Hoe China het doelwit Iran versterkt vóór de Amerikaanse aanval

China wordt algemeen beschouwd als een supermacht, en in veel opzichten is het dat ook: zijn economie staat op de tweede plaats wat betreft het nominale bruto binnenlands product (bbp) en op de eerste plaats als gemeten naar koopkrachtpariteit; het is een permanent lid van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties (UNSC); het heeft een groot en groeiend arsenaal aan kernwapens; het is de belangrijkste handelspartner van het grootste deel van de wereld; en de ongekende economische vooruitgang die China in drie decennia heeft geboekt, heeft zijn karakter als “hoogwaardige” samenleving niet verwaterd.

Maar een supermacht is een supermacht, en supermachten sturen het leger om hun belangen te beschermen of te bevorderen, schrijft James D. Durso.

De Amerikaanse regering dreigt Iran met de volgende fase van de Amerikaans-Israëlische aanvallen van juni 2025, waarbij veel Iraanse leiders omkwamen en de Iraanse nucleaire faciliteiten in Fordow, Natanz en Isfahan werden “vernietigd” (in de woorden van de Amerikaanse president Donald Trump). Het doelwit van de Amerikanen is nu het raketprogramma van Iran en Iran heeft geantwoord dat de raketten – de enige verdediging van Iran tegen Israëlische en Amerikaanse aanvallen – niet onderhandelbaar zijn, hoewel het bereid is te praten over het afzwakken (“downblending”) van zijn hoogverrijkte uranium als de sancties worden opgeheven.

Sommige waarnemers zijn van mening dat China en Rusland geen vinger zullen uitsteken om een verzwakt Iran te helpen, maar Peking en Moskou denken daar anders over. China heeft geen belang bij een directe confrontatie tussen zijn strijdkrachten en de Amerikanen – dat komt later wel – maar het heeft wel aanzienlijke belangen in Iran en de omliggende regio en moet actie ondernemen om zijn investeringen en zijn reputatie als betrouwbare partner te beschermen.

Rusland en China zijn niet verplicht om Iran te verdedigen als het wordt aangevallen door de VS en Israël, aangezien zij geen wederzijdse defensieverdragen hebben, hoewel de drie landen in januari 2026 een trilateraal strategisch pact hebben ondertekend om de politieke samenwerking te versterken en de economische integratie te verdiepen.

Rusland en Iran hebben in januari 2025 een 20-jarig Iraans-Russisch verdrag inzake uitgebreid strategisch partnerschap gesloten, dat voorziet in defensiesamenwerking, wat waarschijnlijk wapenverkoop en het delen van inlichtingen over wederzijdse dreigingen inhoudt. Rusland heeft het druk in Oekraïne, maar het kan zich verplicht voelen om Iran inlichtingen en wapens te sturen, aangezien de Iraanse Shahed-136-drone Rusland een boost heeft gegeven in de oorlog tegen de NAVO die in Oekraïne wordt gevoerd. En toen de spanningen opliepen, meldde Middle East Monitor dat Rusland en Iran in december 2025 een overeenkomst ter waarde van 589 miljoen dollar hebben gesloten om het luchtverdedigingssysteem van Iran te herbouwen, hoewel de hulp niet op tijd zal komen voor het dreigende gevecht.

China bevindt zich in een moeilijkere positie, aangezien een aanval van de VS en Israël op Iran een bedreiging vormt voor de strategische samenwerkingsovereenkomst tussen China en Iran ter waarde van 400 miljard dollar en de China-Pakistan Economic Corridor ter waarde van 60 miljard dollar, een infrastructuurnetwerkproject van 3.000 kilometer (1.864 mijl) en het belangrijkste onderdeel van China’s Belt and Road Initiative. China koopt meer dan 80 procent van de door Iran verscheepte olie en ongeveer 14 procent van zijn olie-import. De bestaande spoorwegen tussen China en Iran zijn 50 procent sneller dan de zeeroutes en vermijden maritieme knelpunten. De toekomstige Five Nations Railway Corridor zal China via Centraal-Azië en Afghanistan met Iran verbinden.

Navroop Singh merkt op dat China nu begrijpt dat de aanval van de VS en Israël op Iran in juni 2025 een “regionale destabilisator was met directe gevolgen voor de Chinese strategische, economische en logistieke belangen” en dat de aanvallen “een beslissende uitbreiding van de Chinese technische samenwerking met Iran hebben veroorzaakt”. Iran heeft sindsdien het door de VS gecontroleerde GPS laten vallen en het Chinese BeiDou satellietnavigatiesysteem aangenomen, Amerikaanse en Israëlische software vervangen door Chinese systemen, ammoniumperchloraat – dat wordt gebruikt in ballistische raketten met vaste brandstof – geïmporteerd uit China, en naar verluidt de langeafstands YLC-8B anti-stealth radar en het HQ-9B langeafstands grond-luchtraketten systeem ingezet.

China heeft naar verluidt een verbod ingesteld op nieuwe investeringen in Israël en heeft, om de schade nog erger te maken, mogelijk invloed gekregen op de toeleveringsketen in een crisis door de afhankelijkheid van Israël van goedkope Chinese medische apparatuur.

Als China niets doet, zal zijn geloofwaardigheid worden aangetast. Om Iran te helpen stuurt het wapens en inlichtingen en zal het mogelijk economische steun verlenen, maar het zal zijn leger niet rechtstreeks inzetten om Iran te verdedigen, deelnemen aan gevechtsoperaties tegen Israël of de Verenigde Staten, of automatische wederzijdse verdedigingsverplichtingen in werking stellen.

Een door de VS gesteunde regimewisseling in Iran zou een ramp zijn voor China en Rusland, schrijft Roger Boyd, omdat dit “de onderbuik van Rusland blootlegt, toegang verschaft tot de ‘Stans’, volledige dominantie van de Straat van Hormuz oplevert en zelfs een grens met Pakistan”.

Boyd wijst op een niet-kinetische reactieoptie voor Peking: “Een andere stap zou zijn om de VS te informeren dat elke aanval op Iran onmiddellijk zal worden beantwoord met een absoluut verbod op de export van zeldzame aardmetalen en andere kritieke materialen en componenten naar de VS en elk ander land dat bij de aanval betrokken is.” China controleert meer dan 90 procent van de wereldwijde productie van geraffineerde zeldzame aardmetalen en bijna 90 procent van de productie van permanente magneten, waardoor China “de poortwachter voor kritieke technologieën” is, hoewel een algeheel exportverbod de westerse inspanningen om de afhankelijkheid van Chinese zeldzame aardmetalen te verminderen, zou kunnen versnellen.

In de huidige crisis is het Da Yang Yi Hao, een “wetenschappelijk onderzoeksschip”, in januari 2026 in de Arabische Zee aangekomen en volgt het de USS Abraham Lincoln Carrier Strike Group. Russische en Chinese marineschepen zullen eind februari deelnemen aan marineoefeningen met Iran, en het maritieme ruimtevolgsysteemschip Liaowang-1, begeleid door een torpedobootjager van het type 055 en een torpedobootjager van het type 052D, is onlangs aangekomen in de Golf van Oman. De Chinese spionageschepen zullen de bewegingen van de westerse marine volgen, inlichtingenondersteuning bieden aan Iran en de Amerikaanse raketafweeractiviteiten in de regio volgen.

Commerciële Chinese satellietbeelden onthulden de inzet van Amerikaanse THAAD-raketafweersystemen in Jordanië, dus het is verstandig om aan te nemen dat China zijn spionagesatellieten heeft ingezet om Iran meer gedetailleerde informatie te geven over Israëlische en Amerikaanse troepen in de regio. Het Iraanse Islamitische Revolutionaire Garde Corps zou onderhandeld hebben met Chinese satellietfabrikanten om teledetectiesatellieten aan te schaffen of toegang te krijgen tot deze satellieten voor vroegtijdige waarschuwing om dreigende aanvallen te detecteren of om de doelzoekcapaciteit van zijn ballistische raketten te verbeteren.

En in februari 2026 staan China en Iran op het punt om een overeenkomst te sluiten voor de CM-302 supersonische antischip-kruisraketten.

Trump heeft Iran gewaarschuwd voor “zeer traumatische” gevolgen als Iran niet akkoord gaat met de eisen van de VS om zijn nucleaire en raketprogramma’s te beperken en de betrekkingen met bondgenoten te verminderen. Trump heeft Iran 30 dagen de tijd gegeven om akkoord te gaan met de voorwaarden van Amerika, zodat de Iraniërs binnen drie weken een aanval kunnen verwachten.

Trump wil in april 2026 voor zijn staatsbezoek in Peking aankomen in de nasleep van een zegevierende confrontatie met Iran, maar als er Chinese personeelsleden in Iran worden gedood door de VS of Israël, kan het bezoek niet doorgaan. (Een mogelijke wapenovereenkomst van 20 miljard dollar met Taiwan kan het bezoek ook doen mislukken, ongeacht wat er in Iran gebeurt.) Aan de andere kant wil Trump niet in Peking aankomen nadat hij door de Islamitische Republiek is verslagen in de vergaderzaal of op volle zee.

Trumps verklaring aan Iraanse demonstranten, “Er is hulp onderweg”, heeft zijn opties beperkt tot TACO (zionisten zullen boos zijn) of vechten (Amerikanen kunnen omkomen). De inzet van de USS Gerald R. Ford Carrier Strike Group in de regio zal ook de opties van Trump beperken door de verwachtingen van een aanstaande aanval op Iran te verhogen. Het Pentagon zou naar verluidt een “langdurige, wekenlange militaire campagne” tegen Iran plannen, maar Amerika kan niet oneindig lang een verhoogde militaire aanwezigheid in de regio handhaven. Als een aanval op Iran echter Amerikaanse troepen in West-Azië vastlegt, is dat in het voordeel van China als er een crisis uitbreekt in de Straat van Taiwan.

En Iran begrijpt het bredere spel: Jalal Dehghani Firoozabadi, secretaris van de Iraanse Strategische Raad voor Buitenlandse Betrekkingen, merkte op: “Een deel van het Amerikaanse beleid ten aanzien van Iran wordt bepaald binnen het kader van de strategie om China in bedwang te houden.”

China heeft in internationale fora consequent standpunten ingenomen die de nadruk leggen op respect voor soevereiniteit en niet-inmenging in de interne aangelegenheden van andere landen. In een crisis waarbij Iran betrokken is, zal de rol van China bij het helpen van Iran om zich te verdedigen eerder strategisch, economisch en technologisch zijn dan direct militair. De aanpak van Peking is erop gericht om zijn invloed en economische banden uit te breiden en tegelijkertijd verwikkeling in oorlogen te vermijden die het land rechtstreeks tegenover de Verenigde Staten zouden kunnen plaatsen, dat wil zeggen alleen deel te nemen aan een “low kinetic” strijd. Wanneer Washington klaagt, zal Peking zijn versie van “We vechten niet tegen Rusland, we steunen Oekraïne” geven.

De agenda van Trump is als volgt: het staatsbezoek aan China in april; 25 mei (Memorial Day) en het begin van het zomervakantieseizoen, dat misschien niet doorgaat als Iran de Straat van Hormuz sluit en de benzineprijzen omhoogschieten; en de tussentijdse congresverkiezingen in november, wanneer de Democraten hem zouden kunnen aanvallen vanwege de hoge energieprijzen en de verliezen in het Midden-Oosten.

Trump heeft een snelle, beslissende overwinning nodig die hem op tijd naar Peking brengt en Israël en zijn Amerikaanse bondgenoten tevreden houdt, zodat hun geld in november naar zijn favoriete congreskandidaten blijft vloeien. Hij zal echter nog steeds de “America First”-kiezers moeten motiveren, die zich bedrogen zullen voelen door de zelfbenoemde ‘vredespresident’, vooral als hun zonen en dochters sneuvelen in de strijd tegen Iran, wat voorkomen had kunnen worden als Trump zich niet had teruggetrokken uit het nucleaire akkoord met Teheran dat door Barack Obama was gesloten. En Obama zal blij en trots zijn om de campagne voor november te beginnen met zijn boodschap “Ik heb het jullie toch gezegd.”

China slaagt erin Iran te helpen het verrassingselement uit de berekeningen van de VS en Israël te halen, hoewel de Iraanse leiders op de harde manier hebben geleerd dat onderhandelingen met de VS in feite een opmaat zijn voor een aanval. China hoopt dat onderhandelingen een nieuwe oorlog in het Midden-Oosten zullen voorkomen, omdat dat slecht zou zijn voor de handel, maar het zal de Amerikaanse zelfbeschadiging verergeren als het Iran aanvalt in plaats van te streven naar een onderhandelde, voor beide partijen bevredigende overeenkomst over het Iraanse nucleaire dossier.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

China bouwt eerste 20 GW-laserwapen met salvo’s van 60 seconden – een Starlink-killer?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: