Mark Carney’s cruciale toespraak in Davos duidt op een scheuring binnen de elite (VIDEO’S)

Tijdens het recente forum in Davos zorgden westerse politici voor veel opschudding door zich af te keren van de VS en op verschillende manieren een koerswijziging naar China aan te kondigen. Een van de belangrijkste conclusies van de mainstream media was dat Trump tijdens het evenement ‘vernederd’ werd door deze ontvangst door leiders die er genoeg van hadden.

Dit roept een fascinerende discussie op over wat er precies gaande is in het Westen, gezien deze schijnbaar tegenstrijdige heroriëntaties. Velen vragen zich terecht af hoe het komt dat westerse Deep State-handlangers zoals Mark Carney – een doorgewinterde bankier en globalist – ervoor kiezen om zich te richten op China, dat toch de aartsvijand zou moeten zijn van de westerse globalistische kliek: is er een scheuring, een splitsing in de wereldwijde Deep State-facties? schrijft Simplicius.

Het is immers China dat het westerse bank- en financiële systeem, dat de kern vormt van de wereldwijde kliek die de verschillende takken van de westerse Deep States controleert, aan het overnemen is en ogenschijnlijk probeert te vernietigen: hoe moeten we deze schijnbare ommezwaai dan begrijpen?

Laten we eerst beginnen met de context te schetsen. Mark Carney hield een ‘cruciale’ toespraak die door velen wordt geprezen als een soort tweesprong in de geopolitieke koers van het Westen. Het is een opmerkelijke toespraak die in zijn geheel moet worden beluisterd. Daarin hekelt hij het buitensporige misbruik van grootmachten en kondigt hij het einde aan van de zogenaamde op regels gebaseerde orde en het begin van een nieuw tijdperk van op macht gebaseerde diplomatie.

Maar het meest opmerkelijke aspect van de toespraak was zonder meer zijn erkenning dat de hele op regels gebaseerde orde en het systeem van ‘internationaal recht’ in feite ficties waren die het Westen gebruikte om de status quo van de Amerikaanse hegemonie te handhaven, omdat dat nuttig was.

Hieronder volgt de volledige toespraak:

Het andere opvallende deel van de toespraak was toen hij in opstand kwam tegen de dictaten van zijn eigen clan door afstand te doen van de verschillende ‘economische wapens’ die westerse landen al lang tegen de wereld gebruiken:

De ironie hier is natuurlijk dat Carney een gewillige medeplichtige was aan deze uitbuiting die hij nu veroordeelt, toen het hem en zijn clan van pas kwam – wat de eerste aanwijzing is voor onze discussie.

Vreemd genoeg lijkt hij toe te geven dat het Westen medeplichtig was aan deze selectieve ‘fictie’ van het ongelijk opleggen van zijn verzonnen ‘regels’ aan de rest van de wereld, maar hij vermijdt behendig persoonlijke schuld.

Het belangrijkste is dat we ons moeten afvragen wat precies het doel van zijn toespraak is.

We weten dat dergelijke toespraken van belangrijke politieke figuren niet daadwerkelijk van hen afkomstig zijn – ze zitten daar niet uit eigen beweging en vragen zich af: “Wat willen mijn kiezers?” Of in dit geval: “Wat willen de mensen in Canada voor onze gezamenlijke toekomst?”

Nee, dergelijke toespraken worden geschreven door speechschrijvers na overleg met de teams van leidinggevenden, stafchefs, enz., die fungeren als de poppenspelers van elke ‘regering’. Dit zijn de mensen achter de schermen die de touwtjes in handen hebben en die instructies krijgen van de echte machthebbers, namelijk de geldschieters, oligarchen, belangengroepen en lobbygroepen die de geconsolideerde belangen van de financiële piramide aan de top vertegenwoordigen. Carney is gewoon de woordvoerder die hun nieuwe dictum verkondigt, een soort veredelde merkambassadeur of woordvoerder.

Wat kunnen we dus uit zijn toespraak afleiden of concluderen over wat deze controlerende belangen eigenlijk proberen te zeggen en in welke richting ze de zaken willen sturen?

Als we naar zijn ‘cruciale’ toespraak luisteren, merken we een soort subtiele bedriegerij of goochelarij op.

Aan de ene kant hekelt hij de ‘oude orde’ van illusoire internationale wetten en dergelijke, maar aan de andere kant lijkt hij op te roepen tot de totstandkoming van nieuwe ‘coöperatieve’ ordes die in wezen hetzelfde zijn, of liever gezegd, dezelfde ‘waarden’ volgen. Het klinkt bijna alsof hij zegt: “We moeten het ene lid dat te ver is gegaan, uitsluiten, terwijl we dezelfde schijnvertoning als voorheen voortzetten”.

Hij bekritiseert de ‘integratie’ van de globalisering, die ertoe heeft geleid dat landen van elkaar afhankelijk zijn geworden – duidelijk een verwijzing naar de VS en de dwangmiddelen die Trump nu toepast op verschillende ‘bondgenoten’. Zijn oplossing is dan dat landen meer “onafhankelijkheid” moeten nastreven ten opzichte van hegemonieën zoals de VS, terwijl ze een systeem van “à la carte”-allianties opzetten. Dit is een soort visie voor een gedecentraliseerde “op regels gebaseerde orde” die draait op een concept van ad-hoc lidmaatschap.

Opnieuw blijven we achter met de vraag: wat betekent dit precies? Velen zullen zich de al lang bestaande complottheorieën herinneren dat de zogenaamde Londense financiële kliek haar activiteiten naar China zou verplaatsen nadat ze het Amerikaanse imperium parasitair had uitgehold, en dat de ‘Nieuwe Wereldorde’ in de toekomst in het Oosten zou worden gevestigd als een soort strategische heroriëntatie van de wereldheersende elites. Velen zullen meteen concluderen dat dit precies is wat Mark Carney in zijn toespraak bedoelt, en dat China nu aantoonbaar deel uitmaakt van de ‘NWO’. Carney verwees zelfs op onheilspellende wijze rechtstreeks naar de Nieuwe Wereldorde in een andere toespraak enkele dagen geleden, waarin hij verwees naar zijn China-pivot:

We kunnen niet ontkennen dat de westerse bank- en financiële kliek China op dezelfde manier aan zich wil binden als alle westerse landen, dus Carney’s woorden kunnen zeker een hint zijn naar een impliciete intentie. Maar de kans is zeer klein dat China in zo’n simpele list zal trappen. Het land is al veel te machtig om gemakkelijk te kunnen worden gemanipuleerd met de typische economische lokmiddelen en ijdelheidstrucs die op kleinere landen worden toegepast.

Het is waarschijnlijker dat Carney’s toespraak een daad van wanhoop is van deze westerse elites. Ze weten dat ze hun macht zoveel mogelijk moeten consolideren en dat ze in het spel moeten blijven: Carney verwijst hier specifiek naar door te stellen dat ‘middelgrote mogendheden’ moeten samenwerken om een plaats aan tafel te krijgen en te voorkomen dat ze “op het menu” komen te staan. Verder geeft hij zelfs openlijk toe dat de nieuwe visie draait om een realpolitiek soort pragmatisme dat “op waarden gebaseerd realisme” wordt genoemd, zoals bedacht door de Fin Alexander Stubb.

Als je dit alles bij elkaar optelt, wordt de visie duidelijker: de elites lijken te begrijpen dat zij, om te kunnen overleven, een “plaats aan tafel” moeten behouden – met andere woorden, een zekere mate van macht en invloed moeten behouden. En op dit moment is de enige manier om dat te doen het omarmen van “realisme” – in plaats van dogmatisch idealisme en illusoire denkwijzen – wat in dit geval betekent dat men zich moet openstellen voor China. Met andere woorden: omarm tijdelijk je vijand als dat betekent dat je nog even kunt overleven.

De reden dat ze de vorige “op regels gebaseerde orde” niet volledig dood verklaren, maar alleen in het proces van sterven, is omdat ze waarschijnlijk denken dat ze deze ‘tijdelijke’ Amerikaanse periode van chauvinistische heropleving nog kunnen uitzitten. Als we maar kunnen afwachten, denken ze, door China ons overeind te laten houden, zal deze gevaarlijke Amerikaanse ‘fase’ uiteindelijk voorbijgaan en zullen onze twee Deep States zich weer verenigen in één echte westerse imperiale orde – zoals in de goede oude tijd!

Het is mogelijk dat ze ook geloven dat ze door zich op China te richten de regering-Trump kunnen helpen ‘uit te hongeren’, waardoor haar greep op de macht wordt verkort. Met andere woorden: hoe meer zaken ze naar China verplaatsen, hoe minder economische doelen Trump kan bereiken, waardoor zijn positie verzwakt en zijn impopulariteit toeneemt en – hopelijk, in hun ogen – zijn hele beweging ten onder gaat.

In zekere zin bewijst de “scheuring” – zoals Carney het noemde – dat de ‘elites’ niet geheel een monolithische kliek zijn met precies uniforme marsorders. Er zijn verschillende opkomende eigenschappen die voortvloeien uit hun gedeelde belangen, waardoor ze meestal op één lijn zitten. Maar in die hiaten is er ruimte voor veel van deze topelites om af te wijken in hun denken. Dit werd onlangs onderstreept door een virale video van Larry Fink van BlackRock, waarin hij uitlegt hoe landen die massale migratie hebben vermeden, in tegenstelling tot de heersende theorieën van weleer, juist het best gepositioneerd zijn voor toekomstige groei en welvaart. Dit lijkt in tegenspraak met de conventionele theorieën over de machtsdynamiek van de elite en hun veronderstelde uniformiteit.

We weten dat de regering van Trump eveneens tot aan haar nek in het globalistische ‘moeras’ zit, ondanks dat ze zichzelf afschildert als een groep politieke rebellen. Ja, in veel opzichten was Trump een schismatiek omdat hij in opstand kwam tegen sommige moties van de Deep State, terwijl hij zich volledig conformeerde aan andere. Zoals eerder uitgelegd, is een groot deel van de globalistische samenzwering eerder ontluikend van aard dan volledig centraal gecontroleerd. Er zijn verschillende overlappende belangen die op natuurlijke wijze samenkomen in het nastreven van gemeenschappelijke doelen, maar er zijn ook veel gebieden waar de verschillende takken het oneens zijn. Denk aan de maffia: de families gaan om de tafel zitten om dingen uit te werken en zoveel mogelijk afspraken te maken over de verdeling van de verschillende gebieden van hun heerschappij. Maar er zijn veel meningsverschillen die leiden tot gewelddadige interne conflicten, waarbij de topfamilies worden gedwongen tot grote bloedbaden.

Ook hier hebben Trump en zijn clan veel overlappende belangen met de bredere mondiale Deep State, met name als het gaat om Israël en de algemene voortzetting van de westerse suprematie over de wereld. Maar op bepaalde culturele aspecten was hij het niet met hen eens. Zo lijkt het erop dat er binnen de wereldwijde Deep State zelf concurrerende facties zijn, waarvan er één het niet eens is met de massale Kalergificatie van de westerse wereld als het grootste sociale-engineering- en genetische verplaatsingsproject in de wereldgeschiedenis.

Trump lijkt terug te willen naar een status quo ante, waarbij de terminale kwalen van het mondiale financiële systeem worden verdoezeld met de ‘glamour’ van een nep-economische boom. Maar hij leest de stemming niet meer goed, omdat de nieuwe generatie waarnemers en politieke activisten zich steeds meer bewust wordt van het feit dat er iets fundamenteel mis is met het hele systeem waarop alle wereldwijde handel en beschaving is gebaseerd. Trump wil terugkeren naar de ‘gouden dagen’ die nooit meer kunnen worden hersteld omdat ze kunstmatig zijn gecreëerd door een probleem voor zich uit te schuiven – maar dat probleem heeft een doodlopende weg bereikt, en dat voelen de mensen in hun onderbuik.

Dit is de onderliggende reden voor de factiesplitsingen in de zogenaamde mondiale Deep State: zelfs aan de top weet niemand echt hoe dit schip van op hol geslagen fiatgeld en de daaruit voortvloeiende sociale en geopolitieke ontrafeling weer op koers te brengen, en dus steekt elke factie nu wanhopig op eigen houtje met verschillende risicovolle experimentele uitstapjes, waardoor de interne wrijving toeneemt.

Toegegeven, onder de laag van wanorde blijven ze trouwe aanhangers van hun financiële leviathan en zullen ze vanuit speltheoretisch oogpunt altijd de kant van elkaar kiezen als dat de algemene zaak ten goede komt. Maar het is gewoon zo dat er nu, misschien voor het eerst ooit, diepe meningsverschillen bestaan over hoe verder te gaan in het onbekende dat ze zelf hebben gecreëerd.

Het recente nieuws staat bol van berichten over de ondergang van de dollar, hoe deze is gedaald tot het laagste mondiale reserveniveau van deze eeuw en de daarmee gepaard gaande explosieve stijging van de zilver- en goudprijs.

Nu zou India volgens de Berliner Zeitung de BRICS-landen onder druk zetten om eindelijk hun digitale valuta aan elkaar te koppelen, als een verdere uitholling van de dominantie van de dollar:

Het traject van de dollar lijkt duidelijk, en de laatste imperialistische ‘supernova’-stuiptrekkingen van de regering-Trump lijken erop gericht te zijn de wereldwijde dominantie van de dollar te behouden door alle concurrenten met tarieven en economische blokkades de nek om te draaien. Het is echter duidelijk dat dit niet zal werken, en dus zullen de zaken in hoog tempo doorgaan, waarbij de mondiale elites zich in wanhopige pogingen om het schip weer op koers te brengen in alle bochten wringen, vergelijkbaar met de laatste ‘free-for-all’-scènes uit de Titanic.

Kortom, we kunnen zeggen: het systeem vreet zichzelf op; de fundamenten ervan wankelen.

En het feit dat mensen als Mark Carney beginnen toe te geven dat dit ongeschonden systeem, dat zij ooit zo ijverig beschermden en aanbaden, in het verleden onnoemelijke zonden heeft begaan, betekent dat de situatie eindelijk tot een hoogtepunt is gekomen. Uitingen die vroeger voorbehouden waren aan schimmige achterkamertjes, zijn nu aan de oppervlakte gekomen als wanhopige alarmkreten.

Dat Carney en zijn soortgenoten in staat zijn om deze vroegere mondiale zonden van hun monsterlijk roofzuchtige systeem op te roepen zonder er op enigerlei wijze voor te boeten, betekent dat het systeem gedoemd blijft om in te storten onder het gewicht van zijn eigen onverzoenlijke hypocrisie. Geen enkele slimme draai zal die zwarte vlek kunnen wegwerken, omdat de nieuwe sheriffs in de stad – China, Rusland en co. – zich nooit meer zullen laten uitbuiten zoals voorheen.

Het tijdperk van gratis lunches voor de Ruse Based Ordure is voorbij.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Escobar: Rusland-China – Van de herinnering aan de Tweede Wereldoorlog tot de synergie tussen BRICS en SCO

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: