Alaska-top aangekondigd: is het einde eindelijk in zicht?

Trump en Poetin hebben hun historische vredestop voor volgende week aangekondigd, en dat uitgerekend in Alaska, een plaats met een symbolische betekenis. Komt er eindelijk een einde aan het conflict?

Niet zo snel.

Ondanks de herhaalde banaliteit van de onderhandelingen en het carrousel van wapenstilstanden, moeten we de gebeurtenissen aan een logische analyse onderwerpen om de vele misvattingen die momenteel de ronde doen over dit veelbesproken onderwerp aan te pakken, schrijft Simplicius.

Ten eerste is er de grootste olifant in de kamer: niemand lijkt te weten welke gebieden Trump namens Oekraïne zou willen afstaan. De gesprekspartners en hun stenografen in de mainstream media hebben subtiel gebruik gemaakt van de opzettelijk vage termen “Donbass” of “Oost-Oekraïne”, waarbij ze zoals gewoonlijk naïviteit veinzen om de bekende eisen van Rusland met betrekking tot Kherson en Zaporozhye te negeren. Het is verbazingwekkend hoe de journalistieke eigenschap ‘aandacht voor detail’ zo gemakkelijk overboord wordt gegooid door de establishmentsmedia wanneer het het narratief uitkomt.

Een voorbeeld: het leidende artikel uit de WSJ dat dit verhaal naar buiten bracht, stelt het volgende:

Maar op dezelfde dag schreef een ander artikel in de WSJ iets tegenstrijdigs:

Het ene bericht zegt dus dat Poetin wil onderhandelen over de overname van heel Cherson en Zaporizja, terwijl het andere zegt dat Poetin bereid is zich uit beide regio’s terug te trekken in ruil voor Donetsk en Loehansk.

Zoals te zien is, weet niemand wat het voorstel eigenlijk inhoudt, wat er nog eens op wijst dat Witkoff zelf geen idee heeft.

Nu gaat BILD zelfs zo ver dat het Witkoff beschuldigt van het verprutsen van zijn ontmoeting met Poetin, waarbij de hele ‘historische top’ gebaseerd zou zijn op een totaal verkeerd begrip van de eisen van de Russische president:

Ze komen met de wonderbaarlijke bewering – volgens BILD zowel door een anonieme ‘Oekraïense regeringsfunctionaris’ als door ‘vertegenwoordigers van de Duitse regering’ ondersteund – dat Witkoff Poetins eis dat Oekraïne Kherson en Zaporozhye moet verlaten, verkeerd heeft geïnterpreteerd als concessies van Rusland om deze betwiste regio’s te verlaten:

En wij maar denken dat directe ontmoetingen een einde zouden maken aan het beruchte ‘telefoonspel’ dat westerse leiders zo vaak gebruiken om hun samenzweringen te verdoezelen.

Toegegeven, vrijwel alles wat mede-auteur Julian Roepcke  heeft geschreven, moet niet met een korreltje, maar met een graanelevator Himalaya-zout worden genomen, maar we moeten toegeven dat de vreemd wantrouwende terughoudendheid van de media rond dit onderwerp – het verzwijgen van de cruciale regio’s Cherson en Zaporizja als onderdeel van de Russische eisen – enige geloofwaardigheid lijkt te verlenen aan het debacle.

Het volgende probleem is dat Zelensky al categorisch elke territoriale concessie heeft afgewezen en de wereld eraan heeft herinnerd dat Oekraïense gebieden zijn vastgelegd in de Oekraïense grondwet en niet kunnen worden opgegeven:

Natuurlijk zijn deze gebieden nu ook vastgelegd in de Russische grondwet, dus het is een kwestie van wiens grondwet voorrang heeft.

Een Oekraïense functionaris zou tegen Axios hebben gezegd dat er een referendum zou kunnen worden gehouden om de gebieden af te staan:

Dit is bijzonder interessant gezien de laatste peilingen die de ronde doen en waaruit blijkt dat de meerderheid van de Oekraïners nu een einde aan het conflict wil.

Als Zelensky dus absoluut niet eens wil nadenken over het afstaan van grondgebied, en als Rusland vermoedelijk voet bij stuk houdt wat betreft zowel Cherson als Zaporozhye, wat valt er dan nog te bespreken tussen de VS en Rusland?

Het antwoord op deze vraag heeft twee kanten:

Ten eerste moeten we precies begrijpen waarover er wordt gesproken. Het huidige Russische voorstel luidt als volgt: als Oekraïne zijn troepen terugtrekt uit alle betwiste gebieden – dat wil zeggen Donetsk, Loehansk, Cherson en Zaporozhye – dan zal Poetin een onmiddellijk staakt-het-vuren afkondigen. Maar dit verwijst niet naar een volledig einde van het conflict, maar eerder naar een tijdelijk staakt-het-vuren dat de weg zou vrijmaken voor echte onderhandelingen over het einde van het conflict.

Kortom, Poetin zegt: “Als jullie je troepen terugtrekken, zullen wij onze wapens lang genoeg het zwijgen opleggen om te zien of we tot een echte en definitieve oplossing voor de oorlog kunnen komen.” Als een dergelijke oplossing vervolgens niet kan worden bereikt, wordt aangenomen dat de Russische wapens opnieuw zullen gaan knallen.

We moeten aannemen dat de Amerikanen dit begrijpen en een plan hebben om aan deze Russische eis te voldoen, of dat BILD gelijk heeft en Witkoff Poetins verzoeken opnieuw volkomen verkeerd heeft geïnterpreteerd – en dat de top dan een zinloze exercitie zal zijn.

Ervan uitgaande dat het eerste het geval is: wat kan de VS mogelijk doen, gezien de duidelijke weerbarstigheid van Zelensky? De enige mogelijke oplossing zou zijn om de druk op hem op te voeren en Zelensky voorgoed te elimineren – maar hij blijkt veel sluwer en veerkrachtiger te zijn dan beide partijen denken.

Het andere belangrijke punt is dat de Europeanen al meerdere malen hebben verklaard dat ze hun sancties tegen Rusland niet zullen intrekken, zelfs als de VS hun eigen sancties zouden intrekken. Vraag uzelf dus af: welke prikkel zou Rusland hebben om een deal te sluiten met de VS, die grotendeels afhankelijk is van het intrekken van sancties, als een groot deel – misschien wel het grootste deel – van de sancties door de Europeanen gehandhaafd blijft? Ook deze optie lijkt dus onhaalbaar.

De enige logische verklaring lijkt een logisch vervolg op onze eerdere analyse, waarin we spraken over Trumps wens om zich uit zijn eigen sanctievallen te bevrijden. Een mogelijk motief voor deze top zou kunnen zijn dat Trump de schuld weer op Zelensky kan afschuiven als middel om hem te elimineren. Trump zou kunnen aankondigen dat er een “akkoord” is bereikt met Rusland en vervolgens aan de wereld laten zien dat het Zelensky is die nu ‘verstandige’ concessies weigert, wat Trump het politieke kapitaal zou geven om Zelensky onder de bus te gooien en zichzelf te bevrijden van de grote sanctiedeadline waar de wereld op wachtte. “Waarom zou ik Rusland sancties opleggen als zij interesse in vrede hebben getoond en Zelensky degene is die dit nu blokkeert?”

Afgezien van deze psychologische spelletjes is het moeilijk voor te stellen hoe de top tot tastbare resultaten zou kunnen leiden. In lijn met de blunder van Witkoff leek zelfs Poetin de ‘plechtige’ toenadering met een knipoog te behandelen, wat zou kunnen wijzen op Poetins gemoedstoestand – of met andere woorden, zijn gebrek aan respect of ernst ten opzichte van het hele circus. Ik verwijs naar Poetins trolling van Witkoff, waarbij de Russische leider Trumps loopjongen een staatsonderscheiding – de Orde van Lenin – overhandigde, die zou worden uitgereikt aan de huidige adjunct-directeur voor digitale innovatie van niemand minder dan… de CIA:

Zie je, de zoon van deze adjunct-directeur van de CIA vocht en sneuvelde toevallig in Oekraïne…aan de kant van Rusland. Misschien herinner je je nog de foto’s van de bohemienachtige hippie die vorig jaar de ronde deden:

Dat Poetin Witkoff de staatsonderscheiding van deze jonge kerel overhandigt, die vervolgens wordt doorgegeven aan de CIA, is een belangrijke ‘alpha’-machtsgreep en een troll-job-in-one, bedoeld om op oneerbiedige wijze de bredere boodschap over te brengen dat Rusland in geen enkele onderhandeling een ondergeschikte rol zal spelen ten opzichte van de VS.

Er moet echter worden opgemerkt dat dit bericht over Poetins ‘onderscheiding’ slechts geruchten zijn van de mainstream media – opnieuw via ‘bronnen binnen de regering’ – wat een andere manier is om te zeggen dat het gemakkelijk weer een psyop zou kunnen zijn om de top en de toenadering tussen de VS en Rusland in het algemeen te verzwakken – hoewel niemand dit ook heeft ontkend.

Ten slotte hint Trump verder op het feit dat de top bedoeld is om Zelensky onder druk te zetten, wanneer hij zegt dat Zelensky zijn zaken op orde moet brengen en moet uitzoeken hoe hij moet tekenen wat hij moet tekenen om gebieden af te staan:

Trump noemt wel het ‘ruilen’ van enkele gebieden, waardoor we alleen maar kunnen aannemen – aangezien er vrijwel geen andere logische optie is – dat hij verwacht dat Rusland delen van Sumy en Kharkov teruggeeft.

Uiteindelijk blijft het eerdere punt staan: hoe zou Rusland ooit kunnen vertrouwen op een overeenkomst met alleen de VS, terwijl Europa dergelijke overeenkomsten blijft afwijzen? Welke veiligheidsgarantie kan Rusland mogelijk hebben onder de bescherming van de belofte van de VS, terwijl Europa Oekraïne zal blijven voorzien van geld, hulp, wapens, enzovoort? Het is gewoonweg onmogelijk voor te stellen dat Rusland hier een billijke oplossing vindt, tenzij Trump grote plannen heeft om Europa in het gareel te brengen.

Op dit moment heeft Zelensky zich teruggetrokken in een ‘beraadslaging’ met Europese leiders, die hun eigen geïmproviseerde spoiler-top hebben belegd om opnieuw ‘solidariteit’ te tonen door alles wat Poetin en Trump bedenken af te wijzen. Vanuit Russisch perspectief is dit een onmogelijk scenario, dat de theorie lijkt te ondersteunen dat dit slechts een nieuwe fase is in Trumps langzame sabotage van Zelensky.

Het belangrijkste verhaal, dat overschaduwd wordt door de ‘top’-farce, heeft te maken met de achter de schermen plaatsvindende mobilisatie van de BRICS als gevolg van Trumps recente vijandigheden jegens de leden van de groep. India zou geschokt zijn door Trumps plotselinge verraad en zou signalen hebben afgegeven dat het zich wil inzetten voor de betrekkingen met Rusland, met name op economisch gebied.

Volgens de Indiase nationale veiligheidsadviseur Ajit Doval zou Poetin nu eind augustus een bezoek brengen aan India en vervolgens op 3 september naar Peking gaan. Deze bezoeken waren de oorspronkelijke reden waarom ik had aangenomen dat de top in Alaska een uitgemaakte zaak was, aangezien Poetin klaar lijkt te zijn voor een lange reis naar die kant van de wereld en Alaska een voor de hand liggende tussenstop zou zijn.

Poetins bezoek aan India zou op uitnodiging van Modi zijn, een uitnodiging die werd gedaan nadat Trump India via sancties economisch onder druk had gezet. Dit is een duidelijk teken van verzet van Modi en India, en het feit dat beiden vervolgens Xi in Peking zullen ontmoeten, voorspelt nog grotere ontwikkelingen, zoals sommigen hebben opgemerkt:

Dit komt enkele dagen nadat de Braziliaanse president Lula eveneens hard en uitdagend reageerde op de sanctiedreigingen van Trump door opnieuw op te roepen tot wereldwijde de-dollarisering:

Bedenk dat Brazilië enkele jaren geleden al een eigen betalingssysteem heeft opgezet, PiX genaamd, dat SWIFT omzeilt, en dat de regering-Trump vorige maand een “onderzoek” naar dit systeem heeft ingesteld, met name omdat PiX de activiteiten van Visa en Mastercard ernstig heeft geschaad.

De grootmachten van het Mondiale Zuiden hebben hun verzet getoond tegen de economische onderwerping door Trump, wat waarschijnlijk heeft geleid tot Trumps wanhopige poging om een overwinning binnen te halen in Alaska. Hij moet een manier vinden om zich uit de oorlog te wurmen zonder de VS of zichzelf bloot te geven als een lege kamer (en een volle po).

Tot slot, om de zaken op een rijtje te zetten:

Zoals ze zeggen, als je geen plaats aan tafel hebt, sta je waarschijnlijk op het menu – van cartoonist Dave Brown:

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Poetin waarschuwt de VS op subtiele wijze… Rusland is klaar voor de strijd

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: