Het internet staat vol met sensationele beweringen over magic paddo’s… Een enkele dosis van een natuurlijke stof zou je toekomst herschrijven — een beter humeur, scherpere focus, een hernieuwd gevoel van doel, zelfs de verleidelijke fluistering van een langer leven. De koppen schreeuwen als marktkooplui en dringen er bij je op aan het nieuwste wondermiddel te proberen, pas nog door de wetenschap gezegend. Maar wat als de kleine lettertjes een veel grimmiger verhaal onthullen? Wat als de doses die nodig zijn om deze veronderstelde wonderen te ontsluiten niet alleen onpraktisch zijn, maar ronduit gevaarlijk — in staat om het weefsel van je geest uiteen te rafelen? Dat is de verontrustende realiteit achter de nieuwste golf van psilocybine-onderzoek, waar de grens tussen doorbraak en bio-ethische ramp dunner is dan het vlies van een paddenstoel.
Het internet staat vol met sensationele beweringen over paddo’s… Een enkele dosis van een natuurlijk middel belooft je toekomst te veranderen: een beter humeur, meer focus, een hernieuwd gevoel van doelgerichtheid en zelfs de verleidelijke belofte van een langer leven. De koppen schreeuwen als kermisklanten en sporen je aan om meteen het nieuwste wondermiddel te proberen, dat net door de wetenschap is gezalfd. Maar wat als de kleine lettertjes een veel grimmiger verhaal onthullen? Wat als de doses die nodig zijn om deze vermeende wonderen te ontgrendelen niet alleen onpraktisch zijn, maar ronduit gevaarlijk – in staat om de structuur van je geest te ontrafelen? Dat is de verontrustende realiteit achter de nieuwste golf van psilocybineonderzoek, waar de grens tussen doorbraak en bio-ethische ramp dunner is dan het vlies van een paddenstoel, schrijft Lance D Johnson.
Een recent onderzoek gepubliceerd in Psychopharmacology heeft een schokgolf veroorzaakt in de wellnesswereld, met de bewering dat psilocybine – de psychoactieve stof in ‘paddo’s’ – de levensduur van muizen kan verlengen en de levensduur van cellen in menselijk weefsel kan verbeteren. De media, altijd op zoek naar klikbare wonderen, hebben het gepresenteerd als de volgende grens in anti-veroudering. Maar als je dieper graaft, brokkelt het verhaal af als gedroogde psilocybe-stelen onder een vergrootglas. De doses die in het onderzoek zijn gebruikt, zijn zo extreem dat ze op roekeloosheid grenzen, de psychologische risico’s op lange termijn worden verdoezeld en de historische context van misbruik van psychedelica zou iedereen aan het denken moeten zetten. Het gaat hier niet alleen om langer leven, maar ook om de vraag of we bereid zijn om daarbij onze geestelijke gezondheid op het spel te zetten.
Belangrijkste punten:
- Laboratoriumresultaten zijn niet de realiteit bij mensen: psilocybine verlengde de levensduur van cellen in petrischalen en de levensduur van muizen in een gecontroleerd onderzoek, maar de doses waren astronomisch hoog – veel hoger dan veilig is voor menselijke consumptie.
- De misleiding van de eetlust: muizen die psilocybine kregen, aten minder, een reeds bekende factor die de levensduur verlengt, waardoor de vraag rijst of het medicijn zelf of eenvoudige caloriebeperking de resultaten heeft beïnvloed.
- Herhaalde hoge doses bij knaagdieren hebben schizofrenie-achtige symptomen veroorzaakt, een rode vlag voor menselijke proeven die wordt genegeerd in de haast om psychedelica te hypen.
- Een geschiedenis van schade: in de jaren zestig en zeventig gingen psychedelische experimenten vreselijk mis, waardoor sommige proefpersonen blijvende psychologische schade opliepen – een waarschuwend verhaal dat de onderzoekers van vandaag graag lijken te vergeten.
- Hoewel psilocybine wordt gepresenteerd als een ‘natuurlijk’ middel, vragen de synthetische varianten ervan en de geschiedenis van de farmaceutische industrie op het gebied van regelgeving om scepsis, niet om blind vertrouwen.
- Het weglaten van cruciale details in het onderzoek – zoals of de muizen gewicht verloren – laat zien hoe gemakkelijk ‘wetenschap’ een marketinginstrument kan worden als kritische vragen verdwijnen.
De muizenval: waarom dierproeven geen wonderen voor mensen kunnen beloven
Op het eerste gezicht zijn de bevindingen verleidelijk. Onderzoekers van Johns Hopkins – een instelling met een rijke geschiedenis in psychedelisch onderzoek – behandelden menselijke longcellen met psilocine (de metaboliet van psilocybine) en zagen dat deze 28,5 procent langer leefden dan onbehandelde cellen. Bij muizen vertraagde een maandelijkse dosis psilocybine de dood met maanden, waarbij de behandelde knaagdieren glanzender vacht en meer jeugdige vitaliteit vertoonden. De conclusie van de media? “Paddo’s zijn misschien wel de fontein van de jeugd!”
Maar hier zit een addertje onder het gras: de muizen kregen niet slechts een klein beetje psilocybine toegediend. Ze werden ermee overspoeld. Na een eerste “acclimatisatiedosis” van 5 mg per kilogram lichaamsgewicht kregen ze maandelijks 15 mg/kg toegediend – een hoeveelheid die, omgerekend naar mensen, neerkomt op meer dan zeven gram gedroogde paddo’s per dosis. Ter vergelijking: de meeste ervaren psychonauten beschouwen 3,5 gram als een “heroïsche” dosis, een dosis die kan leiden tot ego-ontbinding, angstaanjagende hallucinaties en, in zeldzame gevallen, blijvende psychologische stoornissen. Het dubbele van die hoeveelheid per maand is geen recept voor een lang leven, maar een gok met je geestelijke gezondheid.
Erger nog, de studie heeft niet eens bijgehouden of de muizen minder aten – een cruciale omissie, aangezien caloriebeperking een van de meest betrouwbare manieren is om de levensduur van dieren te verlengen. Psilocybine staat erom bekend de eetlust te onderdrukken door in te werken op de 5-HT2C-receptor, die de stofwisseling reguleert. Leefden de muizen dus langer omdat het medicijn hun verouderingsproces had omgebogen? Of omdat ze zichzelf letterlijk uitgehongerd hadden? De onderzoekers hebben daar geen uitsluitsel over gegeven. En in de wereld van de wetenschap spreekt wat onuitgesproken blijft vaak het luidst.
Dan is er nog de olifant in de kamer: schizofrenie. Eerdere studies met knaagdieren hebben aangetoond dat herhaalde hoge doses psychedelica gedrag kunnen veroorzaken dat lijkt op schizofrenie: paranoia, cognitieve fragmentatie en sociale terugtrekking. Het feit dat de doses in deze studie zowel hoog als chronisch waren, had alarmbellen moeten doen rinkelen. In plaats daarvan werden de bevindingen gepresenteerd als een triomf, zonder enige waarschuwing voor de mogelijkheid van permanente psychologische destabilisatie.
Het roerige verleden van psychedelica: wanneer ‘geneeskunde’ een mentale valstrik wordt
Dit is niet de eerste keer dat psychedelica als wondermiddel worden verkocht, om vervolgens een spoor van vernieling achter te laten. In de jaren zestig en zeventig experimenteerden onderzoekers – sommigen met goede bedoelingen, anderen roekeloos – met LSD en psilocybine op een manier die de ethische commissies van vandaag de dag zou doen huiveren.
Patiënten in psychiatrische afdelingen kregen zonder deugdelijke screening enorme doses toegediend, wat leidde tot psychotische aanvallen, zelfmoordpogingen en levenslang trauma. In een berucht onderzoek in het Maryland Psychiatric Research Center kregen proefpersonen maandenlang LSD toegediend, waardoor sommigen last kregen van aanhoudende hallucinaties en verlammende angst.
De gevolgen waren zo ernstig dat psychedelica decennialang verboden waren en naar de marge van de undergroundcultuur werden verbannen. Pas in de afgelopen tien jaar hebben ze zich weer een weg teruggebaand naar de reguliere wetenschap, maar de lessen uit het verleden lijken alweer vergeten. Tegenwoordig hebben Oregon en Colorado psilocybine voor recreatief gebruik gelegaliseerd, terwijl landen als Duitsland en Australië het onder losse controle toestaan voor de behandeling van depressies. Het probleem? Niemand houdt de langetermijneffecten bij.En
laten we niet vergeten dat de farmaceutische industrie een grote rol speelt in deze heropleving. Hoewel psilocybine ‘natuurlijk’ is, wordt het op het moment dat het wordt gesynthetiseerd, gepatenteerd en op de markt gebracht als een therapie van 10.000 dollar per dosis, gewoon weer een radertje in het medisch-industriële complex. Hetzelfde systeem dat ons opioïde-epidemieën, SSRI’s met black-box-waarschuwingen voor zelfmoord en vaccins zonder veiligheidsgegevens op de lange termijn heeft gebracht, loopt nu te watertanden bij het idee van psychedelica. Regulatory capture – waarbij instanties als de FDA en CDC marionetten worden van farmaceutische bedrijven – is niet alleen een risico, het is een garantie als we naar het verleden kijken.
Ondertussen worden de echte alternatieven – die waarbij je niet hoeft te trippen om gezond te worden – begraven. Het is bewezen dat natuurlijke immuniteit, detox via voeding, kruidengeneeskunde en veranderingen in levensstijl chronische ziekten kunnen omkeren, de geestelijke gezondheid kunnen verbeteren en de levensduur kunnen verlengen zonder de risico’s van psychedelica. Maar deze oplossingen gaan niet gepaard met octrooieerbare verbindingen of factureerbare therapiesessies. Ze hebben geen goedkeuring van de FDA of steun van Wall Street nodig. En dus worden ze afgedaan als “woo”, terwijl hoge doses psilocybine worden geprezen als de volgende medische revolutie.
De waarheid? Psychedelica kunnen een plaats hebben in genezing, maar niet op deze manier. Niet als een maandelijks hooggedoseerd regime dat je serotoninereceptoren kan verbranden. Niet als een melkkoe voor dezelfde industrieën die profiteren van ziekte. En zeker niet als een snelkoppeling naar verlichting die het harde werk van echte detox, echte voeding en echte mentale discipline omzeilt.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Cordyceps vitale paddenstoel – In China al eeuwenlang gebruikt tegen vele ziekten
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Hou het bij de natuurlijke versies. Zowel microsdosing als een stevige trip kunnen helpen zolang je maar rustig aan begint en kijkt wat je aankan. Na beschadiging hersenen heeft het mij meer geholpen dan het ziekenhuis en revalidatie centrum bij elkaar..
Het wordt me hier vaak aanbevolen als iemand het niet met me eens is (of ik blaas volgens hen te hoog van de toren, dat is meestal de ‘onenigheid’). Ik ken wel wat typische natuurmensen die een beetje experimenteren met drugs, speed, XTC enz. (ook hasj, het stapelt gifstoffen op in je hersenen) en je ziet dat ze langzaam kansen verliezen voor het leven, het beïnvloedt je gedrag zodanig. Als ze nuttig kunnen zijn, zonder er veel voor te doen, zijn ze er niet, en andersom. Een kans van eeuwen. Een zo’n figuur kwam ik regelmatig tegen op de fiets. Soms groet hij uitbundig, soms helemaal niet. Jammer van zo iemand. Ik negeerde hem maar. Ze worden steeds asocialer. Mensen denken dat als je ze iets geeft, immaterieel, ze jou voorgoed in je zak hebben. De gierigheid neemt daarom liever drugs. Maar dat werkt niet, het wordt teruggenomen en langzaam komt de ontaarding.
Het zijn mensen met kinderachtige ideeën, als onlangs de ‘ascended masters’, ze denken dat die mensen recht de lucht in vliegen, en dat kan misschien ook wel met XTC.
Het is hetzelfde als die jochies met vuurwerk, maar dan zijn ze het vuurwerk zelf. Knallen.
Ik zou geen paddo nemen moest ik van u zijn…u flipt al genoeg.