Europa reageert. Europa reageert altijd. Het voelt de richting aan voordat het die benoemt. De huidige beweging gaat naar links, en de oorzaak ligt voor de hand: het optreden van Donald Trump in het escalerende conflict met Iran. Wat ooit leek op een wereldwijde anti-globalistische opstand tegen liberale tirannie, lijkt nu op de meest agressieve voortzetting ervan. Het masker is verschoven. Het monster blijft en is aangemoedigd.
De oorlog in Iran markeert het keerpunt. Aanvallen die eind februari werden gelanceerd onder de vlag van regimeverandering luidden een nieuwe fase van directe confrontatie in. Infrastructuur en burgers werden het doelwit, leiders en hun families werden vermoord en dissidente/terroristische groeperingen werden van tevoren bewapend. Dit vormt een bekend scenario, een scenario dat al lang voordat Trump de politiek betrad werd geschreven. De taal is veranderd. De structuur is gebleven. Het unipolaire instinct dringt zich op door middel van geweld, druk en de veronderstelling dat één centrum de wereld naar zijn eigen beeld moet vormen, schrijft Constantin von Hoffmeister.
Dit is het moment waarop rechts in het Westen zijn oriëntatie verliest. De belofte die Trump ooit droeg, berustte op een breuk met de neoconservatieve logica. Hij sprak over het beëindigen van eindeloze oorlogen, het herstellen van nationale soevereiniteit en het afwijzen van de missionaire drang van liberale interventies. Die belofte gaf rechts in West-Europa energie. Het stelde figuren als Viktor Orbán in staat standvastig te blijven, weerstand te bieden aan Brussel en een alternatief bestuursmodel op te bouwen, geworteld in identiteit en staatsmacht.
Nu keert de situatie zich om. De ongeproviceerde aanval op Iran namens Israël geeft een andere boodschap af: de Verenigde Staten keren terug naar dwang en pogingen tot strategische dominantie. Rechts verliest daarmee zijn aanspraak op het vertegenwoordigen van een nieuwe weg. Het raakt ononderscheidbaar van het supremacistische systeem waartegen het zich ooit verzette. West-Europa leest dit duidelijk. De reactie volgt snel.
Hongarije is het eerste grote slachtoffer geworden. Fidesz, dat lange tijd verankerd was in de principes van soevereiniteit en verzet tegen onderwerping, is onder druk ingestort. De door de EU goedgekeurde Tisza-partij, onder leiding van Péter Magyar, is opgestaan met een overweldigende parlementaire meerderheid. Grondwetswijziging ligt nu binnen handbereik. Het Orbán-systeem, dat in veertien jaar is opgebouwd, gaat een fase van snelle ontmanteling in.
Deze uitkomst weerspiegelt ook binnenlandse factoren. Elke electorale verschuiving heeft interne oorzaken. Toch is het externe signaal belangrijker. Europese kiezers zien een wereld in rep en roer, gevormd door Amerikaanse escalatie. Ze reageren door hun toevlucht te zoeken binnen vertrouwde structuren. Links presenteert zich nu als coördinatie en bescherming tegen de chaos die door het Amerikaanse imperium is ontketend. Rechts, verbonden met het imago van Trump, lijkt wispelturig, onvoorspelbaar en verstrikt in onnodige vijandigheid en geweld.
De begunstigden scharen zich langs voorspelbare lijnen. Brussel herwint de controle over een opstandige lidstaat. Kiev komt steeds dichter bij het veiligstellen van enorme geldstromen die zijn oorlogszuchtige houding tegenover Rusland kunnen ondersteunen. De horizon versmalt, de lucht wordt zwaarder, krachtlijnen glijden over de kaart als zwaarden die in slow motion worden getrokken. Signalen kruisen signalen, bevelen beantwoorden bevelen, circuits zoemen met een stijgende hitte die om ontlading vraagt. Een derde wereldoorlog verzamelt zich in de onderstroom, een aanzwellend ritme onder elke beslissing, een convergentie die van alle kanten naar binnen drukt, dichterbij, strakker, onvermijdelijk in zijn nadering. Het netwerk dat verbonden is met George Soros keert met hernieuwde kracht terug op het Hongaarse toneel. De circulatie hervat zich, een latente diathese die in het politieke lichaam opwelt, bloedvaten die zich weer openen, capillaire kanalen die een fijnere infiltratie toelaten. Er ontstaat een langzame verstopping, een onzichtbare verzadiging van de weefsels, een doordringende damp die zich in elk orgaan nestelt, totdat het hele systeem bezwijkt onder de subtiele, cumulatieve druk. Elke actor trekt op onder dezelfde vlag: het herstel van een gestuurde, gecentraliseerde, hegemonische orde.
Vanuit een multipolair perspectief lijkt de ironie schrijnend. Trump, een figuur die ooit sprak over het ontmantelen van de liberale greep op het Westen, versnelt nu de terugkeer ervan. De oorlog in Iran kan in West-Europa niet op brede steun rekenen. De meeste Europeanen bekijken het met wantrouwen, angst en vermoeidheid. Toch versterkt het conflict nog steeds de Atlantische coördinatie op het niveau van de elites. Het rechtvaardigt interventie, blaast de taal van “veiligheid” en “verantwoordelijkheid” nieuw leven in en versterkt de institutionele afstemming. Tegelijkertijd drijft de publieke bezorgdheid over escalatie kiezers naar links, dat zich profileert als de kracht van terughoudendheid. Het systeem herwint samenhang aan de top, zelfs terwijl het wantrouwen aan de basis groeit.
De gevolgen reiken verder dan Hongarije. In heel West-Europa vertraagt de eerdere opmars naar rechts en keert deze zich om. Bewegingen die hun kracht putten uit verzet tegen het globalisme, worstelen nu om zichzelf te definiëren. Als Washington en MAGA zelf interventie omarmen, wat blijft er dan over van rechts dat tegen interventie is? Wat onderscheidt het nieuwe van het oude?
In Groot-Brittannië wordt Nigel Farage geconfronteerd met dit veranderende terrein. Zijn opkomst hing af van duidelijkheid: soevereiniteit tegen bureaucratie en de natie tegen een systeem dat tegen het volk is gericht. Nu valt het veld uit elkaar. Linkse krachten, vaak buiten het traditionele establishment, winnen terrein door de publieke bezorgdheid over oorlog en instabiliteit te kanaliseren. De peilingen worden krapper. Gemeenteraadsverkiezingen naderen als een vroege test. De uitkomst blijft onzeker, maar de richting lijkt duidelijk: fragmentatie is in het voordeel van degenen die inperking beloven.
Binnen de Verenigde Staten ontvouwt zich dezelfde tegenstrijdigheid. De oorlog verdiept de verdeeldheid. Sommige facties roepen op tot escalatie, anderen waarschuwen voor de kosten en voor overmoed. De strategische lijn mist samenhang. Economische agenda’s lopen vast onder het gewicht van het conflict, inclusief vertragingen in sleutelsectoren zoals de export van technologie. Oorlog slokt aandacht, middelen en legitimiteit op.
De geschiedenis verloopt in cycli. De huidige fase is gunstig voor de consolidatie van de liberale orde in Europa. Onder de oppervlakte blijven diepere stromingen vloeien. Beschavingen divergeren. Macht verspreidt zich. Nieuwe polen rijzen op. De lange boog buigt naar pluraliteit.
Toch is timing van belang. Strategie is van belang. Afstemming tussen woord en daad bepaalt of een beweging zich uitbreidt of instort. Op dit moment wordt de westerse rechtse beweging geconfronteerd met krimp. Zij volgt een leider die de koers kwijt is, en daardoor wordt de opmars van haar vijanden versneld.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
veel Belgen én Hollanders daar..Duitsers ook vanzelfsprekend…de Pooiers aldaar doen gouden zaken..ze zijn nog erger dan die uit Tirana…Boeda en Pest…onze taal wereldwijd…😅
Het script is allang geleden geschreven.
Benjamin Barber schreef in 1995 het boek : Jihad versus Mc world
https://nl.wikipedia.org/wiki/Jihad_vs._McWorld
Ai noemt de strekking van het boek.
Kernboodschap: Jihad vs. McWorld laat zien dat twee grote krachten onze wereld uit elkaar trekken én tegelijk de democratie verzwakken: globalisering (McWorld) en tribale/culturele fragmentatie (Jihad). Geen van beide ondersteunt volgens Barber een sterke, mondige democratie.
🌍 Wat is de centrale boodschap van het boek?
1. McWorld ondermijnt democratie door globalisering
Barber gebruikt McWorld als metafoor voor:
economische globalisering
kapitalisme en consumentisme
de opkomst van een uniforme wereldmarkt
Deze kracht maakt de wereld efficiënter en meer verbonden, maar verandert burgers in consumenten en verzwakt lokale cultuur en politieke betrokkenheid.
2. Jihad ondermijnt democratie door fragmentatie
Jihad staat voor:
religieus of cultureel fanatisme
extreem nationalisme
terugtrekking in kleine stamverbanden
Deze groepen reageren op globalisering door zich af te sluiten en hun eigen identiteit te verdedigen, soms agressief. Dit leidt tot versplintering van samenlevingen en ondermijnt eveneens democratische structuren.
3. Beide krachten zijn elkaars tegenpolen, maar versterken elkaar
Barber stelt dat:
McWorld de wereld uniform maakt
Jihad de wereld uiteen laat vallen
Maar paradoxaal genoeg roepen ze elkaar op: globalisering veroorzaakt juist de identitaire tegenreacties die Jihad vertegenwoordigt.
4. De echte verliezer: de democratische burger
Zowel multinationale bedrijven (McWorld) als traditionele culturen (Jihad) steunen de democratie niet, zegt Barber.
Beide bedreigen:
burgerparticipatie
lokale autonomie
politieke gelijkheid
Daarom pleit Barber voor kleinschalige, lokale democratische instituties als alternatief.
🎯 In één zin
Barber waarschuwt dat zowel globalisering als tribale terugtrekking de democratie uithollen, en dat alleen sterke, lokale democratische structuren een tegenwicht kunnen bieden.
u kunt denken wat u wil, maar de veroorzakers van deze oorlog komen uit het democratische westen met haar vrije zelfreinigende monopo……eeeh markten.
Net zoals degenen die de oorlog met de Russen uitgelokt hebben.
En die China op de korrel hebben.
Omdat ze bang zijn om hun “marktaandeel” te verliezen roepen ze wederom weer dezelfde VOC krachten op die er voor gezorgd hebben dat ze dit marktaandeel lang geleden in hun bezit kregen.
Want gunnen zit er niet in voor de “minder winst is verlies ” mensen die een globale ratrace willen creëren waarmee ze zichzelf kunnen blijven bedruipen
En de elite die globalisering willen bevinden zich zowel in Brussel als in Washington.
Beide steden werden ooit de grootste lobbyisten steden ter wereld genoemd
Rutte moet ze bij elkaar houden.
we vragen AI : zijn washington en Brussel de grootste lobbyistensteden ter wereld
Kort antwoord: ja — Washington D.C. en Brussel worden wereldwijd gezien als de twee grootste lobbyhoofdsteden. Washington staat op nummer één, Brussel op nummer twee.
🌍 Waarom juist deze twee steden?
1. Washington D.C. – het grootste lobbycentrum ter wereld
De Verenigde Staten hebben een sterk verankerde lobbycultuur.
Het Amerikaanse Congres, de federale agentschappen en de omvang van de economie trekken enorme aantallen belangenbehartigers aan.
Washington wordt algemeen erkend als de grootste lobbyhub ter wereld.
2. Brussel – de grootste lobbyhoofdstad van Europa
Brussel huisvest de Europese Commissie, het Europees Parlement en de Raad van de EU.
Door de grote invloed van EU‑regelgeving op 450+ miljoen Europeanen is Brussel uitgegroeid tot een mondiaal zwaartepunt voor lobbyactiviteiten.
Er zijn naar schatting 25.000–30.000 lobbyisten actief in Brussel, verspreid over meer dan 14.800 organisaties.
Daarmee is Brussel de op één na grootste lobbyhoofdstad ter wereld, direct na Washington.
📌 Conclusie
Ja — Washington en Brussel zijn de twee grootste lobbyistensteden ter wereld.
Washington staat op nummer één, Brussel volgt als nummer twee.
U mag zelf dieper op deze materie ingaan door vragen te stellen als :bedreigt de lobbymachine de democratie ?
Ik kan u verklappen dat AI tactisch antwoordt met : veel onderzoekers en maatschappelijke organisaties waarschuwen dat de lobby‑macht van grote bedrijven de democratie kan onder druk zetten, maar er bestaan ook tegenargumenten en institutionele waarborgen. Het is dus geen simpel ja‑of‑nee‑verhaal — het hangt af van hoe transparant, evenwichtig en controleerbaar het politieke systeem is.
De rest zal ik u besparen verwijzende naar de westerse oprukkende inbreuk op de grondrechten als vrijheid van meningsuiting, afbreuk aan uw privacy, gekleurde media.
Wat een verhelderende reactie !
Heb even niet de tijd om je bronnen te volgen en dat boek even op te sporen en te lezen.
Maar het verklaart zeer veel en ik denk zelf al lange tijd spontaan in deze richting. Met wat nu gebeurt in Hongarije zie je trouwens het bewijs geleverd.
Veel dank !