Een van de meest memorabele schurken uit Hollywood is Stephen, de slavenbutler in Tarantino’s Django Unchained.
Het personage werd gespeeld door Samuel Jackson. Hij is de zwarte hoofdslaaf van Calvin Candie, de blanke plantage-eigenaar die wordt gespeeld door Leonardo DiCaprio, schrijft Hua Bin.
Stephen haat andere zwarte mensen, vooral vrije zwarte mensen zoals Django, gespeeld door Jamie Fox. Die haat is niet slechts jaloezie, maar een diepgewortelde minachting voor zwarten.
Stephen staat bovenaan de hiërarchie van huisslaven en geniet een mate van comfort, status en gezag die veldslaven niet hebben.
Hij heeft het blanke racistische wereldbeeld van zijn eigenaren volledig geïnternaliseerd en is veranderd in een omgekeerde “Uncle Tom”.
In plaats van zich te identificeren met zijn mede-slaven, wil Stephen Django onmiddellijk “op zijn plaats zetten”. Zijn doel is om andere slaven duidelijk te maken dat Django’s vrijheid en opstandigheid niet iets zijn waarnaar zij ooit zouden kunnen streven.
Zelfs wanneer Django hem uiteindelijk doodt, blijft Stephen een trouwe dienaar van zijn meesters.
Stephen doet me denken aan de twee ministers van Buitenlandse Zaken van het Westen van vandaag: Marco Rubio van de VS en Kaja Kallas van de EU.
Marco Rubio – hogepriester van het “westerse erfgoed” en het kolonialisme
Vorige week, op 7 oktober, hield Rubio een toespraak over het buitenlands beleid in Athene, Griekenland, met de Akropolis op de achtergrond.
In zijn toespraak betoogde Rubio dat de westerse macht is uitgehold door zelftwijfel, open grenzen, het uitbesteden van industriële productie en militair verval.
Rubio drong er bij Europa op aan om “uit zijn lange sluimer te ontwaken” en riep op tot het zonder verontschuldigingen nastreven van nationale macht, waarbij hij verwees naar historische imperiumbouwers in het Westen.
Rubio viel expliciet de “abstracties van het internationaal recht” aan die na de Tweede Wereldoorlog door de Verenigde Naties waren ingesteld.
Hij betoogde dat universele wetten die alle naties en mensen als gelijkwaardig behandelen, er alleen maar toe dienden het Westen “te verlammen”.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat de VS zojuist sancties hebben opgelegd aan het Internationaal Strafhof (ICC) omdat het de Joods-Israëlische genocidepleger Notayahoo heeft aangeklaagd.
Rubio pleitte voor een internationale orde waarin het recht van de sterkste geldt, waarbij hij suggereerde dat er een natuurlijke hiërarchie bestaat waarin sterke, ambitieuze beschavingen het soevereine recht hebben om anderen te onderwerpen.
Rubio schetste een visie op een alliantie met Europa om de dominantie van het collectieve Westen over de rest van de wereld te herstellen.
Rubio’s toespraak in Athene vertoont grote thematische overeenkomsten met de toespraak die hij in februari 2026 hield tijdens de Veiligheidsconferentie van München.
In beide toespraken werd fel uitgehaald naar “het verval van het Westen” als gevolg van massa-immigratie en de “verloren wil om te domineren”.
Rubio prees de westerse prestaties en schreef de vooruitgang van de wereld toe aan “missionarissen, pelgrims, soldaten en ontdekkingsreizigers” die oceanen overstaken en continenten koloniseerden.
Ondertussen liet hij eeuwen van westerse koloniale uitbuiting, slavernij en gewelddadige verovering van inheemse bevolkingsgroepen buiten beschouwing.
Rubio schilderde het kolonialisme niet af als een proces van uitbuiting of genocide, maar als een tijdperk van romantische prestaties.
Hij prees expliciet het historische tijdperk van wereldwijde kolonisatie. Hij betreurde dat het Westen sinds 1945 in een “terminaal verval” was geraakt als gevolg van antikoloniale opstanden.
Rubio was de zoveelste Trump-aanhanger die naar Europa reisde om de Europeanen hun eigen geschiedenis uit te leggen.
Hoewel dergelijke retoriek nauwelijks verrassend is voor een Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, is de onverbloemde grofheid ervan nieuw.
Wat nog interessanter is, is dat iemand van Latijns-Amerikaanse afkomst, zoals Marco Rubio zelf, het traditionele “westerse” prokoloniale verhaal verdedigt.
De geschiedenis van Latijns-Amerika wordt immers in hoge mate bepaald door de verwoestende gevolgen van het Europese kolonialisme.
Zelfs vandaag de dag worden latino’s en mensen van Latijns-Amerikaanse afkomst door juist die blanke mensen die Rubio verheerlijkt, denigrerend “spics” genoemd.
Rubio heeft, net als Stephen in Django Unchained, de logica van de onderdrukkers volledig omarmd, die historisch gezien Cuba, waar zijn eigen Latijns-Amerikaanse familie vandaan komt, hebben gemarginaliseerd en onderworpen.
Rubio’s verwrongen psyche wordt aan de andere kant van de Atlantische Oceaan weerspiegeld door zijn collega, de EU-minister van Buitenlandse Zaken Kaja Kallas.
Kaja Kallas – zwaaiend met de vlag van de “Europese waarden”
Kallas, een Estse, heeft naam gemaakt als een diep onwetende ideologe wier deugpronkerij over het Europese exceptionalisme alleen wordt geëvenaard door haar historische blindheid.
Ze zei openlijk dat het voor haar “nieuws” was dat Rusland en China tot de overwinnaars van de Tweede Wereldoorlog behoorden.
Het moet voor Kallas ook “nieuws” zijn dat Hongarije, Roemenië en Bulgarije voor de nazi’s vochten, evenals grote contingenten uit de Baltische staten.
Of misschien is het voor haar “nieuws” dat Hitler de oorlog heeft verloren. Dat zou de “verwarring” kunnen verklaren.
Hoe dan ook, gewapend met onbevreesde onwetendheid en een vurige zelfingenomenheid heeft Kallas de rol van voorvechter van de Europese beschaving op zich genomen. Zoals zovelen in Oost-Europa.
Kallas presenteert het Westen als van nature welwillend en “op regels gebaseerd”, waarbij ze verdoezelt hoe het Westen deze “regels” regelmatig omzeilt wanneer dat goed uitkomt, zoals in het voormalige Joegoslavië.
Ze bestempelt het Westen als de enige hoeder van de mondiale moraal, het recht en de menselijke vrijheid.
Kallas straalt dezelfde doctrinaire starheid uit als haar voorganger Joseph Borrell, die het Westen liefdevol omschreef als de “tuin” en de rest van de wereld afdeed als de “jungle”.
Kallas en Rubio vertegenwoordigen de twee kanten van dezelfde medaille van “westerse suprematie”.
De een komt met het argument “het recht van de sterkste” en de ander met “moreel exceptionalisme”.
Uiteindelijk eisen beide standpunten een mondiale hiërarchie met het Westen aan de top.
Net als bij Rubio nodigt Kallas’ vertegenwoordiging van het Europese erfgoed uit tot een onderzoek naar de onderliggende psychologie.
Kallas komt uit Estland, een Oost-Europees land dat door West-Europa traditioneel als “inferieur” werd beschouwd.
Historisch gezien behandelden de kernlanden van Europa Oost-Europa routinematig als bufferzones, geopolitieke ruilmiddelen en cultureel achtergebleven periferieën.
Afgezien van hondsdolle russofobie lijkt er weinig gemeenschappelijks te bestaan tussen Estland of Polen en Frankrijk of Groot-Brittannië.
Vooraanstaande Europese denkers zoals Voltaire, Rousseau en Immanuel Kant beschouwden Oost-Europeanen als achterlijke, onderdanige, zwakke en halfbarbaarse lijfeigenen.
Zelfs vandaag de dag heeft het West-Europese establishment de nieuwere EU-lidstaten uit het Oosten behandeld als “tweederangsburgers”, hen de les gelezen over de rechtsstaat en hen voornamelijk beschouwd als bronnen van goedkope arbeidskrachten.
Buiten Europa associëren maar weinigen Oost-Europa met wat als “Europees” wordt beschouwd: de renaissance, de verlichting en de industriële revolutie.
Op gebieden variërend van filosofie, literatuur, kunst, architectuur en voedsel tot consumptiegoederen en historische politieke en militaire figuren, komt wat mensen als “Europees” beschouwen uit West-Europa.
En Rusland heeft de wereld Fjodor Dostojevski, Leo Tolstoj, Tsjaikovski, Poesjkin, ballet en kaviaar geschonken.
Maar wie kan daarentegen opnoemen wat Roemenië, Tsjechië, Litouwen, Bulgarije, Polen of Albanië hebben voortgebracht?
De enige reddende omstandigheid voor Oost-Europa is dat het zich niet schuldig heeft gemaakt aan kolonialisme. Oost-Europa lijkt er echter op gebrand de wereld eraan te herinneren dat het nu lid is van de club van onderdrukkers.
Oost-Europese landen stemmen bij de Verenigde Naties regelmatig in overeenstemming met Joods-Israël en de VS tegen Palestina en Cuba.
Op een perverse manier worden juist de mensen die tegenwoordig het luidst aanspraak maken op Europese waarden door de traditionele kernlanden van Europa niet eens als “Europees” beschouwd.
Door dit te doen, identificeren Oost-Europese landen zich niet als onafhankelijke naties met een unieke cultuur en geschiedenis, maar als aanhangsels van het Westen.
Oost-Europeanen zoals Kaja Kallas hebben het op zich genomen om het Westen te overtreffen in westersheid wanneer ze de rest van de wereld de morele les lezen.
In de sociologie beschrijft de term “genest oriëntalisme” hoe Oost-Europese landen hun eigen status proberen te verhogen door te beweren: “Wij zijn volledig westers, maar de mensen net ten oosten of zuiden van ons zijn de echte barbaren”.
Zwarte huid, witte maskers
Rubio en Kallas vertonen, net als Stephen in Django Unchained, een psychologische dynamiek waarbij een gemarginaliseerd individu of een gemarginaliseerde groep de vooroordelen van zijn onderdrukkers overneemt om status te verwerven.
Ze internaliseren de onderdrukking op een manier die de beroemde Caribische psychiater en revolutionair Frantz Fanon beschreef als “zwarte huid, witte maskers”.
Fanon was een van de belangrijkste theoretici van het antikolonialisme, racisme en de psychologische gevolgen van de dekolonisatie.
In zijn boek uit 1952, “Zwarte huid, witte maskers”, betoogt Fanon dat het kolonialisme zwarte mensen dwingt om gevoelens van minderwaardigheid te internaliseren en de taal en cultuur van de blanke kolonisator (“witte maskers”) over te nemen om geaccepteerd te worden, wat leidt tot een gefragmenteerd identiteitsgevoel.
Wanneer een dominant systeem bepaalde groepen als inherent inferieur of als “onderklasse” bestempelt, worden individuen of subgroepen binnen die gemarginaliseerde gemeenschappen vaak voor een keuze gesteld.
Ofwel verzetten ze zich van buitenaf tegen het systeem, ofwel proberen ze te bewijzen dat ze er deel van uitmaken door de vooroordelen van de heersende elite nog verder door te voeren — soms door nog meedogenlozer op te treden tegen hun eigen soortgenoten.
Op deze manier proberen ze hun eigen veiligheid, privileges of hoge status binnen de bestaande machtsstructuur veilig te stellen.
Dit is precies het archetype dat Stephen in Django Unchained belichaamt.
Stephen identificeert zich volledig met de macht van de blanke slavenhouder, omdat zijn eigen overleving en relatieve privileges volledig afhankelijk zijn van het in stand houden van die specifieke hiërarchie.
Dit is ook precies wat Rubio en Kallas vertegenwoordigen in de huidige wereldpolitiek.
In plaats van de werkelijkheid onder ogen te zien, zeggen ze: “Wij zijn niet zoals die andere buitenstaanders; wij zijn beschaafd en maken deel uit van jullie traditie. Wij delen jullie waarden, vijanden en vooroordelen.”
Helaas voor hen heeft de geschiedenis aangetoond dat, hoe fel een individu of een bufferstaat het verhaal van de heersende elite ook verdedigt, de kernelite hen doorgaans blijft beschouwen als nuttige instrumenten in plaats van als echte gelijken.
Als het politieke landschap verandert of hun bruikbaarheid verdwijnt, worden ze door hetzelfde systeem dat ze zo hard hebben bevochten om te beschermen vaak onmiddellijk weer teruggeworpen in de status van “onderklasse”.
Stephen mag dan de belangrijkste slaaf op de plantage Candyland zijn, maar hij blijft niettemin een slaaf. Calvin blijft de heer en meester.
Uiteindelijk zijn Rubio’s verdediging van het kolonialisme en Kallas’ neerbuigende morele preken over westerse waarden weinig meer dan overcompensatiepogingen van ondergeschikte vazallen om aan de “tafel van de meester” te mogen zitten.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Kaja Kallas’ persoonlijke haat tegen Russen zal Europa vernietigen
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
