De belangrijkste les uit Iran? Kim Jong-un had volkomen gelijk

Het is moeilijk om alle werkelijk verschrikkelijke precedenten op te sommen die Israël en de VS met hun optreden tegen Iran in de recente oorlog hebben geschapen. Maar als we het in één zin zouden moeten samenvatten, zou dat zijn: “Maximale paranoia en geheimhouding is de enige verstandige veiligheidsstrategie.”

Iran was in veel opzichten paradoxaal genoeg te transparant, redelijk en coöperatief – het accepteerde internationale controle die gerichte informatie opleverde, ging in op diplomatieke processen die uitgekiende valstrikken bleken te zijn, en hield zich aan afspraken die eenzijdig werden opgezegd, schrijft Arnaud Bertrand.

Kortom, de belangrijkste les voor elke verstandige derde staat is paradoxaal genoeg: Wees zoals Noord-Korea.

Belangrijkste les 1: je moet kernwapens hebben, maar je moet ze buiten elk internationaal toezicht ontwikkelen

Toen Noord-Korea begin jaren 2000 besloot dat het daadwerkelijk kernwapens nodig had, trad het definitief uit het Non-proliferatieverdrag, zette alle internationale inspecteurs het land uit en weigerde elk toezicht. In 2006 voerde het land zijn eerste kernproef uit en werd het in wezen onaantastbaar.

Iran daarentegen probeerde de zaken “verantwoord” aan te pakken door zich aan de IAEA-controleafspraken te houden, hoewel het nucleaire capaciteiten ontwikkelde. Heeft dat hen geholpen? Integendeel, elke grotere installatie die bij de recente aanvallen werd getroffen (Natanz, Fordow, Isfahan) was de aanvallers precies bekend dankzij de lopende IAEA-inspecties. De transparantie van Iran verdient geen bescherming, maar heeft de aanvallers juist een schietschijf geleverd.

Erger nog: op de dag voor het begin van de Israëlische aanvallen constateerde de IAEA dat Iran voor het eerst in twintig jaar zijn nucleaire verplichtingen niet nakwam – en beloonde Iran in feite voor zijn decennialange samenwerking met de autoriteit door Israël diplomatieke dekking te geven voor de aanval.

De les is duidelijk: het optreden van Israël en de VS heeft niet alleen het cruciale belang van de ontwikkeling van kernwapens bevestigd – en daarmee decennia van inspanningen om de verspreiding van kernwapens tegen te gaan tenietgedaan – maar ook aangetoond dat het handhaven van enige vorm van samenwerking of transparantie tijdens de ontwikkeling van kernwapens zelfmoord is, omdat het de vijanden alleen maar helpt om een nog effectiever doelwit te vinden.

Les 2: diplomatie is erger dan nutteloos

Iran heeft decennialang te goeder trouw diplomatie bedreven, in 2015 ingestemd met het Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA), zijn nucleaire programma bevroren en alle verplichtingen jegens het IAEA volledig nagekomen. Hoe werd deze samenwerking beloond? In 2018 zegde Trump het akkoord eenzijdig op, legde opnieuw sancties op en begon de Iraanse economie te wurgen.

Onlangs zijn de Iraniërs opnieuw in een diplomatieke val gelopen, die een schijnmanoeuvre bleek te zijn: schijnonderhandelingen werden gebruikt om tijd te winnen voor een gezamenlijk geplande aanval van de VS en Israël, terwijl deze aanval op zijn beurt werd gerechtvaardigd met het argument dat Iran had “gefaald” om onaanvaardbare voorwaarden te aanvaarden, namelijk de volledige stopzetting van de verrijking van uranium en de ontmanteling van alle nucleaire installaties – voorwaarden die zo waren opgesteld dat Iran ze moest afwijzen, zodat het de schuld kon krijgen van het “mislukken” van de gesprekken.

De timing ontmaskert de bewuste enscenering: op 12 juni constateerde het IAEA “toevallig” dat Iran “voor het eerst in twintig jaar niet meer aan de afspraken voldeed,” en slechts enkele uren later begonnen de Israëlische luchtaanvallen, die in overleg met de VS waren gepland. Dit toont duidelijk aan dat het hele diplomatieke proces een dekmantel was voor een lang geplande aanval.

Vergelijk dit met Noord-Korea: na mislukte diplomatieke akkoorden in de jaren negentig leerde Noord-Korea de les die Iran niet begreep, brak alle diplomatieke contacten af, voltooide in het geheim zijn nucleaire programma en keerde pas in 2018-2019 terug naar de onderhandelingstafel – gewapend en onaantastbaar.

De les voor andere landen is duidelijk: diplomatieke onderhandelingen terwijl je kwetsbaar bent, bieden geen bescherming – ze helpen actief mee om je te vernietigen. “Goedgelovige” gesprekken worden informatievergaring voor de vijand. Het naleven van verdragen wordt geïnterpreteerd als zwakte. Diplomatie wordt een valstrik om je van achteren aan te vallen.

Kortom: als een westerse macht de volgende keer “onderhandelingen” aanbiedt aan een kwetsbaar land, moet dat land ervan uitgaan dat het een valstrik is – want op basis van het precedent van Iran is dat hoogstwaarschijnlijk ook zo.

Les 3: wijs westerse technologie af en ontwikkel een volledig onafhankelijk systeem

Het is bekend dat Noord-Korea beschikt over een volledig geïsoleerd technologisch ecosysteem dat immuun is voor cyberaanvallen, manipulatie van de toeleveringsketen en sabotage op afstand – allemaal aanvalsvectoren die Iran in het recente conflict zwaar hebben getroffen.

Iran daarentegen heeft westerse technologie diep in zijn infrastructuur geïntegreerd. Deze ‘moderne’ aanpak bleek rampzalig: tijdens de aanvallen waarschuwden de Iraanse autoriteiten hun burgers wanhopig om WhatsApp te verwijderen, omdat men vreesde dat gegevens zouden worden doorgegeven aan Israël. Israëlische geheim agenten konden hooggeplaatste generaals rechtstreeks op hun privé-mobieltjes contacteren en hen en hun gezin met de dood bedreigen – een duidelijk teken van hoe diep de Israëlische geheime diensten zijn doorgedrongen in de communicatiestructuur van Iran.

De pager-aanval op Hezbollah is eveneens veelzeggend: omdat Hezbollah niet over eigen technologie beschikte, was het aangewezen op buitenlandse leveranciers – die bleken Israëlische dekmantelbedrijven te zijn die explosieven rechtstreeks in de apparaten hadden ingebouwd.

Of neem AI-systemen zoals “Evangelium” en “Lavendel”, die Israël in de Gazastrook tegen Palestijnen inzet – getraind met onderschepte privégegevens, blijkbaar ook van WhatsApp. Deze systemen zetten gesprekken om in doelparameters voor aanslagen.

De conclusie: elke buitenlandse technologie – vooral westerse – is een potentiële aanvalsvector. Het isolement van Noord-Korea wordt vaak weggehoond als achterlijk, maar in een wereld waarin connectiviteit gelijk staat aan kwetsbaarheid, lijkt het de meest geavanceerde vorm van zelfverdediging.

Les 4: Preventieve aanvallen en gerichte moorden op burgers zijn nu legitiem

Een bijzonder schokkend precedent van deze oorlog is de normalisering van preventieve aanvallen – dat wil zeggen aanvallen niet omdat iemand een bedreiging vormt, maar omdat hij ooit een bedreiging zou kunnen vormen.

Israël en de VS rechtvaardigden hun massale aanval niet met het feit dat Iran al kernwapens heeft, maar met het feit dat het ooit in staat zou kunnen zijn om ze te bouwen. Hiermee werd de drempel voor het uitbreken van een oorlog enorm verlaagd: elk land dat op een dag een bedreiging zou kunnen vormen, kan onmiddellijk worden aangevallen.

We leven dus in een soort dystopie à la Minority Report. In tegenstelling tot het boek is er niet eens meer bewijs nodig voor een toekomstige misdaad – het potentieel alleen is voldoende om bommen te laten vallen en duizenden mensen te doden.

Nog erger is de systematische moord op burgers, inclusief kinderen. Luister naar de door de Washington Post gepubliceerde opname van een Mossad-agent die een Iraanse generaal belt:

“Ik kan u nu adviseren dat u 12 uur de tijd heeft om met uw vrouw en kind te vluchten. Anders staat u onmiddellijk op onze lijst… We zijn dichter bij u dan uw eigen halsslagader.”

Deze opname is blijkbaar door de Mossad zelf gepubliceerd – als een gerichte intimidatieboodschap aan de wereld.

En ze hebben het ook echt gedaan: burgers zijn vermoord – niet alleen generaals en hun families, maar ook wetenschappers, ambtenaren en politici. Het precedent is geschapen: als je land als een bedreiging wordt beschouwd, wordt iedereen een doelwit. Niemand is meer een burger.

Conclusie

Elk land moet er vandaag de dag van uitgaan dat het Westen transparantie als zwakte, samenwerking als kwetsbaarheid en toegeeflijkheid als een uitnodiging tot aanval beschouwt. Het conflict met Iran heeft aangetoond: het is strategische zelfmoord om je in te laten met internationale instellingen, toezicht te accepteren, afspraken na te komen of westerse technologie te gebruiken.

Donald Trump heeft het ondenkbare voor elkaar gekregen: hij heeft Kim Jong-un volledig gerechtvaardigd.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Wees over vijf jaar klaar voor oorlog met China, Rusland, Iran en Noord-Korea – waarschuwt Britse regering

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: