Heersers willen heersen

Heersers willen heersen. Dat lijkt nogal voor de hand liggend, nietwaar? Toch kiezen we keer op keer nieuwe leiders, in de veronderstelling dat “deze nieuwe groep beter zal zijn – zij zullen ons vertegenwoordigen zoals ze beloofd hebben”.

Helaas werkt het democratische systeem niet echt goed. Het idee is dat als oude leiders hun boekje te buiten gaan, er nieuwe kandidaten naar voren kunnen komen die beloven de autocratie van de vorige groep om te keren, en wij kiezen hen. Zij zullen dan overgaan tot het doorvoeren van die ommekeer, schrijft Jeff Thomas.

Natuurlijk weten we allemaal dat juist dat laatste steeds weer niet gebeurt. De nieuwe groep komt haar beloften aan de kiezers niet na – in feite probeert ze bijna altijd haar macht over hen te vergroten. En naarmate elke groep meer macht krijgt dan de vorige, gaat het land langzaam achteruit, totdat het uiteindelijk in een staat van tirannie terechtkomt.

Maar wat is de kern van dit proces? Waarom lijkt het nooit te gebeuren dat de nieuwe leiders hun macht daadwerkelijk verminderen en echte vertegenwoordigers worden van degenen die hen hebben gekozen? We moeten toch af en toe een paar goede leiders krijgen.

Om deze vraag te beantwoorden, kijken we nog eens naar de titel bovenaan de pagina…

Heersers willen heersen. Heersen is geen bijzaak, het is geen bijproduct. Het is hun doel. Het is de reden waarom ze zich kandidaat hebben gesteld voor een verkozen ambt.

Maar waarom stellen betere, minder geobsedeerde mensen zich dan niet kandidaat? Nou, dat doen ze af en toe wel, meestal op lagere niveaus van het openbaar ambt, waar ze al snel ontdekken dat politiek een smerige zaak is en dat hun collega-ambtenaren hen verafschuwen vanwege hun integriteit. In feite raken ze geïsoleerd, net als de New Yorkse politieagent Frank Serpico – een lam tussen de adders. In een dergelijke omgeving is het onwaarschijnlijk dat een ‘“goede vent” het lang volhoudt.

Af en toe duikt er een Ron Paul op, een baken in de nacht, maar Ron Pauls zijn zeldzaam en bekleden nog zeldzamer hoge ambten. In plaats daarvan zijn degenen die het meest geneigd zijn om een openbaar ambt na te streven en het meest geneigd zijn om dat ambt te blijven bekleden, degenen die het meest verlangen om te heersen.

Als we deze redenering volgen, wie binnen een bepaalde samenleving wil dan het meest heersen? Wel, duidelijk degenen die het meest geobsedeerd zijn door hun verlangen om anderen te controleren. Zeker als ze dit verlangen in pathologische mate hebben.

In een klein rechtsgebied is dit minder uitgesproken, omdat er minder mensen zijn die zich kandidaat kunnen stellen. Hoe groter het land, hoe groter de kans dat degenen die pathologisch zijn, zich niet alleen zullen melden, maar ook alles zullen doen om te slagen. Hun kansen op initieel en blijvend succes zijn daarom veel groter dan die van de “goede” kandidaten.

Als bovenstaande redenering klopt, zouden onze wetgevende instanties vol zitten met pathologische mensen.

In een groot land zouden alle kandidaten, in alle partijen, aan deze beschrijving kunnen voldoen, wat ertoe zou leiden dat de topposities vrijwel gegarandeerd zouden worden ingenomen door pathologische personen. (Volgens schattingen is ongeveer 6,2% van de bevolking narcistisch. Sociopaten maken 4% uit.)

Laten we dit eens testen. Laten we eens kijken naar een lijst met karaktereigenschappen van elk van deze psychopathieën en ons afvragen of de beschrijvingen passen bij een (of alle) van onze leiders.

Narcissisme

• Groot gevoel van eigenwaarde

• Bezig met fantasieën over onbeperkt succes en macht

• Heeft behoefte aan buitensporige bewondering

• Heeft een uitgesproken gevoel van recht op iets

• Maakt misbruik van anderen

• Heeft geen empathie

• Vertoont arrogant, hooghartig gedrag

Sociopathie

• Oppervlakkige charme en goede intelligentie

• Onbetrouwbaarheid

• Onwaarachtigheid en onoprechtheid

• Gebrek aan berouw en schaamte

• Slecht beoordelingsvermogen en onvermogen om te leren van ervaringen

• Pathologische egocentriciteit en onvermogen tot liefhebben

Als we bovenstaande eigenschappen bekijken en ze vergelijken met de eigenschappen die we bij onze politieke leiders zien, vragen we ons niet langer af waarom onze leiders niet eerlijker, betrouwbaarder, representatiever, minder arrogant enz. zijn. In feite kunnen we in elke situatie overdreven ambities verwachten van leiders in elk van de volgende categorieën:

• Een verondersteld recht op macht (zowel over het electoraat als over andere soevereine staten)

• Extreem gebrek aan zorg voor waarheid of integriteit (de werkelijkheid wordt wat de leider het laatst heeft besloten dat het is)

• Gebrek aan oprechte zorg voor de kiezers op welk niveau dan ook (hoewel “zorg” heel goed kan worden geveinsd)

• Inconsistentie en onbetrouwbaarheid in acties en beleidsvorming

• Fascinatie voor mogelijkheden voor gewapende conflicten (zowel binnenlands als internationaal)

• Onzorgvuldigheid bij het opofferen van andermans leven in gevechtssituaties (gewapende conflicten zijn een interessant spel, in plaats van een ongelukkige noodzaak)

Ongeacht het land waar de lezer vandaan komt, kan hij de bovenstaande beschrijving nog eens doorlezen, terwijl hij zich elk van de laatste leiders van zijn land voorstelt, en zich afvragen of deze kenmerken van toepassing zijn. (Nogmaals, hoe groter het land, hoe groter de kans dat alle vakjes zijn aangevinkt, met betrekking tot elke leider, ongeacht de politieke partij.) Als de lezer besluit om deze oefening uit te breiden naar degenen op het tweede en derde niveau van de macht (vicepremier, vicepresident, minister van Financiën, minister van Buitenlandse Zaken, enz., afhankelijk van het rechtsgebied), dan denk ik dat deze personen ook vrij goed aan het profiel voldoen.

Goed dan. We waren al een beetje somber over degenen die ogenschijnlijk waren gekozen om “onze belangen te vertegenwoordigen”. Nu lijkt het er niet alleen op dat ze een slecht stel zijn, maar dat er ook weinig hoop is op verbetering, tenzij we Guy Fawkes opgraven en hem in grote aantallen klonen.

Wat kunnen we dus uit deze oefening opmaken?

We kunnen veronderstellen dat, of een soevereine staat nu is opgericht als een vrije republiek (bijvoorbeeld het oude Rome of de Verenigde Staten), of vanaf het begin als een onderdrukkende staat (bijvoorbeeld Frankrijk of de Sovjet-Unie na hun respectievelijke revoluties in 1799 en 1917), het zeker is dat pathologische individuen het meest wanhopig naar een ambt zullen streven. Dit betekent dan dat de nieuwe staat na verloop van tijd onvermijdelijk zal evolueren naar tirannie, totdat het systeem wordt beëindigd en opnieuw wordt opgestart.

Dit betekent dat de lezer misschien wil beoordelen in welk stadium van verval zijn thuisland zich bevindt en zich wil afvragen of het punt van afnemende meeropbrengsten is bereikt wat betreft zijn persoonlijke vrijheid om zijn leven te leiden zoals hij dat wil.

Het goede nieuws is dat er op elk moment in de geschiedenis landen bestaan die zich in verschillende stadia van verval bevinden, en dat de lezer keuzes heeft met betrekking tot waar hij wil wonen, werken en investeren, als hij dat wenst.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Normaal zijn in een krankzinnige samenleving

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: