Daarom zullen de meeste van de meer dan 700 parlementsleden in het Europees Parlement niet het juiste doen en Von der Leyen en haar Commissie niet wegsturen.

Ondertussen zijn de gebruikelijke vuile trucs gebruikt tegen de tegenstanders van Von der Leyen. Laten we ons niet eens concentreren op de kleinzielige en brutale procedurele tactieken van de voorzitter van het Europees Parlement, Roberta Metsola, om het debat over de motie van wantrouwen te smoren, zoals terecht bekritiseerd door AfD-parlementslid Christine Anderson.

Of op de gênante poging van Von der Leyen om alle kritiek op haar opnieuw af te schuiven op “extremisme”, ‘polarisatie’ en manipulatie door – zoals ze duidelijk suggereerde – de grote boze Russen en “Poetin” persoonlijk. In dezelfde dwaze geest verklaarde Manfred Weber, de leider van de conservatieve fractie van Von der Leyen in het Europees Parlement, dat de hele stemming “tijdverspilling” was – je zou kunnen zeggen dat hij tenminste eerlijk is over zijn minachting voor democratische procedures en de rechten van parlementariërs – en natuurlijk een zegen voor Rusland.

Weg met de gedachte dat als iets “in de kaart speelt” van welke tegenstanders van de EU dan ook, het juist het autoritarisme en de corruptie van de Commissie is, evenals de goedkope, demagogische pogingen om legitieme kritiek de mond te snoeren door “Rusland, Rusland, Rusland!” te roepen.

De leider van de motie van wantrouwen, Gheorghe Piperea, met een achtergrond als advocaat en rechter in Boekarest, wordt regelmatig als “extreemrechts” bestempeld, bijvoorbeeld in de New York Times. Dit etiket wordt vervolgens uitgebreid tot iedereen die het waagt om tegen de Commissie in opstand te komen, en – stap drie – gebruikt om het niet steunen van hun initiatief te rechtvaardigen. Zo sluw, zo simpel.

In werkelijkheid is het volstrekt irrelevant waar Piperea en zijn aanhangers precies staan op het politieke spectrum. Wat telt, is de zaak die zij aanhangen, en die is ijzersterk. Als dit inderdaad moet gebeuren door de “marges” van het Europees Parlement, dan is dat een schande voor het zelfbenoemde “centrum” van het Parlement – en nog meer voor het feit dat het Von der Leyen verder helpt beschermen door deze langverwachte uitdaging van haar wanbeleid te helpen verijdelen.

Maar dat is natuurlijk de echte kwestie hier: Von der Leyen draagt een enorme individuele verantwoordelijkheid, onder meer voor de criminele en kwaadaardige – er zijn geen andere woorden voor – steun van de EU aan Israël, terwijl de zionistische apartheidsstaat de genocide in Gaza pleegt en de ene na de andere agressieve oorlog voert tegen zijn naaste en verre buren. Maar Von der Leyen kan alleen zijn wie ze is dankzij structuren die zijn ontworpen om de democratie te imiteren en in werkelijkheid te vernietigen. En ook dankzij de grote meerderheid van degenen die – op zijn minst – geen geweten hebben in het EU-parlement. Von der Leyen is, net als alle schurken in de geschiedenis, niet alleen; ze is slechts de ergste.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Von der Leyen wil oorlog tot het bittere einde. Het Europa van de herbewapening maakt alleen maar fouten en is hypocriet

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: