Dat is Trump, wat anders?

Blijkbaar zijn in 2024 de voor de hand liggende dingen nog steeds nieuws. Zoals, bijvoorbeeld, het feit dat de gekozen Amerikaanse president dingen heeft beloofd op het campagnetraject en zich nu voorbereidt om het tegenovergestelde uit te voeren.

Blijkbaar begrijpt de gemiddelde burger niet, of wil hij niet begrijpen, dat de Amerikaanse democratie (en daarbuiten) een gigantische grap is. En blijkbaar is de grote verandering nog lang niet in zicht, schrijft Lorenzo Maria Pacini.

Alles volgens plan

Het probleem zijn niet de presidentskandidaten; het probleem is het Amerikaanse systeem zelf. We hebben dit al eerder geschreven en het verdient herhaling door het samen te vatten:

• De crisis van de zogenaamde “op regels gebaseerde orde” waarmee de VS bijna een eeuw lang haar hegemonie heeft gevestigd, is een delicate en moeilijk op te lossen crisis, maar ze zal onvermijdelijk tot een conclusie leiden.
• Republikein of Democraat, de Amerikaanse heersende klasse bestaat uit zionisten, met een messianistische waanzin en een onstuitbare drang naar vernietiging, controle en uitroeiing.
• De Amerikaanse economie is gebaseerd op het meest extreme neoliberalisme en om zichzelf in leven te houden moet het overal crises en oorlogen genereren, anders stort het onverbiddelijk in.
• De epochale strijd van Sea Power versus het Heartland verandert niet op basis van de voor- en achternaam van de politicus die in het Oval Office zit, het kan alleen veranderen met een noologische (= van beschavingsmodel, van de geest van dat volk) verandering, die alleen van binnenuit het Amerikaanse volk kan gebeuren, niet van buitenaf.

Trump of Harris, het probleem van de Verenigde Staten blijft hetzelfde: de Verenigde Staten zelf, zijn conformatie, de basis waarmee het is geboren. Dit is het probleem van de Verenigde Staten. Om de situatie in Amerika te veranderen, moet Amerika veranderen en ophouden te zijn wat het tot nu toe is geweest. Het heeft een radicale verandering van binnenuit nodig.

Deze verandering heeft te maken met de Amerikaanse identiteit, geschiedenis, tradities, culturen en de noodzakelijke diepe en radicale reflectie over hoe en waarom de Verenigde Staten van Amerika zijn ontstaan. Zonder deze collectieve therapeutische fase is er geen ontsnapping mogelijk. Het is duidelijk dat zo’n proces moeilijk is, omdat de existentiële en antropologische dimensies tot op het bot zijn afgeslacht, cultuur is vervangen door goedkop take-awaye consumptieproducten en waarden zijn verworden tot een vintage element van een verleden dat niet eens zo boeiend is omdat het vermoeiend en saai is. Toch moeten we ergens opnieuw beginnen.

Niet een omkering van de klassieke geopolitiek, maar de vervulling ervan door middel van een geografische en noologische variatie in de Geschiedenis.

Is Trump klaar om te veranderen? Belangrijker nog, wil hij veranderen?

De overwinning van Trump lijkt in meerdere opzichten de zoveelste bluf in het pokerspel met de titel “Amerikaanse verkiezingen”. Of toch niet?

Het neoconfront had deze keer geen haperingen. Een gemakkelijke overwinning, zonder wendingen, geen aanslagen, geen doden, geen messiaanse wederopstanding, geen revoluties of burgeroorlogen, niets filmisch boeiends. Bijna jammer dat het allemaal zo soepel verliep. De (weinige) veteranen van Q wachten al jaren op hun blondharige getufte Christus om de wereld van het communisme te verlossen, maar om de vier jaar moeten ze de afspraak uitstellen.

Tussen een vriendschappelijk gesprek met Joe Biden waarin ze het hadden over een “soepele overgang naar het Witte Huis” en een paar berichten op X, het favoriete platform van de hele westerse politiek, verbijsterde de Tycoon de hele wereld door te doen waar politici goed in zijn: precies het tegenovergestelde doen van wat ze tijdens de verkiezingscampagne hadden beloofd. Hoe? Door het meest zionistische regeringsteam in de recente Amerikaanse geschiedenis te promoten.

In de met sterren bezaaide pole position hebben we alleen de besten: Brian Hook, Mike Waltz, Lee Zeldin, Marco Rubio, Kristi Noem, Richard Grenell, Elise Stefanik, Tulsi Gabbard en natuurlijk J.D. Vence. Allemaal ijzersterke zionisten, loyalisten aan het project van de Derde Tempel, waarvan Trump al de grote promotor is sinds zijn eerste presidentiële termijn.

Over welke verandering hadden we het?

Trump heeft talrijke verklaringen afgelegd op het campagnetraject, gericht op het stabiliseren van de buitenlandse betrekkingen van de VS, waarbij hij de hete hangijzers van het Midden-Oosten, Oekraïne en China aanstipte, maar ook bio-ethische kwesties, met name wat betreft de strijd van de LGBT-bewegingen en, natuurlijk, de immigratiekwestie en de belastingkwestie. Jammer dat geen van de gekozen kandidaten geïnteresseerd is in het nakomen van hun verkiezingsbeloften.

Laten we beginnen met Marco “Mark” Rubio: Geboren in Cuba, zionist, hij wordt minister van Buitenlandse Zaken. Hij is een ongebreidelde voorstander van de vernietiging van Palestina en Groot-Israël, maar is een tegenstander van directe Amerikaanse betrokkenheid bij de oorlog in Oekraïne en geeft de voorkeur aan het opofferen van Europa’s geografisch dichterbij gelegen en goedkopere lijfeigenen. Aan de andere kant is hij een grote vijand van China, zozeer zelfs dat zijn rapport van september 2024, getiteld The World China Made, de beste en meest uitgebreide lezing is van China’s prestaties op het gebied van hightechindustrie en wereldhandel die in vele jaren door welke tak van de Amerikaanse regering dan ook is gepubliceerd. Utopianen zoals Mike Pompeo, die geloofden (en misschien nog steeds geloven) dat een regimeverandering in China nabij is, kregen geen aanbod van de gekozen president Trump. Senator Rubio heeft een goed begrip van de economische macht van China. Hij is een realist die zijn huiswerk heeft gedaan. En dat is het juiste uitgangspunt voor het Amerikaanse beleid ten aanzien van China. Sommige commentatoren speculeren dat een havik als Rubio de geloofwaardigheid heeft om een deal met China te sluiten. Zeker is dat hij, zoals zijn rapport laat zien, in het bezit is van veel informatie van inlichtingendiensten en klaar is om de confrontatie met de “rode vijand” aan te gaan.

Richard Grenell is een voormalig Amerikaans ambassadeur in Duitsland, een sleutelland voor de Amerikaanse controle in Europa sinds 1945: door Duitsland cultureel en politiek te vernietigen, door eerst de industriële structuur en daarna de munteenheid te onderwerpen, zorgden de Amerikanen voor een tegenreactie in hun voordeel. Grenell kent de kolonie Europa goed genoeg om te weten dat de oorlog in Oekraïne tot op zekere hoogte comfortabel is, dus het past de VS om zich terug te trekken en de Europeanen het probleem te laten oplossen. In 2019, toen hij nog diplomaat was, bedreigde hij Europese bedrijven voor deelname aan het Nord Stream 2 project, wat hem uitwijzing als persona non grata uit Duitsland kostte. Kort daarna won hij de troostprijs met de titel “National Intelligence Directorate of the United States of America.” En toevallig is hij als oude Republikein ook anti-Chinees.

Die laatste post wordt nu bezet door Tulsi Gabbard, een inwoner van Samoa die de politiek inging als Dem maar een criticus van Joe Biden en directeur van Amerika’s 17 inlichtingendiensten. Een beroepsmilitair, abortusist, voorbeeldige etnische en culturele mix van het populaire Amerika, promotor van een “gendercorrecte” hervorming van de strijdkrachten, gezworen vijand van de As van Verzet, stemde in 2019 voor de impeach van Trump en werd door Hillary Clinton beschuldigd van samenzwering met Rusland. Ze zal doorgaan als hoofd van de Amerikaanse inlichtingendienst, in een administratieve continuïteit die een zorgvuldige verdeling van het machtsevenwicht binnen het nieuwe presidentiële kabinet vertegenwoordigt.

Dan is er Michael Waltz, die binnenkomt als nationale veiligheidsadviseur voor zijn tweede regering. Met 26 jaar dienst bij de Special Forces met missies in het Midden-Oosten en Afrika en daarna in het Pentagon, was hij een van de initiatiefnemers van acties tegen de As van Verzet en een fervent voorstander van Amerikaanse interventie in Israël.

In dezelfde lijn staat Biran Hook, een weinig bekende maar onmiskenbaar belangrijke figuur in de zionistische politieke vergelijking. Hij is een politieke discipel van Mike Pompeo, is de speciale vertegenwoordiger van de VS voor Iran, was in de eerste Trump-regering directeur beleidsplanning en was de beste voorvechter van de Abrahamitische Akkoorden en coördineerde de inlichtingendiensten van Israël en de VAE tegen Iran.

Hij zal het goed kunnen vinden met Lee Zeldin, kleinzoon van Reform rabbijnen en getrouwd in een mormoonse familie, die voordat hij milieuactivist werd bij de EPA een hoge militaire inlichtingenofficier in Irak was, een van de eersten die zich verheugde over het bombarderen van de Iraanse generaal Qassem Soleimani in 2020 onder de Trump-regering. Hij wordt minister van Milieu.

Laten we Pete Hegseth niet vergeten – een man waar we veel over zullen horen – een havik van Iran, benoemd tot hoofd van het Pentagon. Een interessante carrière, want hij is Fox News presentator en oorlogsveteraan geweest. Een meester in infowarfare, hoewel hij in Amerika wordt bekritiseerd om zijn “ontoereikende” militaire carrière. Minister van Defensie zijn daarentegen niet

Naar de Central Intelligence Agency gaat John Ratcliffe, nog zo’n felle zionist, een rechtse Tea Party-man, nu al de nationale directeur van de inlichtingendienst in de periode 2020-2021, de overgangsperiode tussen Trump en Biden. Hij zal de eerste persoon zijn die tegelijk CIA-directeur en directeur van de nationale inlichtingendienst is. Hij staat bekend als de voorstander van de Russische inmengingstheorie in de verkiezingen van 2016, een voorstander van sancties in het Midden-Oosten en een groot tegenstander van China. Stel je voor wat hij bij de CIA zal doen. Macht in de handen van één man.

Er is ook geen tekort aan “roze quota”. De eerste die opvalt is Kristi Noem, gouverneur van Dakota, die minister van Binnenlandse Veiligheid wordt, bekend als “de machtigste stagiaire op Capital Hill,” die al heeft beloofd de wetten tegen antisemitisme aan te scherpen.

Ze wordt vergezeld door Elise Stefanik, die afgevaardigde zal zijn bij de VN. Een schijnbaar onvoorbereide vrouw, een lid van het New Yorkse Huis van Afgevaardigden die veel stemmen beheert in de katholieke wereld. Er staat een interessante opmerking op haar CV: ze was persoonlijk assistent van de zionist Joshua Bolten, een van Amerika’s machtigste mannen, eerst CIA-agent, toen stafchef van het Witte Huis en daarna uitvoerend directeur van Goldam Sachs in Londen.

Laten we twee grote namen toevoegen: de eerste is Vivek Ramaswamy, de in India geboren ondernemer en politicus die actief is in de farmaceutische industrie en lid is van Yale’s zionistische denktank Shabtai, de meest exclusieve Joodse club van de universiteit. Ramaswamy is een echte “meester” in de farmaceutische wereld, een echte tegenhanger van de bejubelde strijd tegen Big Pharma. De andere prominente naam is Elon Musk, maar aan hem zullen we een ander artikel wijden.

Het is nog niet duidelijk wie er naar Financiën gaat. Kandidaten zijn Robert Lighthizer, Trump’s man, coder van de handelsoorlog tegen China, een echte expert op het gebied van wereldwijde markten; Howard Lutnick, succesvolle zionistische miljardair, Trump’s campagnefinancier; Linda McMahon, neocon-katholiek, directeur van WWF (World Wrestling Federation) en voormalig directeur van het Enterprise Agency; en Scott Bessent, een zionist die opgroeide bij Soros Fund Management en nu zitting heeft in de raad van bestuur van Rockfeller.

Niets nieuws dus. Een zionistische entourage, zoals alle voorgaande, om hetzelfde plan voort te zetten. Make America Great Again, was dat niet het motto? Het lijkt meer een plan om de glorie van Israël weer op te bouwen.

Implicaties van de nieuwe Amerikaanse regering voor de internationale context

Laten we nu eens kijken naar de situatie in het internationale kader.

De Verenigde Staten van Amerika krijgen een Republikeinse regering met een zionistische en anti-Chinese meerderheid. Niets nieuws onder de zon. De belangrijkste uitdaging waar Trump voor komt te staan heeft te maken met het nationale belang. De VS moeten hun identiteit herwinnen en zich opnieuw laten gelden als wereldmacht en tegelijkertijd hun hegemonie beschermen. De “regering van de sterkste” is hiervoor misschien wel gekozen. De internationale belangen die verbonden zijn aan het permanente succes van de VS zijn te talrijk en financieel te bindend. De op regels gebaseerde internationale orde moet worden hersteld of op zijn minst gedeeltelijk worden gehandhaafd. De binnenlandse sociale crisis in de VS moet worden opgelost, en historisch gezien is niets beter voor Amerikanen dan een oorlog, een oorlog die mediageweld is, ideologisch stimulerend werkt en veel brandstof in de federale industrie stopt.

Voor de regering-Trump zijn de drie belangrijkste fronten – Oekraïne, het Midden-Oosten en Palestina – misschien het electorale risico waard.

De oorlog in Oekraïne kan worden gedelegeerd aan Europa, dat er al op is voorbereid ruim voor het begin van de Speciale Militaire Operatie. De toetreding van Oekraïne tot de NAVO is niet essentieel, omdat het strategisch niet handig is: waarom Europese landen betrekken bij art. 5 van het Verdrag, als ze er al bij betrokken zijn door hun feitelijke ondergeschiktheid, die militair, economisch en politiek is? Men kan het conflict op een andere manier aanpakken. De Europese landen zullen zich in ieder geval niet laten schaden tot het punt van zelfvernietiging, dus ze zullen vroeg of laat reageren, wat er ook voor nodig is. De huidige heersende klassen zijn getraind voor precies deze massale oorlogszelfmoord. Of het nu gaat om een hybride conflict van lage intensiteit of een terugkeer naar conventionele oorlogsvoering met grenzen en loopgraven, directe betrokkenheid van de VS is tactisch niet nodig en strategisch niet opportuun. Rusland is klaar voor dit scenario en bereidt zijn troepen consequent voor.

Het conflict tussen Israël en Palestina is opnieuw een eschatologische kwestie. Voor Amerikaanse neocons is het een kwestie van leven en dood, ja zelfs van “eeuwig leven”. Het messianisme dat inherent is aan de Amerikaanse wereld, dat precies het joodse zionisme volgt, is hetzelfde messianisme dat Israël als staat heeft doen ontstaan door Palestina te bezetten. De strijd voor de Derde Tempel is een te belangrijk project voor de Amerikaanse elites. Wereldheerschappij komt door de verovering en handhaving van deze subtiele machtsordes, waarmee de Amerikaanse cultuur op alle niveaus doordrenkt is. De VS zijn bereid om massaal in te grijpen en hebben er groot belang bij om dat te doen, omdat de nucleaire macht van Israël en zijn wapenproductiecapaciteit nauwelijks te vergelijken zijn met andere staten in de wereld. De vernietiging van Israël en de terugkeer van het vrije Palestina, van de rivieroevers tot aan de zee, wordt niet overwogen in de Amerikaanse futurologie.

China is een heel andere zaak. De VS spelen op die fronten misschien wel het laatste sprankje internationale geloofwaardigheid voor hun partners. Tegenwicht bieden aan de economische – en politieke – macht van de Volksrepubliek China is cruciaal voor het voortbestaan van het Amerikaanse productie- en handelsapparaat. Het neoliberale systeem voorziet een eindeloze strijd van de markten op leven en dood, en daarom kan een Pax Mercatorum zelfs theoretisch niet worden geaccepteerd. China bedreigt de controle over de Stille Oceaan en de Amerikaanse lucht- en ruimtevaart. Geen van beide opties is acceptabel voor de Amerikaanse militaire doctrine. Het is niet essentieel om te weten dat de oorlog gewonnen zal worden; waar het voor de VS om gaat is om de oorlog te beginnen, daarna zal wat volgt een kwestie van bluffen van de pokerhand zijn. Jammer dat de Chinezen, net als de Russen, heel andere, meer strategische, doordachte en welbespraakte bordspellen gewend zijn. Van het geschreeuw van een dronken Yankee met een cowboyhoed die kaarten op tafel gooit, trekken ze zich echt niets aan.

Als je een positief scenario probeert te overwegen, moet je erkennen dat de dageraad van het nieuwe Amerikaanse Heartland waarschijnlijk door deze “nieuwe fase van oude dingen” komt. Er zijn Europese en Oosterse analisten en experts die de overwinning van Trump toejuichen en beweren dat het een overwinning is op het globalisme en de macht van de elites. Hoewel sommige politieke communicatie binnen de infowarfare-strategie, zoals van Rusland naar de Amerikaanse en Europese wereld, begrijpelijk en legitiem is, is het net zo waar dat dergelijke jubelclaims niet worden ondersteund door bewijs. Integendeel, het scenario dat voorligt met het regeringsteam is allesbehalve “anti-globalistisch”. We kijken naar een gekwalificeerde selectie van ervaren, getrainde globalisten die klaar staan om te handelen in naam van de “vrije wereld”. Het zijn gewoon geen Democraten maar Republikeinen; dat is misschien het enige verschil.

Ideologische revolutie staat ver af van de plannen van Trump. In alle eerlijkheid laten we onszelf de tijd en ruimte om te zien wat de nieuwe regering van Lady USA gaat doen, maar één ding is zeker: Make America Great Again is geen motto dat uitgevoerd zal kunnen worden zoals in het verleden. Amerika kan Amerika weer groot maken door die innerlijke revolutie uit te voeren die er ooit toe zal leiden dat het de andere polen van de multipolaire wereld met respect en ernst tegemoet treedt. Anders zal het lot van dit imperium dat van elk imperium in de geschiedenis zijn: de neergang.

Copyright © 2024 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De kandidaten van Trump zijn allemaal neocon oorlogshitsers die woest toegewijd zijn aan Israël

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: