De islam is “verenigbaar met de Republiek”, benadrukt de leider van het Rassemblement National nu uitdrukkelijk. Terwijl aanhangers van de islam samen met hun extreemlinkse vrienden het land in puin leggen. Wat moeten we hiervan denken? Is dit nu Le Pens definitieve aanpassing aan het systeem? Treedt zij in de voetsporen van Giorgia Meloni en Nigel Farage?
Een commentaar van
“Ja, de islam is verenigbaar met de Republiek, ik heb het tien keer gezegd”, verklaarde Le Pen tegenover de zender CNews. Tot moslims die naar verluidt willen emigreren als zij de verkiezingen wint, richtte zij de volgende oproep: “De moslims die overwegen het land te verlaten, hebben het mis: het is hun land, ook zij zijn Fransen.” En zij benadrukte: “Ik heb het grootste respect voor de vrijheid van geweten en godsdienst,” schrijft Eric Angerer.
Dit is een duidelijke verandering ten opzichte van eerdere uitspraken van Le Pen. In 2010 had zij de territoriale inname door islamgelovigen in Frankrijk nog vergeleken met de bezetting door de nazi’s. Er zou sprake zijn van een “bezetting van grondgebied”, “zonder tanks en soldaten”.
Toenadering tot het establishment
Le Pen staat in recente peilingen duidelijk aan de leiding. Volgens “Toluna Harris Interactive” zou 37 procent van de Fransen in de eerste ronde op haar stemmen als president. In een tweede ronde tegen de islamitisch-linkse Jean-Luc Mélenchon zou zij 68 procent behalen, tegen de conservatieve Édouard Philippe 56 procent.
In deze situatie gaat het Le Pen er ongetwijfeld om respectabel en regeringsbekwaam over te komen en het establishment gerust te stellen. Zodat de diepe staat en de rechterlijke macht de machtsovername niet met allerlei ondemocratische machinaties verhinderen. In hoeverre dit zal lukken, is onduidelijk.
De fanatieke globalistische en pro-islamitische krachten zullen daardoor zeker niet minder vijandig worden. De vraag is misschien eerder in hoeverre deze laatsten erin zullen slagen Le Pen en het Rassemblement National als geheel te temmen.
Meloni en Farage
De recente uitspraak over de islam is ook niet het eerste loyaliteitsgebaar tegenover het systeem. Al na de door de media opgevoerde anti-AfD-campagne rond de “bijeenkomst in Potsdam” sprong Le Pen braaf door de hoepel van de machthebbers. Zij distantieerde zich van de AfD en in het bijzonder van het begrip “remigratie”.
Deze pogingen om gematigd over te komen, heeft Le Pen gemeen met andere “rechtspopulisten” die al regeren of vermoedelijk op het punt staan dat te doen. Giorgia Meloni heeft zich snel ingespannen voor een goede relatie met Ursula von der Leyen, steunt de antirussische koers van de EU en heeft zich onder druk van globalisten en linkse krachten aangepast aan het anti-Israëlische beleid van de EU.
En Nigel Farage, die bij de komende verkiezingen in Groot-Brittannië rekent op een overwinning van zijn Reform UK, bekritiseert weliswaar verdere immigratie, maar is terughoudend als het gaat om remigratie en kritiek op de islam. Zijn partij zit niet alleen vol met voormalige politici van de Conservatieven die hopen op nieuwe functies, maar ook met carrièregerichte moslims. Dat zijn ongetwijfeld gematigde islamgelovigen die de uitwassen van jihadistische praktijken in Groot-Brittannië afwijzen. Toch bemoeilijkt deze omstandigheid een duidelijkere koers tegen de islamisering van het land.
De bekende Italiaans-Iraanse komiek Nicholas de Santo, die in Engeland woont en de spot drijft met woke-ideologie en de islam, maakte in een van zijn voorstellingen een grap over de de-islamisering van Iran: “Vrouwen steken hun hoofddoeken in brand. Mannen steken moskeeën in brand. Bij begrafenissen worden geen koranverzen meer voorgedragen, maar Perzische gedichten. Deskundigen zeggen dat er in 2030 in Iran minder moslims zullen zijn dan in Reform UK.”
Le Pen tegen de sharia en de hoofddoek
Marine Le Pen beschouwt de islam dus als verenigbaar met de seculiere Franse Republiek. Zij trekt echter ook grenzen: wie de sharia in Frankrijk wil invoeren, zal in haar een tegenstander vinden. “Dat is wat niet verenigbaar is met de waarden van de Republiek”, zei zij over het islamitisch fundamentalisme.
En de RN-kandidate houdt vast aan een hoofddoekverbod in de openbare ruimte en eist een referendum over een verbod op “totalitaire ideologieën”. Le Pen letterlijk: “Ik ben van mening dat de hoofddoek inderdaad deel uitmaakt van deze totalitaire ideologieën.”
In het gunstigste geval zijn de recente uitspraken minder een strategische koerswijziging dan een poging om bepaalde groepen gerust te stellen zonder de eigen restrictieve agenda op te geven. Maar Le Pen bedient zich daarmee in ieder geval van een onjuist onderscheid.
Islam versus islamisme?
Veel politici en commentatoren maken graag het populaire onderscheid tussen een goede islam en een slecht islamisme, tussen de islam als onschuldige privéreligie en een gevaarlijke politieke islam. Daarmee tonen zij een fundamenteel gebrek aan begrip en strooien zij het publiek zand in de ogen.
Er bestaan zeker kleine groepen die de islam naar christelijk voorbeeld willen moderniseren en seculariseren en die bereid zijn de islamitische geschriften “historisch te lezen”, dus niet letterlijk te nemen. Deze groepen vormen echter minderheden. Een grote meerderheid van de islamgelovigen en islamitische organisaties hangt een traditionele interpretatie aan.
Volgens deze opvatting zijn de soera’s van de Koran door Allah letterlijk aan zijn boodschapper Mohammed gedicteerd. Daarom valt er niets aan te interpreteren. En omdat het leven van Mohammed in alle opzichten als volmaakt en onfeilbaar wordt beschouwd, geldt ook zijn levenswijze als voorbeeldig (van kinderhuwelijken tot slavernij) en zijn zijn uitspraken (hadiths) letterlijke voorschriften.
Voor deze traditionele islam is het ondenkbaar dat christenen en joden, of polytheïsten en atheïsten, dezelfde rechten hebben als islamgelovigen. In de heilige geschriften staat geschreven dat afvalligen of critici van de profeet gedood moeten worden. Ze bevatten talrijke oproepen tot het vermoorden van ongelovigen en tot de overheersing van vrouwen door mannen.
Al deze zaken zijn onverenigbaar met een moderne democratie of een seculiere republiek. En de traditionele islam is ook altijd politiek. Hij kent geen scheiding tussen staat en religie. Het is een totalitaire heerschappij-ideologie die moslims als een superieur mensenras beschouwt en die alle levensgebieden met strikte voorschriften reguleert.
De-islamisering en remigratie
Le Pen vertelt daarentegen op televisie dat de islam verenigbaar is met de Republiek, dat Frankrijk ook het land van de moslims is en dat niemand hoeft te vertrekken. De achtergrond hiervan is een recente peiling van het instituut Ifop, volgens welke 46 procent van de moslims Frankrijk wil verlaten als Le Pen de verkiezingen wint. Een op de vijf islamaanhangers zou daar zelfs vastbesloten toe zijn.
Nu kan men ervan uitgaan dat de meeste uitspraken van de islamaanhangers in deze peiling slechts grootspraak zijn. De meesten van hen zullen de comfortabele financiële ondersteuning door de Franse belastingbetalers niet vrijwillig opgeven en naar Noord-Afrika terugkeren. En of andere Europese staten zo achterlijk zouden zijn om al deze mensen op te nemen, moet nog blijken.
Maar als daadwerkelijk 20 of 30 procent van de moslims in Frankrijk, die een hoofddoekverbod in de openbare ruimte en andere maatregelen tegen de sharia absoluut niet kunnen verdragen, het land wil verlaten, dan moeten ze dat vooral doen. In plaats van hen over te halen te blijven, zou men blij moeten zijn dat ten minste een deel van deze mensen vrijwillig vertrekt. Criminelen en aanhangers van terrorisme zouden daarnaast afzonderlijk moeten worden teruggestuurd. De eerste stappen naar de-islamisering en remigratie van onverenigbare bevolkingsgroepen worden gezet.
Een tijdvenster van tien jaar
Veel mensen die kritisch staan tegenover migratie en de islam zijn teleurgesteld en boos over opportunistische uitspraken van Le Pen of Farage. Toch moet men politieke ontwikkelingen niet puristisch benaderen, maar zo nuchter mogelijk.
Er resten nog maximaal tien jaar om de islamisering van Europa tegen te houden. Daarna zou de zaak, gezien de gezinshereniging en de hogere geboortecijfers onder moslims, beslist zijn. Momenteel kunnen de autochtone Europeanen een confrontatie met islamaanhangers en hun extreemlinkse vrienden nog winnen. Over tien jaar nauwelijks meer.
De komende jaren vormen dus het tijdvenster waarin de beslissing zal vallen. Op het niveau van de politieke macht zullen de verdedigers van de Europese identiteit niet veel kansen krijgen.
Als de rechtse regering in Italië, als Le Pen en Farage eenmaal aan de macht zijn, of als later de rechtspopulisten in andere landen falen, zullen misschien consequentere rechtse krachten (zoals Rupert Lowe in Groot-Brittannië, Éric Zemmour in Frankrijk, Matteo Salvini of Roberto Vannacci in Italië) de wind in de zeilen krijgen. Maar het is de vraag of er dan nog voldoende tijd zal zijn voor een nieuwe poging.
Druk van twee kanten
Daarom moet men zich tegenover de aanstaande rechtspopulistische regeringen weliswaar kritisch, maar niet sektarisch opstellen. Meloni, Farage en Le Pen staan van twee kanten onder druk: enerzijds van het establishment en zijn deep state, anderzijds van de verwachtingen van de bevolking (eventueel met steun van de huidige Amerikaanse regering).
De druk vanuit de bevolking, die de-islamisering en remigratie wil, moet daarom zo groot mogelijk zijn. Als er, zoals in Groot-Brittannië, een massabeweging op straat bestaat, is dat heel goed. Maar daarnaast zijn er talrijke mogelijkheden voor buitenparlementair protest, verzet vanuit de burgermaatschappij, lokale initiatieven en de opbouw van lokale structuren.
Iedereen kan daaraan bijdragen. Wie zelf niets doet, moet achteraf ook niet klagen.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Frankrijk bereikt het “point of no return” nu rellen en chaos zich verspreiden
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
