De firewall maakt de AfD tot de sterkste partij in Duitsland

Ik merkte het voor het eerst tijdens Covid. In die donkere dagen verkochten virusdeskundigen maatregelen zoals lockdowns en mondkapjes aan het publiek, eerst als een middel om ziekenhuizen op capaciteit te houden door virusinfecties te vertragen, vervolgens als een middel om virusinfecties te vertragen omwille van het vertragen zelf, en ten slotte als rituelen die we vaker moesten uitvoeren wanneer het aantal infecties steeg, ongeacht het effect dat ze hadden. Massale vaccinatie volgde een bijna identiek patroon. Eerst zeiden de vaccinators dat iedereen gevaccineerd moest worden om het virus te stoppen, maar tegen het einde van de herfst van 2021 wilden ze iedereen zoveel mogelijk vaccineren om redenen. In beide gevallen kon je in realtime zien hoe de doelen waarnaar we streefden steeds verder weg kwamen te liggen, totdat uiteindelijk de middelen onbetwistbare doelen op zich werden.

Ik stel voor om dit fenomeen ‘endificatie’ te noemen, en ik denk dat het zeer significant is. Het lijkt te gebeuren wanneer je grote, complexe systemen inzet voor doelen die vroeg of laat onhaalbaar blijken te zijn. Naarmate deze doelen buiten bereik raken, maar het systeem gemobiliseerd blijft, verschuift het fundamentele begrip van wat we eigenlijk proberen te doen. De vroegere middelen worden bijna heilig, het nastreven ervan wordt een doel op zich, vaak om morele redenen. Dit kan heel lang doorgaan, ook al is het onzinnig en pijnlijk achterlijk, schrijft Eugyppius.

Duitsland lijkt bijzonder vatbaar voor endificatie, waarschijnlijk om culturele redenen die voortkomen uit onze pathologische toewijding aan grondigheid. We moeten dingen langer en harder doen dan alle anderen, altijd met een aura van ademloze morele urgentie en zelfingenomenheid. Stel je voor dat er voortdurend Covid-achtige idiotie plaatsvindt op veel verschillende politieke gebieden. Ons klimaatbeleid is al lang geleden geëndificeerd, de nucleaire uitstap is geëndificeerd en veel aspecten van massamigratie zijn geëndificeerd.

Dat brengt me bij de gekke en belachelijke firewall tegen de AfD – het eindeloze politieke taboe dat door Antifa wordt afgedwongen om iets te bereiken met AfD-stemmen op staats- of federaal niveau. Steun voor de AfD wordt als besmettelijk beschouwd, ongeacht wat de AfD toevallig steunt. Het kan zelfs de meest gewone routinematige wetgeving veranderen in duister, kwaadaardig fascisme.

De firewall tegen de AfD verdeelt rechts en is dus een groot cadeau voor links. Het is bijvoorbeeld de enige reden waarom de SPD nog iets te zeggen heeft in de federale regering na hun rampzalige optreden in de verkeerslichtcoalitie. Het is de enige reden waarom links buiten Brandenburg überhaupt nog een rol van betekenis speelt in Oost-Duitsland. Als er nieuwe verkiezingen komen, zal de firewall waarschijnlijk ook de Groenen in de regering brengen. Als hij niet bestond, zou links hem moeten uitvinden, zo goed werkt de firewall voor hen.

Ook de AfD profiteert enorm van de firewall, ook al is die niet door hen gecreëerd. De afgelopen tien jaar waren in de Duitse politiek een eindeloze nachtmerrie van mislukkingen en domheid. Alle gevestigde partijen hebben zich om beurten in deze verbazingwekkende puinhoop gemengd, terwijl ze de AfD religieus hebben gespaard van elke associatie met hun ongekende mislukkingen. De firewall maakt de naam van de AfD waar; het heeft ervoor gezorgd dat Alternative für Deutschland het enige denkbare politieke alternatief in Duitsland is geworden. Naarmate de situatie verslechtert en kiezers steeds wanhopiger op zoek zijn naar alternatieven, wordt de AfD alleen maar sterker. De firewall is een machine die de AfD maximaliseert.

De firewall is alleen echt slecht voor de mensen die hem hebben bedacht en die als enigen de macht hebben om er een einde aan te maken. Ik heb het hier over de centrumrechtse Uniepartijen, de CDU en de CSU. Zij handhaven de firewall niet omdat hij hen helpt of omdat het een goed idee is of zelfs omdat de AfD kwaadaardige fascisten zijn, maar omdat de firewall een einddoel is geworden.

Toen de CDU in 2018 voor het eerst de firewall opzette, had die een samenhangend doel. Het moest een middel zijn om de AfD klein te houden door CDU-aanhangers ervan te weerhouden over te lopen naar hun nieuwkomer-rivaal. De CDU-leiding had gezien hoe de opkomende Groene Partij na de hereniging de steun van de SPD had aangetast, en dacht dat ze konden voorkomen dat hetzelfde met hen zou gebeuren. Ze hadden beter helemaal niets kunnen doen, want na zeven jaar firewall is de AfD sterker dan de Groenen ooit waren. Het geheel is een les geworden in waarom je hardhandige interventies in complexe systemen moet vermijden en gewoon pragmatisch moet regeren met de meerderheden die voorhanden zijn.

Laten we de schade eens bekijken: de firewall heeft de AfD geholpen om de CDU te verdringen als de standaard rechtse partij in het hele oosten. In Mecklenburg-Vorpommern en Sachsen-Anhalt zijn de kwaadaardige Hitler-fascisten binnen handbereik van een absolute meerderheid. De snel groeiende populariteit van de AfD wordt gevoed door het falen van de federale regering van Merz, waar de firewall de Unie heeft opgesloten in een gedoemde coalitie met de geradicaliseerde en vijandige sociaal-democraten. De SPD heeft tot nu toe alle belangrijke federale initiatieven tegengehouden, waarschijnlijk met het doel de CDU nog verder te schaden en hen in de armen van de AfD te drijven. Het is een strategie die links voor het eerst heeft geprobeerd tijdens de federale verkiezingscampagne, en die ze tot nu toe hebben geweigerd op te geven.

Verschillende vooraanstaande persoonlijkheden van de Unie, die de vernietiging van hun partij willen stoppen, hebben een koerswijziging geëist. Tot deze heroverwegers van de firewall behoort ook de voormalige secretaris-generaal van de CDU, Peter Tauber, de man die juist een leidende rol speelde bij het bedenken van de firewallstrategie. Kort nadat Stern Tauber’s milde en zeer voorzichtige afwijkende mening had gepubliceerd, schaarden een aantal CDU-politici uit Oost-Duitsland zich achter hem en zeiden dat ook zij graag een nieuwe aanpak van de AfD zouden zien. Terwijl ik dit schrijf, heeft de CDU-leiding zich teruggetrokken voor een uiterst geheime vergadering om dit dilemma te bespreken en te bepalen hoe ze in de toekomst met de AfD zullen omgaan.

Helaas is eindiging een krachtige factor. Je kunt het niet zomaar uitschakelen. Bondskanselier Friedrich Merz, wiens politieke instincten die van de meeste regenwormen evenaren, heeft de dagen en uren voorafgaand aan deze vergadering gebruikt om de firewall te prijzen. In antwoord op een vraag van een journalist afgelopen dinsdag verkondigde Merz op absurde wijze en zonder enige reden: “Wij zijn de firewall!” En gisteren, tijdens een politiek evenement in Sauerland, sloot hij elke vorm van samenwerking met de AfD uit – “in ieder geval niet onder mij als partijleider van de CDU.” Merz beweerde verder dat “er geen gemeenschappelijke basis is tussen de CDU en de AfD” en klaagde dat het verzet van de AfD tegen de Europese Unie, de NAVO en de Europese Monetaire Unie betekent dat de partij “tegen alles is wat de Bondsrepubliek Duitsland de afgelopen acht decennia groot en sterk heeft gemaakt. ”

Het onvermogen om uit te leggen waarom we iets zinloos moeten blijven doen, en de wildgroei aan duidelijk valse redenen voor dat zinloze ding, behoren tot de meest veelzeggende symptomen van endificatie. Ik nodig u dan ook uit om te beseffen hoe dom de argumenten van Merz zijn:

Wat ze ons in het verleden ook hebben opgeleverd, EU-initiatieven en het door de NAVO gestuurde buitenlandse beleid zijn funest voor de Duitse industrie. EU-regels blokkeren momenteel onze pogingen om de opwekking van elektriciteit uit aardgas te vergroten, zonder welke ons elektriciteitsnet volledig instabiel zal worden. Het uitgebreide emissiehandelssysteem (ETS2) van de EU vanaf 2027 zal verwarming en vervoer zonder enige reden veel duurder maken dan nodig is. Dit alles maakt Duitsland niet sterker, maar dat is nog niet eens het ergste. Mocht u te veel hopen dat de AfD hier iets aan kan doen, bedenk dan dat zij alleen op federaal niveau kunnen regeren met de CDU, en dat de CDU nooit zal instemmen met het afschaffen van de euro, het terugtrekken uit de EU of het verlaten van de NAVO, zelfs als de AfD dit duidelijk zou eisen (wat meestal niet het geval is). De bezwaren van Merz zijn volkomen irrelevant.

De firewall heeft ervoor gezorgd dat er een enorme hoeveelheid potentiële energie is opgebouwd in het Duitse politieke systeem. Er zijn slechts drie oplossingen denkbaar:

1) De CDU overtuigt de SPD of andere partners aan de linkerkant om een minimum aan hervormingen door te voeren die nodig zijn om de deïndustrialisering te vertragen of zelfs te stoppen, de uit de hand gelopen kosten van de sociale welvaartsstaat te beteugelen en iets te doen aan de massale migratie. Dit zou de steun voor de AfD verminderen, met name in het westen, en de druk op het partijenstelsel in het algemeen verlichten.

2) De linkse partijen zetten de CDU ertoe aan om met succes het Federale Constitutionele Hof in Karlsruhe te verzoeken de AfD te verbieden. In een oogwenk zouden de SPD, de Groenen en Die Linke niet alleen in de Bondsdag, maar ook in de deelstaatparlementen de facto een meerderheid hebben. Na deze gerechtelijke revolutie zouden we ons waarschijnlijk in een tweede DDR-achtig regime bevinden, geregeerd door een impopulaire, bedreigde en zeer repressieve linkse regering.

3) De firewall breekt en na een aanzienlijke interne strijd streeft de CDU naar een vorm van samenwerking met de AfD op federaal niveau. De linkse partijen zouden zich in heel Duitsland tegen de CDU keren en de CDU zou ook in veel deelstaatparlementen rechtstreekse coalities of tolerantieovereenkomsten met de AfD moeten zoeken. De politieke herschikking zou plotseling plaatsvinden, in minder dan een paar maanden tijd.

Van deze drie mogelijkheden lijkt 1) dom en ondenkbaar. Als links vastbesloten was om samen met de CDU te regeren, zouden ze dat al doen. De nachtmerrieachtige ramp van 2) kan alleen gebeuren als de CDU dom genoeg is om dat toe te laten, wat inderdaad mogelijk is, maar ik geef nog steeds de voorkeur aan 3) als meest waarschijnlijke uitkomst. Op een bepaald moment, op een manier die voor ons nu nog onvoorstelbaar is, zal de firewall waarschijnlijk vallen. Hoe eerder dit gebeurt, hoe beter het is voor de CDU. Terwijl de CDU twijfelt, verliest ze terrein dat ze misschien nooit meer terug zal winnen, terwijl er zich steeds meer explosieve energie ophoopt in het partijenstelsel.

Als de leiding van de CDU ook maar een beetje rationeel was, zou ze stoppen met publieke uitspraken over hoe slecht de AfD is en achter de schermen beginnen met de voorbereiding van deze strategische verschuiving, met alle intimidatie, omkoping, bedreiging en overreding die daarvoor nodig zijn. Tien jaar demonisering van de AfD hebben dit tot een gigantische opgave gemaakt. Maar dat doen ze niet, omdat ze door hun einddoel stompzinnig zijn geworden. Ze moeten het eerst veel, veel erger voor zichzelf maken, om uiteindelijk twee of drie jaar later op dezelfde plek terecht te komen als anders het geval zou zijn geweest – armer, zwakker en slechter af.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Duitsland is niet langer een echte democratie en de EU evolueert naar totalitarisme — Interview met AfD-Europarlementariër Christine Anderson

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: