In het oude Rome was interregnum de term die werd gebruikt voor de periode tussen stabiele regeringen waarin alles kon gebeuren, en soms ook gebeurde: burgerlijke onrust, oorlog tussen krijgsheren, machtsvacuüms en uiteindelijk opvolgingsoorlogen. Maar uiteindelijk zou het stof neerdalen en zouden de overwinnaars, wie dat ook mochten zijn, op een gegeven moment het rijk weer stabiliseren, vaak met een nieuwe kaart waarop de nieuwste grenzen van het geografische bezit waren aangegeven.
In 1929 zat de Italiaan Antonio Gramsci in een fascistische gevangenis en schreef hij over wat hij beschouwde als een nieuw interregnum – een Europa dat zichzelf verscheurde. Hij voorzag burgerlijke onrust, oorlog tussen naties en herhaalde veranderingen in de grenzen van de geografische bezittingen, schrijft Jeff Thomas.
In die tijd zou hij hebben gezegd: “De oude wereld sterft en de nieuwe wereld worstelt om geboren te worden. Nu is de tijd van monsters.”
En natuurlijk kunnen we vanuit ons perspectief in de eenentwintigste eeuw zonder moeite bevestigen dat zijn prognose juist was. De wereldoorlog die volgde bracht de slechtste eigenschappen van de mensheid naar voren. De sociopaten van deze wereld kwamen op het toneel. Toen het stof was neergedaald, waren er tientallen miljoenen doden.
Wat we wel moeilijk vinden, is te erkennen dat hetzelfde patroon zich opnieuw voordoet. Nationale leiders en hun adviseurs zijn uit op oorlog, bouwen wapens op, creëren zinloze proxyoorlogen in de achtertuinen van andere landen en spelen een gevaarlijk spel van “chicken” met andere grootmachten.
Dit zal niet goed aflopen. Dat gebeurt nooit. Als het geduw en getrek eenmaal is begonnen, escaleert het alleen maar. Op een gegeven moment, of het nu gaat om de valse vlag-moord op een aartshertog, zoals in de Eerste Wereldoorlog, of de valse vlag-aanval op Duitsland door Polen, zoals in de Tweede Wereldoorlog, kunnen we er altijd op rekenen dat er een excuus wordt verzonnen om overhaast een oorlog te beginnen.
Het is ook waar dat wanneer imperiums in economische problemen komen die te ver zijn gegaan voor een haalbare oplossing, een truc die altijd door politieke leiders wordt gebruikt om te voorkomen dat de burgers hen uit hun machtspositie verwijderen, het starten van een oorlog is. Als een volk gelooft dat hun vaderland in gevaar is, zullen ze de ‘tijdelijke’ opheffing van hun vrijheden accepteren.
Zelfs in de Verenigde Staten, het beroemde ‘Land van de Vrijheid’, hebben politieke leiders in tijden van oorlog regelmatig dissidenten gevangengezet. Mensen hebben de neiging om in oorlogstijd achter hun leiders te staan, hoe onterecht die loyaliteit ook mag zijn.
En dus is dit het tijdperk van monsters, zoals de heer Gramsci terecht opmerkte. Een tijd van onzekerheid, waarin landen in rep en roer zijn en aspirant-leiders met bestaande leiders om de macht strijden. Een interregnum.
In onrustige tijden komen vaak alle gekken naar boven – alle sociopathische types die het moeilijk zouden hebben om te slagen in stabiele, welvarende tijden.
In zulke tijden maakt de gemiddelde persoon zich zorgen dat het niet goed zal aflopen. Dat is volkomen begrijpelijk. Helaas ontbreekt het de meeste mensen aan zowel de verbeeldingskracht als de moed om om te gaan met de gevolgen van deze tijden voor hun leven. In plaats daarvan vertrouwen ze op anderen om hen een fakkel te geven die hen kan helpen om aan de duisternis te ontsnappen.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat elke kwakzalver in de stad een kans ziet om grote beloften te doen – beloften die hij noch het vermogen, noch de neiging heeft om na te komen.
In zulke tijden raken de mensen van een land vaak gepolariseerd en stellen ze hun vertrouwen in de ene of de andere politieke partij, in de hoop dat hun partij “de slechte dingen zal laten verdwijnen”.
In de VS zien we aan de liberale kant beloften voor “gratis gezondheidszorg voor iedereen”, een gegarandeerd basisinkomen, huisvesting voor mensen die dat niet kunnen betalen, en een eindeloze stroom van beloften die, als de regering ze allemaal zou uitvoeren, niet te betalen zouden zijn, zelfs niet met 100% belasting voor degenen die momenteel belasting betalen.
Aan de conservatieve kant zien we beloften als ‘Make America Great Again’, met belastingteruggaven die de economie niet doen herleven, belastingvoordelen voor bedrijven die naar het buitenland zijn verhuisd, maar die niet terugkomen, beloften om te bezuinigen, om vervolgens de begroting te verhogen, en beloften om de schuld weg te werken, om vervolgens deze te vergroten.
Het probleem begint zeker aan de top. Maar daar houdt het niet op. Het sijpelt door naar het proletariaat, dat geen constructieve oplossingen kan bedenken en zijn eigen monsters creëert, winkels vernielt en auto’s in brand steekt van mensen die niets met het probleem te maken hebben.
Maar dit is toch zeker slechts een eenmalige fase, waarin de besten en slimsten tijdelijk van het toneel worden verdrongen, maar snel zullen terugkeren, nietwaar?
Helaas niet. Historisch gezien wordt een periode als deze gevolgd door een periode van toenemende waanzin. Historisch gezien is de volgende stap een maatschappelijke ineenstorting. Rellen, afscheidingen en revoluties worden schering en inslag, gepaard gaande met een economische ineenstorting.
Uit deze gebeurtenissen komen de ergste monsters voort. In de nasleep van dergelijke ontwikkelingen keren de mensen van elk land zich af van degenen die loze beloften hebben gedaan en richten zich op degenen die wraak beloven tegen een onduidelijk omschreven groep die wordt gekarakteriseerd als de veroorzaker van de problemen.
Dat is het moment waarop de Robespierres, de Lenins, de Hitlers – de grootste monsters – aan de macht komen. Ze brengen steevast dezelfde boodschap: dat ze de aristocratie, de adel en de patriciërs zullen opsporen en hen van hun posities en bezittingen zullen beroven.
Steevast loopt dit niet zo af dat de gemiddelde man in opstand komt en zijn “eerlijke deel” van de buit opeist. In plaats daarvan nemen de leiders de buit en wordt het proletariaat gereduceerd tot een gelijkheid in armoede.
Onze vriend Gramsci werd door Benito Mussolini gevangengezet en stierf aan ziekten die hij in de gevangenis opliep. Helaas was zijn aanpak om te klagen, maar te blijven, terwijl zijn land om hem heen achteruitging. Dit bleek voor hem de slechtste keuze te zijn.
En zo is het ook vandaag de dag.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Er is altijd maar 1 partij die het telkens organiseert en uitvoert en dat zijn de Joodse vrijmetselaars. Die met list en bedrog de bevolking voor hun karretje willen spannen, met heers en verdeel en met probleem-reactie-oplossing komen. Zodat zij op een veilige afstand toekijken hoe anderen elkaar naar het leven staan. Als alles weer kort en klein geslagen is, komen zij uit hun luxe bunkers om de macht weer op te eisen. Zodat het spel weer een nieuwe ronde ingaat. Dan zijn de andermans eigendommen weer toe te eigenen.
De laatste oorlog die moet worden gevoerd, is die tegen de globalisten.
Creëer geen eigen vijand, hij bestaat reeds.
Het zijn de globalisten die overal zijn geïnfiltreerd.
Zoek vrede met jezelf.
En keer terug naar waar je ooit vandaan bent gekomen, het eeuwige Licht en de Liefde want dat is wat wij eigenlijk ooit zijn geweest.
Tjonge jonge wat hebben we ervan gemaakt…
In die tijd zou hij hebben gezegd: “De oude wereld sterft en de nieuwe wereld worstelt om geboren te worden. Nu is de tijd van monsters.”
Juist het is parasieten tijd. Psychopaten en narcisten zijn aan de macht. Het is maar een een fase, maar toch vervelend als ze je bij de “ ballen “ hebben.
Psychopaten gaan ver. Heel erg ver. Nou en, ze kunnen kapot vallen. Lach ze uit en hoon ze weg😂
Weet je wat psychopaten weten, en veel mensen verleerd zijn?
Het machtigste woord wat je kan bedenken is NEE.
Maar helaas kan dat niet iedereen.
citaat :
“Dat is het moment waarop de Robespierres, de Lenins, de Hitlers – de grootste monsters – aan de macht komen. Ze brengen steevast dezelfde boodschap: dat ze de aristocratie, de adel en de patriciërs zullen opsporen en hen van hun posities en bezittingen zullen beroven.”
Het lijkt wel of de schrijver een lans wil breken voor de incapabele politieke en kapitaalkrachtige volksverlakkers :
– die nu klappen voor nazi’s,
– die de burger insekteneten willen voorschotelen
– die voor onbetaalbare energierekeningen gezorgd hebben
– dat feestjes houden terwijl oekraiense en russische soldaten in stukken geschoten worden
– die vredesbesprekingen iedere keer weer saboteren
– de creëerders van talloze oranjerevoluties
– de opwekkers van immigrantenstromingen
– de niet naar de bevolking luisterende westerse democraten
Ik zal je een ding vertellen beste schrijver,
De Robespierres, de lenins, de hitlers zijn een ractie op de vals verhevenen die nu de boel al jaren op scherp zetten.
Actie en reactie.
De wet van de balans.
De circle of life
Zonder de huidige prutsers kregen de robbespierres, de lenins en de hitlers helemaal geen poot aan de grond.
Veel slechter dan nu kan het niet worden.
En ze doen er niks aan om naar een oplossing te zoeken, enkel om meer en meer olie op het vuur te gooien.
Denk je dat burgers, als de vlam in de pan slaat, staan te wachten op de huidige volksverlakkers als de rookwolken opgetrokken zijn ?
Op hun zalvende woorden nadat ze uit hun veilige schuilplaatsen komen gekropen ?
Dat de oorlogshitsers maar helemaal kapot vallen met hun uitbuitend parasietengedrag.