Het EU-project begint zichzelf te vernietigen

Het EU-project begint zichzelf nu te vernietigen omdat zijn leiders zich fanatiek inzetten voor het Oekraïne-project. Een deel van hun steun aan Oekraïne bestaat uit een meedogenloze en escalerende economische oorlog tegen Rusland.

Op vrijdag 17 oktober blokkeerde een Poolse rechtbank de uitlevering van een vermeende Nord Stream-aanslagpleger aan Duitsland en beval zijn vrijlating. Rechter Dariusz Lubowski legde de redenen voor zijn beslissing uit:

De beslissing leidde onmiddellijk tot een golf van publieke leedvermaak en bijval, onder meer van de Poolse premier Donald Tusk en zijn minister van Buitenlandse Zaken Radoslaw Sikorski. In een antwoord aan de Hongaarse minister van Buitenlandse Zaken Péter Szijjártó, dat op X werd gepubliceerd, zei Sikorski: ”Ik ben trots op de Poolse rechtbank, die heeft geoordeeld dat sabotage op een aanvaller geen misdaad is,” schrijft Alex Krainer.

In dit verband is het niet irrelevant om eraan te herinneren dat Sikorski een Britse agent en een goede persoonlijke vriend van Boris Johnson is. Sikorski’s baas, Donald Tusk, ging zelfs zo ver dat hij op X verklaarde dat alle “Russische doelen” in de EU legitiem zijn. Het is bijna alsof ze allemaal iets weten…

De moeder aller toevalligheden

Slechts drie dagen later, op maandag 20 oktober, vond er een explosie plaats in de Lukoil-raffinaderij in Ploieşti, Roemenië, waarbij ten minste één persoon om het leven kwam. Lukoil is een Russische oliemaatschappij en Roemenië is lid van de NAVO en de EU. Enkele uren later, in de nacht van 20 op 21 oktober, vond er een explosie plaats in de grootste olieraffinaderij van Hongarije in Százhalombatta, die ongeveer een derde van de Hongaarse behoefte aan geraffineerde aardolieproducten dekt. De explosie werd gevolgd door een grote brand. De volgende dag brak er brand uit in de MOL-raffinaderij in Bratislava, Slowakije.

Welnu, een explosie en een brand in een Oost-Europese raffinaderij die Russische olie verwerkt, zijn een ongeluk. Twee branden binnen enkele uren zijn toeval. Drie branden binnen 48 uur zijn nog meer toeval. Maar de veelbesproken rechterlijke uitspraak, die een precedent schept waardoor dergelijke handelingen praktisch straffeloos worden, moet wel het toeval der toevallingen zijn.

Er zijn enkele duidelijke feiten over deze acties: ze zijn bedoeld om elke economische samenwerking tussen Rusland en de EU-lidstaten te vernietigen. Bovendien straffen ze Hongarije en Slowakije voor hun onvoldoende enthousiasme voor het belangrijkste doel van het buitenlands beleid van de EU: de oorlog tegen Rusland. Een ander duidelijk feit is dat deze escalaties andere landen in de oorlog in Oekraïne zouden kunnen en waarschijnlijk ook zullen meesleuren, waaronder Hongarije, Slowakije, Roemenië, Polen en de Baltische staten.

Wie zit er achter de energieoorlogen?

Wie er echter achter dit alles zit, is niet zo duidelijk. Op 6 januari van dit jaar verscheen mijn TrendCompass-artikel met de titel “Europa’s energieoorlogen: wie zit erachter?” Hier volgt een fragment uit dit artikel, waarin de naam Sikorski opnieuw opduikt:

De kosten van de waanzin

Al in april (“Economische en sociale zelfmoord van de EU”) heb ik de kosten van deze energieoorlogen uitvoerig uiteengezet. Vóór 2022 bedroeg de prijs voor Russische olie bijvoorbeeld 571 euro per ton – 155 euro minder dan bij andere leveranciers. Maar de Europeanen hebben deze leveringen met sancties tegengehouden. Bovendien hebben ze de aardgasimport uit Rusland met meer dan de helft teruggebracht, van 48 miljoen naar 22 miljoen ton. De Jamal-Europa-pijpleiding werd stilgelegd, de Nord Stream-pijpleidingen werden opgeblazen en tegen eind 2024 stopte Europa met het gebruik van het Oekraïense gastransitsysteem.

De schade als gevolg van de energiesancties tegen Rusland bedraagt tot nu toe meer dan een half biljoen euro: als de EU de afgelopen drie jaar Russische olie en gas tegen normale marktprijzen was blijven kopen, had zij 544 miljard euro bespaard:

• 178 miljard euro voor gas
• 187 miljard euro voor olie
• 70 miljard euro voor olieproducten
• 25 miljard euro voor steenkool
• 17 miljard euro voor elektriciteit

Volgens Vedomosti waren de Verenigde Staten en Groot-Brittannië de grootste begunstigden, die hun olie en gas nu tegen een drievoudige prijs aan Europa verkopen. De beslissing van de EU-idiocratie voor democratischer westerse koolwaterstoffen leverde de leveranciers die meer in overeenstemming zijn met onze waarden aanzienlijke winsten op:

• 165 miljard euro voor de VS
• 85 miljard euro voor Noorwegen
• 62 miljard euro voor Groot-Brittannië

Al deze extra inkomsten zijn rechtstreeks uit de zakken van de Europeanen naar het buitenland gevloeid:

• ExxonMobil (VS): +231 miljard dollar
• Shell (Groot-Brittannië): +209 miljard dollar
• BP (Groot-Brittannië): +200 miljard dollar

Dit alles verbleekt echter in vergelijking met de gevolgen van de sancties voor het bbp van de EU: alleen al de daling van de gasleveringen heeft de EU jaarlijks tot 2 procentpunten van de bbp-groei gekost. Gemiddeld bedraagt het cumulatieve bbp-verlies van de EU bijna 4 %, wat over drie jaar neerkomt op een schokkend bedrag van 1,3 biljoen euro. Duitsland is het zwaarst getroffen: zijn economie krimpt voor het tweede jaar op rij. Voor het eerst in de economische geschiedenis is de EU in een fase van deïndustrialisering terechtgekomen: de industriële productie daalde in 2023 met 1 % en in 2024 met 2,5 %. In sommige sectoren, zoals de staalindustrie, was de daling met -18 % ronduit catastrofaal.

Elektriciteit kost in de EU inmiddels drie keer zoveel als in de VS, gas zelfs vijf keer zoveel. Zelfs als de idiocratie vandaag op de een of andere manier tot inzicht zou komen en het roer zou omgooien, zou de situatie vóór 2030 niet wezenlijk verbeteren. Tot nu toe zijn de consumentenprijzen sinds het begin van het conflict in Oekraïne met bijna 20 % gestegen. In sommige sectoren waren de stijgingen bijzonder drastisch:

• Steenkool: +73 %
• Gas: +51 %
• Benzine: +43 %
• Elektriciteit: +32 %
• Verwarming: +54 %
• Vliegtickets: +40 %

Deze veranderingen hebben het concurrentievermogen van de EU-industrie lamgelegd en alleen al in Duitsland zijn meer dan 250.000 banen in de productiesector verloren gegaan.

Het bovenstaande schreef ik in april. Sindsdien is de situatie alleen maar aanzienlijk verslechterd en met de recente aanvallen op raffinaderijen tekent zich in Europa een nieuwe polarisatie af tussen het pro-oorlogskamp en het anti-oorlogskamp. Nu lijkt het kamp van de voorstanders van oorlog in de aanval te zijn gegaan. Om een oud cliché te gebruiken: ze zijn de Rubicon overgestoken en het is niet te voorzien hoe ver ze nog zullen gaan. Mogelijk is het project Europa nu in een fase van versnelde desintegratie terechtgekomen. Vanaf hier zal het nog veel lelijker worden.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Europa’s idiocratie gaat naar de dark side

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: