Het einde van het regime in Kiev en van de EU-oorlogsheersers is nabij

Al enkele maanden zeg ik dat de Russische overwinning in de oorlog in Oekraïne niet zal voortkomen uit een groot offensief op het slagveld dat een capitulatie afdwingt, maar uit een sociaal-politiek-financiële ineenstorting. Inmiddels ben ik er steeds sterker van overtuigd dat dit is wat we de komende weken zullen zien, dankzij een aantal factoren die daaraan bijdragen: Trumps besluit om alle militaire hulp aan Zelensky en zijn NAVO-bondgenoten stop te zetten, Trumps aanwakkeren van verdeeldheid binnen de EU door Europa actief op te roepen de import van olie en gas uit Rusland te hervatten, de massale demonstraties die momenteel plaatsvinden in Frankrijk en Italië, grotendeels onder de leus van de kosten van levensonderhoud (die rechtstreeks verband houden met de oorlog en de sancties tegen Rusland), en Alice Weidel van de partij Alternative für Deutschland, die de door de SPD-CDU-eenheidspartij in Duitsland opgelegde zwijgplicht over het onmiddellijk hervatten van de import van Russische koolwaterstoffen doorbreekt.

Vanochtend werd ik benaderd door een goede vriend in de Verenigde Staten, die vroeg of ik enige logica kon ontdekken in het zigzaggende, schijnbaar bizarre patroon van maatregelen die de Amerikaanse regering de afgelopen weken heeft genomen met betrekking tot de oorlog in Oekraïne en de sancties tegen Rusland, waaronder secundaire sancties tegen afnemers van Russisch gas en Russische olie, zoals India en China. En dan was er nog het afsluiten van de Starlink-diensten voor het Oekraïense leger, waardoor het weerloos werd tegen inkomende Russische raketten en drones, schrijft Gilbert Doctorow.

Ik zei dat ik er geen enkele moeite mee heb om in dit alles een ijzeren logica te zien, die vrijwel alle mainstream media en alternatieve media ontgaat omdat ze sinds de dag waarop Trump opnieuw het Oval Office betrad, spottend spreken over zijn geestelijke toestand en zijn vermeende seniliteit. Wat ik daarentegen zie, is een schitterende operatie om al zijn vijanden in verwarring te brengen, hen in onzekerheid te laten over wat er vervolgens zal gebeuren, terwijl hij op zijn eigen onnavolgbare manier zijn doelstellingen nastreeft: namelijk de VS terugtrekken uit een instortende NAVO, helpen de Europese Unie uiteen te laten vallen en samen met Rusland en China een reorganisatie van de wereldorde naar het model van Jalta-2 tot stand brengen, met duidelijk afgebakende hegemoniale invloedssferen. Die visie gaat terug op het mentorschap dat Henry Kissinger aan kandidaat Trump bood vóór zijn eerste verkiezing tot president.

De logica achter de eerste twee van deze doelstellingen is niet abstract of moeilijk te begrijpen: ze is gebaseerd op binnenlandse politieke overwegingen in de VS die al tijdens Trumps eerste regering stevig verankerd waren. Het feit is, zowel toen als nu, dat de Europese Unie en haar leiders doordrongen zijn van een globalistische ideologie en zogenaamd progressieve waarden, waardoor zij bereidwillige bondgenoten zijn van Trumps oppositie in de Democratische Partij, die lijnrecht tegenover alles staat waar hij voor staat. Er zit niets willekeurigs in wat hij doet om de EU uiteen te laten vallen, met hulp van Elon Musk en andere gelijkgestemden. Het is pure politiek en het is volkomen logisch, voor hem, voor de VS en voor de volkeren van Europa, die worden gedeïndustrialiseerd en wier economieën worden verwoest door een leiderschap dat elk gevoel voor pragmatisme en nationaal belang heeft verloren en in plaats daarvan beleid voert dat erop gericht is zichzelf aan de macht te houden door angst, haat en oorlogszucht te prediken.

Laten we nu elk van de ontwikkelingen doornemen die leiden tot de naderende ineenstorting van Kiev en zijn bondgenoten in de EU.

Het nieuwsoverzicht van gisteravond op de Russische staatstelevisie begon met een viering van de verovering van Dobropolje, een stad in de oblast Donetsk die nu wordt omschreven als een belangrijk logistiek steunpunt voor de Oekraïense troepen die geconcentreerd zijn in de volgende en laatste zwaar versterkte steden van de oblast, Kramatorsk en Slavjansk, die de toegang bewaken tot de open vlakten die naar de rivier de Dnjepr leiden. Ondertussen is ook een buitenwijk van Kramatorsk veroverd en hebben we vernomen dat de Oekraïense strijdkrachten het bevel hebben gekregen de twee steden te evacueren. Dat betekent dat hun verovering door de Russen nog slechts een kwestie van weken kan zijn, hoewel er nog hevige gevechten te wachten staan. We hoorden president Poetin ook plechtig verklaren dat Oekraïne nu nog slechts 10% van het grondgebied van de oblast Donetsk en 16% van Zaporozje in handen heeft, terwijl Loehansk voor 100% onder Russische controle staat.

Andere berichten op de staatstelevisie vullen het beeld aan van de meervoudige, zich langzaam voltrekkende ineenstorting van Oekraïne en de EU die ik hierboven noemde.

Ten eerste kregen we de resultaten te zien van de meest recente strategische bijeenkomst van Europese leiders in Brussel, waar de inmiddels enorm verhoogde Oekraïense eisen voor financiële steun in 2027 werden besproken. Kiev voorziet nu een oorlogsbudget van 150 miljard euro voor dat jaar en wil dit bedrag in Brussel ophalen. De Europese leiders bereikten echter geen overeenstemming over verdere hulp. Twee landen, Tsjechië en Hongarije, verklaarden ronduit dat zij hun veto zullen uitspreken tegen de toewijzing van ook maar één euro extra aan Oekraïne. Dat alleen al betekent schaakmat voor Kiev in deze oorlog.

Ten tweede kregen we uitgebreide berichtgeving te zien over de massale antiregeringsdemonstraties die momenteel in heel Frankrijk plaatsvinden, van Marseille tot Lyon en Bordeaux, met de grootste protesten in Parijs. De oorlog in Oekraïne en de geopolitiek worden weliswaar niet genoemd tijdens deze demonstraties tegen Macron, maar de twee eisen van de demonstranten hebben betrekking op kwesties die zelf het rechtstreekse gevolg zijn van de oorlog en de EU-sancties tegen Rusland: de onaanvaardbaar hoge en stijgende kosten van levensonderhoud en de verschuiving van begrotingsmiddelen naar toenemende militaire uitgaven, terwijl tegelijkertijd wordt bezuinigd op scholen en onderwijs. Volgens de Franse politie waren er gisteren 550.000 demonstranten, zowel vreedzame als gewelddadige, op straat in Frankrijk, waarbij duizenden arrestaties plaatsvonden. Volgens de organisatoren van de vreedzame demonstraties gingen 800.000 mensen de straat op om Macron en zijn regering aan de kaak te stellen. Als dit doorgaat en verder aanzwelt, is het moeilijk voor te stellen hoe Macron, die slechts 10% steun onder de bevolking geniet, aan de macht kan blijven.

Ondertussen zijn soortgelijke massademonstraties uitgebroken in de belangrijkste Italiaanse steden Rome, Milaan en de universiteitsstad Bologna. De demonstranten eisen het aftreden van Meloni vanwege dezelfde problemen van onderfinanciering van onderwijs en sociale voorzieningen, die, zoals we weten, voortkomen uit het stijgende oorlogsbudget.

Ten derde werd ons op de Russische staatstelevisie, in een zeer toepasselijk videofragment van Alice Weidel, de leider van Alternative für Deutschland, getoond hoe de vloek van het McCarthyisme, die de centrumlinkse en centrumrechtse partijen in Duitsland meer dan tien jaar geleden hadden overgenomen om alle tegenstanders van het oorlogsbeleid van hun federale coalitieregeringen het zwijgen op te leggen, eindelijk en definitief is doorbroken. Net zoals Donald Trump ons allemaal tijdens zijn eerste presidentscampagne bevrijdde door openlijk dingen te zeggen waarvoor ieder van ons in de gevangenis had kunnen belanden als we ze hadden durven uitspreken. Het onderwerp kan nu openlijk in Duitsland worden besproken: wanneer en hoe de Nord Stream-pijpleidingen opnieuw in gebruik moeten worden genomen, waarschijnlijk met Amerikaanse hulp; wanneer en hoe de aankoop van Russische olie, dieselbrandstof enzovoort moet worden hervat.

Deze combinatie van ontwikkelingen stemt mij optimistisch dat het langverwachte einde van deze rampzalige oorlog nadert en dat de monsters die de afgelopen jaren de EU hebben geleid, ten koste van de economieën en de nationale welvaart van de lidstaten, in het bijzonder Ursula von der Leyen, Kaja Kallas en hun gezelschap, op straat zullen worden gezet. Het zou een dubbele overwinning zijn als bondskanselier Merz door zijn eigen partij tot aftreden wordt gedwongen en er federale verkiezingen worden gehouden. Een overwinning van Weidel is een reële mogelijkheid en zou de dynamiek in Europa in een zeer gezonde richting veranderen.

Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: